Uncategorized

Mooi van lelijkheid

Duitse onderzoekers hebben ontdekt dat de Archaeopteryx uit het Teylers museum eigenlijk een nog meer unieke oervogel blijkt te zijn, behorende tot de anchiornithiden. De foto van het fossiel diept een fantasierijk verhaal uit het verleden op, die we in de onderbouw verzonnen hadden als verhalend ontwerp bij het project vogels.

Archeopterix-img 0293.jpgFossiel van een Archaeopteryx

We wilden enig historisch besef bijbrengen en hadden een soort Pino, kleurrijk en groot, verzonnen en de Archaeopteryx, de oervogel. Vriendin had hem in een avondje in elkaar geknutseld en eigenlijk was hij angstaanjagend ‘oer’ geworden. Ik was op slag verliefd. Hij  had een krassende stem, was verlegen en dorst niet om de hoek van de kast heen te kijken uit angst dat ze hem zouden uitlachen. De grote kleurrijke, enigszins naïeve, flierefluiter had onmiddellijk medelijden en zette alles op alles om de oervogel te rehabiliteren.

0041.jpgDe Archaeopteryx

Zo griezelig als hij eruit zag, lukte dat toch. Iedereen leefde diep mee met die arme lelijkerd. Toen ik vorig jaar alles aan het inpakken was, kwam ik hem weer tegen samen met mol, die vriendin ook had gemaakt en ik besloot hem van een wisse opruimwoede te redden en hem mee te nemen naar huis.

Nu ligt hij op een plank van mijn boekenkast en kijkt me af en toe licht verwijtend aan, omdat de rust waarin hij belandde wel een hele diepe is, een fossiel waardig. Op de foto van het Teylers museum is te zien hoe geweldig ons exemplaar is nagemaakt naar het vermeende prototype. De fantasie kende in de gloriedagen van sparren en creëren geen grenzen.

Dat de kinderen alles gewend waren bleek wel uit het feit, dat ze hem nooit als griezelig hebben beleefd. Het was wel in een periode dat de dinosauriër grote opmars beleefde, omdat een van de jongens een passie had voor de enorme dieren en ze allemaal met naam en toenaam kon opnoemen en tekenen. Ze waren dus gewend aan grote bekken met woeste tanden en een pokdalig uiterlijk.

003.JPG

Het verhaal begon met de Flierefluiter, die een enorm ei had gelegd en gezellig zat broeden op haar nest. Haar bonte verschijning in tule en kleurrijke Boa’s was een prachtige tegenstelling met de onooglijke oervogel, die krassend van zijn gestaan gewag maakte vanuit een geïmproviseerde kast. Zo’n verhalend ontwerp is het ei van Columbus, want in een oogwenk is er beleving. De kinderen worden met hun hele ziel en zaligheid het verhaal ingesleept. De Flierefluiter en de Archeopteryx werden in harten gesloten. Op het robbeneiland waar het hele tafereel zich had  afgespeeld en het grote nest van de Flierefluiter lag, speelden ze het hele verhaal in geuren  en kleuren na. Met de angstaanjagende Archy als was in hun handen! ‘Van oer tot ei’ , alle ingrediënten om de geschiedenis te laten herleven was aanwezig.

Daar moest ik aan denken, toen ik de foto van het fossiel zag. Heel even teruggeworpen in de tijd en heimwee naar de onnavolgbare hoogtepunten van weleer, toen er geen berg te hoog en geen zee te diep was, we op de toppen van het kunnen zeilden en brandweerregels en andere veiligheidsargumenten nog geen deel uit maakten van de aanpak in school. Met lappen, veren en planten werden andere werelden geschapen en stapten de kinderen letterlijk een andere dimensie binnen, waar het avontuur hen wachtte.

Zoete heimwee en fantastische herinneringen is wat rest. Dat, wat we moeten koesteren én de kleine Archy op de boekenplank, mooi van lelijkheid, tot in lengte der dagen.

 

 

2 thoughts on “Mooi van lelijkheid

Comments are closed.