Uncategorized

On y va

Het werd een barre tocht in de sneeuw. De kerstmarkt viel letterlijk in het drabbige dooiende sneeuwwater en de wind zocht elke kier om doorheen te blazen. Maar qua schema verliep alles , ondanks uitvallende treinen en aangepaste diensttijden, op tijd.

Het enige nadeel van het reizen met de trein is de tijd die er mee gemoeid is. Ineens is persoonlijke tijd dan zoveel kostbaarder geworden. De auto die je voor de deur afzet, het warme compartiment, het comfort en gemak is vergeleken met de trein en de bus pure luxe, die eigenlijk zo gewoon is geworden, dat ze niet meer als zodanig te herkennen valt.

Door ruimschoots op tijd weg te gaan kan het enigszins in de hand gehouden worden en het vergt uithoudingsvermogen en voortvarendheid. Bij de pakken neer zitten kan altijd nog als je op het station moet wachten. De koffer met verf en de schilderkoker werd met elke stap zwaarder en verlengde gaandeweg de reis de arm met centimeters. Op de terugweg was het in volle treinen en bussen een behoorlijk obstakel. Bij het schilderen waren we maar met zessen, maar daardoor hadden we kwaliteitstijd van de meester. De doeken werden zo groot als zijn eigen doeken. Het onderwerp, een wastafel met spiegel, moest daardoor opgeblazen worden tot fameuze omvang. Er viel bijna denkbeeldig in te poedelen. De uitdaging bleek tonen zetten en vorm en vlakverdeling. Naast penseel kwam schuurspons er aan te pas om te egaliseren.

De tocht van de academie naar de grote markt was snijdend en door de bank genomen over de hele dag de meest barre tocht. Ik liep met een mede-cursist op en het tempo was eigenlijk te hoog. De wind benam letterlijk de adem. Aan het einde van de horizon verrees een trap als een laatste vesting die nog genomen moest worden. Het duurde even eer ik iedereen kon omhelzen.

In een simpele tel werden jaren overbrugd, Een oogopslag en het kind in ons werd wakker. Herinneringen schoven over de tafel, eerst schuchter, allengs talrijker in geuren en kleuren. We hadden elkaar jaren niet gezien, maar dan is tijd een rekbaar begrip. Het kostte geen enkele moeite om heen en terug te flitsen in die teletijdmachine. De kerstmarkt mocht dan verwaterd zijn, met spekgladde rubbeten matten over de vele elektriciteitskabels op de grond, maar de bescheiden réunie was een succes. Het afscheid beloofde een voortzetting.

Terug in de overvolle trein, zitplaatsen in de eerste klas coupé. Waarom niet. De tweede klasse puilde uit, om van het gangpad maar te zwijgen. Nood breekt wetten is een gouden regel, die elk moment mag worden toegepast in dit soort verwikkelingen. Als haringen in een ton, met de geur van natte hond door de wolletjes om nek en aan handen en de dikke duffels. Thuis wachtte de bank, troostzetel bij uitstek, om de reis in alle rust nog eens te maken.

Vandaag viel het beloofde zachte front aan stukken op weer een winterse inslag. Als ik Naar school moet komen in Woerden zal ik nu in de benen moeten. Beter dan een lang lint file rijden. Koffie op het station en weer een avontuur tegemoet. On y va.

3 thoughts on “On y va

Comments are closed.