Uncategorized

Alle deuren openen

Ik  kwam een boek tegen met een titel, die me verwarde. ‘Dichter van de droge naald’ is een boek dat geschreven is door Rineke van Houten. Het beschrijft het leven van Frank Lodeizen. Bij de naam van de kunstenaar startte de verwarring. Een van mijn lievelingsdichters heette Lodeizen, maar was op 26 jarige leeftijd gestorven. Deze Frank Lodeizen was 81 jaar geworden.

Mijn dode dichter heette Hans en schreef sfeervolle gedichten, streefde de gedragen verzen van J.C.Bloem en Adriaan Roland Holst voorbij en zette gewone regels om in herkenbare poëzie. Lodeizen ontmoette ik in mijn opleiding en lange tijd sleepte ik het boek “Het innerlijk behang’ mee als zielsbagage. Een van zijn mooiste gedichten is later door Herman van Veen op muziek gezet en ook Jan Rot heeft zijn gedichten bezongen.

‘Weet je nog…? – Toen de wind, de bomen
Tergde en hen de mantels, van het lichaam trok,
Dat wij samen – de regen kletterde bij stromen –
Schuilden onder ‘t loof, en jij zó schrokToen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed
Onze wegen voortaan zouden scheiden.
‘Mijn arme kind ‘t is droevig maar het moet;
Beter is het heen te gaan’ Ik zweeg en jij schreide.

Weet je nog? Toen mijn hand de jouwe
Zachtkens drukte, omdat jij spoedig zou zien
Dat ik niet de beste was. ‘zo zijn vrouwen!’
En dat jij door je tranen lachte, en zei; ‘Misschien…!”

Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen
Schuil ik onder ‘t lover, denk aan jou – en ween…’

-Hans Lodeizen, 1944-1945-

https://youtu.be/vxvWjRM0tjY

De naam ‘Frank Lodeizen’ is me nooit ter ore gekomen tot nu en de verwarring, terwijl hij toch tot Cobra en de vijftigers behoorde, is groot. Hij trok veel op met de schrijvers Bert Schierbeek, Hans Andreus, Remco Campert, Gerard den Brabander, Simon Vinkenoog, Lucebert. Met Remco Campert had hij een speciale band, beiden waren traumatisch uit de oorlog gekomen. Ik kan, nu ik door flarden van zijn leven trek, begrijpen, waarom hij ‘dichter met de droge naald’ werd genoemd. Zijn kunst, zijn etsen, is zijn poëzie.

Afbeeldingsresultaat voor frank lodeizen drie turkse vriendenFrank Lodeizen: Drie Turkse vrienden.

Ze zijn familie van elkaar. Frank is een achterneef van Hans. Op de vraag in een interview met een journalist van de Telegraaf in 1989, waarom hij nooit beroemd is geworden, geeft hij aan ongrijpbaar te zijn, niet in een bepaalde hoek in te delen, omdat hij steeds veranderde en bleef zoeken naar nieuwe uitingsvormen. ‘Ik(…)blijf niet bij één onderzoekingsveld, maar probeer alle deuren. Voor mij zit het grote avontuur in dat soort dingen.’

Hij maakte veel van zijn kleuren zelf met jonge en oude wijn, bloemen, groenten, as en oude koffie. Zijn tekeningen leiden je een verhalende wereld binnen, een dichter waardig.Ik heb veel van de vijftigers gelezen en toch zijn zijn etsen aan mij voorbij gegaan. Het wordt me meer dan eens duidelijk dat de interesse in een bepaalde kunstvorm vooral gewekt wordt als je het ontmoet en het raakt. Pas sinds ik zelf af en toe een ets maak, is het wezenlijke ervan los getrild als een snaar die beroerd wordt. Het krijgt betekenis en iedere keer weer overvalt de verwondering om dat specifieke ervaren, de diepgang.

Alle deuren openen is een missie. Ontdekken en ervaren wat er achter iedere deur op je pad schuilt en dat eventueel eigen te maken of te laten gaan, speelt op dit ogenblik. Er openen zich heel wat deuren en ik ben nieuwsgierig genoeg om de verbinding met de inhoud aan te gaan, het avontuur tegemoet.

One thought on “Alle deuren openen

Comments are closed.