Uncategorized

We gaan het zien en beleven

Het is de dag van de vage beloften. Alle weergoden en godinnen hebben met een prangende vinger gewezen op hun felgekleurde vloeiende weerkaarten, de lucht kleurt code oranje en ik moet naar Haarlem toe. De voorspelling in de wind slaan zou waanzin zijn, al wantrouw ik, welke code dan ook, omdat ze vaker gesmoord worden in het langs de werkelijkheid schampen. Net iets te vroeg wakker is het hoofd al vier keer afgereisd. Met de bus en de trein en nog een trein en weer een bus. Het grote vel papier dat ik nodig heb voor het schilderen veilig opgeborgen in de plastic koker en mijn koffer gevuld met verf en potloden. Tot de tanden gewapend om sneeuwval, glijpartijen en slipgevaar te ontwijken.

De NS-routeplanner is dankbaar en lispelt alle tijden en perrons onberispelijk door. Als ik om tien uur in Haarlem wil zijn, moet ik met wat speling om vier over half acht in bus 77 zitten, die hier op een steenworp afstand vandaan vertrekt. So far so good. In Haarlem wachten na het schilderen de zussen en de nichten  en graven we ons in het centrum in met vermaak, waarbij een sneeuwval niet zal misstaan. Glühwein en Pretzels.

De andere vage belofte zit in mijn keel en doet al twee dagen niet anders dan pratten. Bij ieder slikbeweging heb ik het gevoel dat er een zuurstok overdwars naar binnen wil. In allerijl, omdat ziek worden niet op het lijstje van voornemens staat, heb ik voor het eerst van mijn leven Strepsils gekocht. Onmiddellijk is daar het beeld van mijn vader in zijn stoel, die bij het eerste het beste omen van een verkoudheid zo’n strip met die dingen weg sabbelde, een hele dag lang en als het moest een week. Op den duur werd het meer gewoonte dan noodzaak.

strepsils

Angina was vroeger een schrikbeeld en we waren er vrij vatbaar voor. Met wat antibiotica was het leed zo weer verholpen, maar ik heb er al net een kuur op zitten. Een van mijn collega’s belandde na een genegeerde angina in het ziekenhuis. Het blijft schipperen en de symptomen goed in de smiezen houden. Ik moet mijn keel vrijwaren om vrijdag alle stemmen van Kikker en de vreemdeling te kunnen doen. Het mag wel raspen, maar niet te erg. Dus gaan er pastilles tegenaan met honing en citroen en als dat niet helpt, het aloude beproefde recept van het gorgelen met zout water. Wat is het toch een mooi woord en wat klinkt het zoals te doen gebruikelijk. Lekker is anders, maar in het kader van de genezing maken zachte heelmeesters stinkende wonden en worden zoete broodjes niet gebakken. ‘Ja Moe’ beaam ik over de grenzen heen en de harde leerschool van vroeger indachtig, strompel ik al smakkend en proestend voort.

koker

De eerste gladheidsbestrijders schuiven met hun imposante geluid en de bekende zwaailichten langs, de straat ligt er glimmend van de plassen bij, automobilisten negeren roekeloos de voortekenen. Mijn kleine blauwe prins staat veilig in zijn open haven. Vandaag wordt de vage belofte vast bewaarheid. Het risico is te groot. Ik ga brekebenen en als stut heb ik de koker waar het grote vel papier in zit. Die sneeuw zal wel loslopen, maar het addertje onder het gras is het zoetgevooisde keeltje, dat nu aanvoelt als schuurpapier. We gaan het zien en beleven.

 

 

One thought on “We gaan het zien en beleven

Comments are closed.