Uncategorized

Je kan altijd opnieuw beginnen

Vannacht schoot ik wakker. Ik ben van alle indrukken en alle mooie ervaringen zo moe, dat ik heel vroeg onder de hagelwitte sprei kruip en derhalve twee keer gemiddeld even wakker word, net lang genoeg om wat te krabbelen. Er is geen bereik boven dus ouderwets pennengekras. Het klinkt heerlijk vertrouwd en als muziek in de oren.

22529015_10210896033456986_1510131110320020842_o

Ik mijmer over de boulevard van Armacao de Pera, waar we overheen geslenterd waren. Iedereen waaiert uit naar alle kanten en zoeken leuke kleine winkels, een visafslag, een galerie of een kerkje op. De zon schijnt met een tederheid die de late zomer zacht en warm omlijst. De bloemen schitteren in hun laatste volle tooi. Bougainvillae, Ipomea, Datura. De vruchten aan boom en struik groeien overvloedig en geven een bonte kleur aan het donkere groen. Granaat, cactus, vijg, banaan, citroen en sinaasappel vormen een heerlijk kleurenpalet.

22555365_10210896033616990_5963088774040143709_o

Ik kuier wat heen en weer en observeer. Het is niet de jeugd die zich hier in grote getale ophoudt. Veel schuifelende oudjes zijn er te vinden. Met of zonder stok maar met de frivoliteit van weleer. Dus toch die hakjes tijdens het strompelen op de gladde keien en dan maar met ingehouden pas, behoedzaam en nauwgezet. een misstap is gauw gezet. In de nachtelijke overpeinzing klinkt het als volgt:

‘ In het dorp zie ik een pijnlijk voorland. Kleine verschrompelde staketseltjes, moeizaam strompelend op jonge hakken om het laatste stukje leven nog te pakken. Met veel stilstaan en dan denken aan weleer, de swing eruit en vaart is er in het geheel niet meer. Ze schuifelen wat voort in de namiddagzon of turen op etalagebenen vanaf de boulevard over de glinsterende zee. Ze reizen af naar de toppen uit het verleden, omgeven door die zilverwitte glans, waar lauwerkrans ooit de kroon was op hun werk.

Het leven kon niet meer stuk, maar langzaam kwam weemoed ingetreden en kwaal voor kwaal werden banden met de toekomst doorgesneden, verschrompelde het heden tot Nano tijd. Het leven staat of valt met bloed dat door de aderen ruist.  Het hart dat tikt en tikt…nog tikt, tot waar dan ook de roep om rust en stilte sterker wordt en ze struikelen door het slechte been of over hun hakkeschoenen heen. Break a leg. Het doek valt. De voorstelling was glorieus en grandioos. Het is goed toeven op een applaus als een warme avondzon, voordat de kilte van de nacht intreedt.

Ze staan weer even stil. De perkamenten huid gloeit op, tovert een lichte blos op de wangen. Zelden zo’n applaus ontvangen. Nieuwsgierig monsteren ze hun publiek, dat een ijsje likt en belofte inhoudt voor een nieuwe generatie. De dragers van een nieuw succes. Hun allergrootste troef, wat zelden als zodanig wordt ervaren. Zonder vragen hebben ze het wiel in werking draaiende gehouden.

Perpetuum mobile. Geen weg te lang, te hoog een zee.  Het krachtige eind voorbij strompelen ze vrij in een verstilde wereld rond, genieten van een laatste avondstond. De kinderen dartelen om hen heen. Ze roepen ‘de vloer is lava’ en zoeken naarstig naar een plek. Het brengt een kleine glimlach op het gezicht. De oplichtende blik valt samen met de warmte van de zon. Een scherf toekomst glijdt naar binnen. Je kan altijd opnieuw beginnen.