Uncategorized

Mind time.

De woorden blijven hangen op het netvlies. De gebrekkige vertaler bij Google is het antwoord alweer bijster bij de eerste letter. De tijd is vandaag mijn geest te vlug af, want hij raast versneld voort. De koffie wordt uitgesteld, de poes genegeerd en de letters sneller getypt om de verloren tijd in te halen. Het onderschrijft de woorden van Claudia Hammond, die in haar ‘Time warped, unlocking the mysteries of time perception’ schrijft, dat het ervaren van tijd iets is dat actief gestalte krijgt in onze geest. Iets wat neurowetenschappers en psychologen verklaren als mind time.

time warpedTime warped (tijd hussel) van Claudia Hammond.

Niet de seconden die wegtikken op de ouderwetse pendule met de zilveren aanslagen op het hele uur, niet de gebronsde slagen van Grootvaders klok, niet de seconden die digitaal wegrennen op de computer, maar de manier waarop het wegglijden of stilzetten, de chaos van het versnellen van de tijd in het hoofd haar weg vindt tussen alle dagelijkse beslommeringen door. Wat een heftige gedachte om tijd als in betrouwbaar vaststaand feit los te laten en er een andere vorm van ervaren aan te geven.

Ik heb er eerder over geschreven in de dagboeken van mijn moeder, die met de klok leefde en mijn reactie daarop, door elke vorm van tastbaar tijdbewijs onaangeroerd links te laten liggen in de loop der jaren. Als de dag begint als nu, een inhaalrace tegen de klok, blijf je de hele dag achter de feiten aan lopen. Alles is al gezegd of gebeurd voordat je er zelf mee uit de voeten kan of de kans krijgt het te onderbreken.

Met de kinderen heb ik eens een filosofieles gedaan over tijd,  en daarin ontdekten we dat in vrijwel elke zin, die we zeggen, wel een tijdaanduiding voorkomt. Als de focus daarop ligt, sta je versteld van de hoeveelheid toespelingen omtrent het begrip ‘Tijd’. Er viel niets te wissen.

Gisteren zaten we aan een grote prachtig gedekte tafel met vrienden die we lang hadden moeten missen. Er was heerlijk eten, wijn in overvloed, aangenaam gezelschap en het zachte licht van de kroonluchter onderschreef de warme sfeer. De tijd vloog voorbij. Voordat we het wisten lag het alweer achter ons en met weemoed in het hart omarmden we elkaar in de wetenschap dat het wel weer even zou duren, voordat we elkaar weer konden zien.

Dankzij die prachtige gedekte tafel van mijn goede oude vriend, snelden we terug naar het verleden. Dat was een extra sfeersetting. Heel lang had zijn huis gekraakt onder de eenzame levensstijl die hij voor zichzelf gekozen had. De uitgesleten paden van zijn bed naar de douche, van zijn stoel naar de keuken, de kaarten in de aanslag en de wijn onder handbereik. Deze week werd het leven in het verstilde huis geblazen door de twee vrienden die er logeerden en de vervulling van een vriendschap mee brachten. Niet zij hadden het huis aan kant gemaakt maar de oude vriend zelf had met gevoel voor cachet en alle egards uit datzelfde verleden het zilver gepoetst, het damast uit de kast gehaald en het porselein ontstoft. Tijd werd ingehaald door het verleden naar het heden te brengen.

Daar zaten we aan die prachtige grote ronde tafel, allen ruim tien jaar ouder en lieten moeiteloos het toen en daar met het hier en nu versmelten tot een nieuwe herinnering. Een beleving die door de tijd was ingehaald: ‘Mind time’. Wat een mooie omschrijving voor een begrip dat de standvastigheid van de klok op losse schroeven zet en er mee aan de haal gaat. Geestelijke tijd, die je door de vingers glipt, maar waar je ook bij stil kan blijven staan, ook al loopt de tijd verder en is ze me vandaag nog steeds te vlug af!