Uncategorized

Zien en beleven

Groep drie van donderdag  spookt door mijn hoofd en heeft me door een onrustige droom wakker gemaakt. Hoe is het de schatjes deze week vergaan met al die verschillende invalkrachten. Vorige week was het voor mij behoorlijk wennen. Het luisteren naar mij en naar elkaar ging moeizaam. Er waren meerdere storende factoren. Daarnaast is het zo stimulerend om de ochtend gezellig in een kring te beginnen en daarna uiteen te gaan. De klassieke tafelopstelling in rijen schiep letterlijk en figuurlijk afstand tussen mij en de kinderen.

Nu ik ze wat beter ken, kan ik daar iets mee doen. Ik had al bedacht, dat ze geen flauw idee hebben, wat het doel is van de dag. O ja, het staat keurig op het bord. De oe-ui-eu woorden. We hebben alle opdrachten gemaakt, maar om nou te zeggen dat het l-eu-k was, is weer een ander verhaal. De stof is nog niet eigen genoeg om naar mijn hand te zetten. Ik ga het toch vrijer, maar wel met structuur, inzetten. Ze moeten veel meer bewegingsvrijheid krijgen.

9789001304522 Rekenrijk 3e editie 3 a-1 antwoorden

Morgen wil ik in de kring beginnen en de doelen van die dag helder maken met de kinderen. Er is een leerdoel, een leefdoel en een streefdoel verzin ik, al piekerend, ter plekke. Een leerdoel is de stof uit de methodes. De andere twee zijn persoonlijke of groepsdoelen. Omdat de groep zo uit het lood is, lijkt het me belangrijk om de laatste helder te krijgen. Wat wil deze groep op korte termijn met elkaar bereiken. Als er een goede sfeer heerst, komt het leren vanzelf. Wat opviel bij het nakijken vorige week was de manier waarop er gewerkt werd. Schriften waren bekrast, er was op getekend, kaften waren eraf. Het hele stapeltje rekenrijk zag er alles behalve verrijkend en uitnodigend uit. Zelfs het rekenen met pepernoten had niet het stimulerende effect gehad.

23032878_10210991311278872_961243809391179749_nwerken aan wat werkt!

Als onder de loep genomen wordt, wat wel werkte, dan was dat schrijven, waar ze allen , zonder uitzondering, hun uiterste best op gedaan hadden, nadat ik het bloemetje en de gelpen had beloofd. Belonen en straffen behoren niet tot mijn persoonlijke aanpak. In dit geval had het een enorm effect. Om ergens te kunnen komen met elkaar moeten we dat eens aan de kaak stellen. Hoe werkt het nou. Hoe kom je tot een goed resultaat. Werken aan wat werkt. Hoe buig je de attitude om. Wat is de kracht van de gelpen. Is het de uitzondering, de beloning op zich, werkt het ook met een stempel of een bemoedigend woord? En het allerbelangrijkste, voor wie werk je eigenlijk?

Het zingen en het voorlezen vonden ze fijn, even als het oefenen van de dans voor Sinterklaas. Het werken in de hoeken ging ongestructureerd. Ook hier viel op hoe slordig er met het materiaal werd omgegaan. Als je lekker wil werken, zorg je goed voor de ‘bouwstenen’, anders kan je niet uit de voeten. Er waren geen duidelijk afgebakende hoeken gemaakt. De klassikale opstelling stond dat in de weg. Kortom, er is een weg met ze te gaan. Een uitdaging ligt er zeker. Mijn eigen doel is om deze kinderen, ook al is het maar voor een dag in de week voorlopig, een inzicht te geven in hun eigen leerproces, zodat alle veranderingen die ze steeds moeten ondergaan, daar in ieder geval geen afbreuk aan hoeft te doen.

23032356_10210991310718858_6956069117186514769_nWakker kriebelen

Het allerbelangrijkste is het ontwaken van het besef dat we samen een wereld van verschil kunnen maken voor ieders persoonlijke ontwikkeling en dat een veilige en vertrouwde sfeer een van de pijlers is, om tot je recht te komen en ieders kwaliteit te kunnen inzetten op een volgend plan. Dat wordt mijn persoonlijke doel. Ze wakker kriebelen. We gaan het zien en beleven.

One thought on “Zien en beleven

Comments are closed.