Uncategorized

Soms heeft toekomst geen woorden meer

Ze kijkt me aan. Een licht verwijtende blik in haar dode facetogen. Als kind dichtte ik haar een falset toe, de kopstem, falsetogen, maar dan op een toonhoogte die door ons niet te horen was en ik begreep maar niet wat die ogen er mee te maken hadden. De sonore brom van vliegen waren ook al falset. Letters verfijnd onderscheiden was er niet bij. Ik nam de wereld fonetisch zoals het kwam. Voor dyslectie of aanverwante zaken was nog geen terminologie bedacht.

Mijn wereld werd er groter mee naast die van de ontelbare spreekwoorden, die langszij kwamen tijdens de gewone huis-tuin-en keukendagen en hoogtij feesten en partijen. Facet kijken bootsten we na met de kaleidoscoop. De wereld viel in kleur uiteen en vormden Mandala’s van een schoonheid die een verrukking opriepen. Opgetogen stonden we klaar om de koker door te geven.

22548674_10210885768080358_6039516845316814961_o
Nu had ze zieltogend op het zwarte tekenboekje gelegen en waren de jongens verontwaardigd omdat ze, tegen alle wensen in, toch het loodje zou leggen en wij dat niet konden verhelpen. Dat is wat dood vermag in een kinderziel, als de liefde voor de dieren met de paplepel is ingegeven. Of het nu spin is met de pootjes omhoog, een pissebed op zijn rug, een vlinder met een lamme vleugel, ze krijgen een zacht wattenbed en een dekentje van blad doordrenkt met medelijden. Zorgzame en liefdevolle aandacht voor al wat leeft en geen angel heeft. De laatste factor is cruciaal en telt dubbel als moeilijkheidsgraad om, als je ooit gestoken bent in je oor, onvoorwaardelijke liefde te koesteren. Bij, wesp, mug en hommel zijn het haasje, al is de laatste opmerkelijk donzig en lijkt aaibaar. Met alles wat angel is, wordt de draak gestoken.

Ze blijkt een dankbaar tekenobject, met veel aandacht voor schaduw en licht, geen sinecure, maar iPhone brengt uitkomst door de lijnen minuscuul uit te vergroten tot haalbare grafietlijnen en pennenstreken. Spoedig vertaalt het beeld zich naar het blad en verheft zich door de aanwijzingen tijdens de cursus tot bijna driedimensionale levendigheid. Hoe snel is dood tot leven te wekken als het beeld het leven inblaast. Schaduwlijnen halen het platte plaatje van het papier en weer is er een leermoment.

De blik blijft. Verwijtend haast. Sorry libel, zo had ik het niet bedoeld. Mijn gedachten gaan naar mijn laatste libellentocht, twee jaar geleden. In een verstilde tuin in het Drentse. Late novemberzon zet de wereld in een gunstig licht, verwarmd, hartverwarmend omdat er al genoeg kleeft aan de mededeling die ons allen bezwaard.. Lieve Etsvriendin is in haar nadagen, te jong om te sterven, maar van binnen uit sterft het lichaam tegen beter weten in. Geen kruid tegen gewassen, een denkbaar feit. Hoe gaan we er mee om, met sterfelijkheid. Kinderen hebben het antwoord. Ze worden boos of verontwaardigd, maar zijn onmiddellijk weer door naar een volgende fase, die zich aankondigt. Hun leven kent maar even spijt bij dood.

Bij elke libel komt ze langs. Zoveel gespot tijdens haar laatste vlucht. Een bleef hangen op haar knie. Ze vertelde vergankelijkheid en het moment dat de essentie verder ging dan het leven.  Zonder woorden kopten we het in. Soms heeft de toekomst geen woorden meer,

One thought on “Soms heeft toekomst geen woorden meer

Comments are closed.