Uncategorized

Hou vol, hou vast

Wakker worden was er nauwelijks bij, vanochtend. Het koste moeite om de ogen weer te openen. Het was een intensief dagje gisteren. Eigenlijk merk ik, dat ik nog het meest moeite heb met de passiviteit. De dochters nemen me al het werk uit handen om me te ontlasten. Dat slaat de energie uit elke vezel. Nietsdoen maakt murw.

Aan de andere kant had ik er al heel wat activiteit opzitten. In de ochtend vroeg wakker om de laatste hand te leggen aan de surprise en een inpakritueel met het uitprinten van de gedichten. Een surprise maken is een, maar het nog mee krijgen naar de auto is een tweede. Alle tassen waren niet groot genoeg, dan maar twee vuilniszakken openknippen en om het gevaarte heen knopen.  Het lukte allemaal wonderwel.

005

In Haarlem wachtte weer de voetbalschoen en dit keer met borsteltje, potje met vet en stoflap er naast. In mijn hoofd had het plan genesteld om me aan de opdracht te houden. Hij had een reden om het zo te willen. Het was de basis van een andere uiteenzetting. Er was een rotsvast vertrouwen, dat het allemaal op z’n plek zou vallen. De vlakverdeling was goedgekeurd, de manier van schilderen ook. De puntpaprika van een van ons, oorspronkelijk alleen de vorm, maar langzaam ingekleurd en vormgegeven, was toch nog te realistisch. Laat het los. Vorm, compositie, de taal die de objecten tot elkaar spreken, je handschrift. Het blijft zoeken en daarmee niet minder boeiend. Volgende week gaan we iets met wastafels en spiegels doen.

024

De laatste boodschappen. De cadeautjes omzichtig naar binnen geloodst. De opgewonden gezichtjes. Glimmers in de ogen, het heen wen weer springen, de hak op de tak verhalen, rode koontjes van de opwinding. Dat spannende van geloven en de oudste kleinzoon, die net ingewijd was in de werkelijke staat van dienst van Sinterklaas, nam zijn taak om het voor broerlief zo echt mogelijk te maken, serieus. De heimelijke blikken van ons kent ons was een mooie evenknie voor het rotsvast geloven en bracht evenveel verwachting mee. De verdwenen oom, het gebonk en het strooien. Dit keer van beneden naar boven, omdat in de maisonnette de woonkamer op de eerste verdieping lag. Schuimpjes en pepernoten op de trap. Een kinderhand is gauw gevuld.

076

Er was hard gewerkt. Iedereen had fantastische gedichten en rake surprises gemaakt. Het aloude potje met gele gel, een cadeau met alleen maar een sleuteltje en later nog een, tussendoor cadeaus voor de kleinsten. Pas achteraf ontdekte ik dat Sinterklaas een aantal schilderijen van FaceBook moest hebben afgeplukt en uitgeprint, die me een Gouden penseel ‘Pour l’ensemble des Oeuvres’ bezorgde. Er was over nagedacht. Voor een van de voetballende godenzonen was een ingenieus inwisselbaar shirt dat in de lengte en breedte een overgang van Ajax naar Feijenoord in gang zette. Een lied over Ajax op ‘Geen woorden maar daden’, die hij, als oprechte Ajacied,  niet bij machte bleek om te zingen. De sjaal met luipaardenprint kon om het ranke nekje gewikkeld worden.

 

Weer moest ik na twee regels het gedicht aan iemand anders geven. Mijn sentimentele inslag hield het niet droog. Alles dat het samenzijn mogelijk maakt, zet de sluisdeuren open. Er helpt geen lieve vadertje of moedertje meer aan. Het zij zo. Het zit nu eenmaal in de genen. Het rijke gevoel is er niet minder om. Nog twee dagen sinterklazen en dan kan de rust weer indalen met nachten die voldoende blijken te zijn. Hou vol, hou vast.