Tag: Onderwijs

Overpeinzingen

Vrij als een vogel

lem24 reacties

Net de film afgekeken op NPO, waar ik gisteren voortvarend aan begonnen was, maar die zo spannend werd, dat een pauze op haar plek was. Nu dreunt ze na in alle vezels, waarbij ik dien te vertellen, dat ik een watje ben, als het om spanning gaat. Het was een psychologische thriller, met als titel ‘The Gift’ van Joel Edgerton. Een film die te herleiden valt tot de vraag of pestkoppen door hebben wat ze aanrichten in het leven van een ander. Een echtpaar komt in de stad wonen waar de heer des huizes is opgegroeid en komt een schoolgenoot van vroeger tegen, die door hem gepest werd. Een intrigerend gegeven met een ontknoping die niet een, twee, drie is weg te poetsen.

‘Boontje komt om zijn loontje’, zei men vroeger. En ‘ De waarheid achterhaalt je wel’. Dat laatste betrof de heer des huizes, die verstrikt raakte in zijn eigen leugens. Het pestgedrag had desastreuze gevolgen voor de betreffende schoolgenoot. Hetzelfde geldt voor het bekritiseren van iets. Dat was precies de reden, dat we probeerden in onze groep de nadruk te leggen op de positieve benadering. Kritiek is prima, zolang het handvaten aanreikt om verder te bouwen. De wens om zo te handelen kwam ook voort uit mijn eigen beleving van het ‘dikkerdje’ van vroeger. Tot in lengte der dagen heb ik het zo gevoeld en gezien, terwijl de spiegel een totaal ander beeld toonde.

Een pittig te verteren begin van de dag. Dochterlief klopte er met een mail wat luchtigheid in. Had ik zin om mee te doen aan een gratis online tuinontwerp. Ja, wat een gave manier om de tijd thuis te slechten. Binnen zijn en buiten voelen. Dat gaat morgenavond gebeuren. Potloden slijpen, schetsboek klaar leggen, tuinboeken doorstruinen als voorbereiding. Ook niet verkeerd.

Met de psycholoog die een onderzoek uitvoerde in opdracht via beeldbellen even het verleden ingedoken. Er zijn voordelen aan het binnen zitten. Geen gehaast met auto’s en risicovolle ontmoetingen, maar gewoon vanaf je eigen bank, met thee onder handbereik, de vragen over je heen laten komen. Het werd een boeiend gesprek, met voor mij geen verrassende uitslag.

Vanmiddag zouden we met de klankbordgroep van de culturele instelling alle leuke theaterdagen bespreken en verdelen, net als elk jaar. Ook dat gaat nu via zoom. De gebruikelijke pizza, die er altijd bij besteld wordt, mogen we op hun rekening schrijven. Niet dat ik daar over pieker, want je gunt hen elk dubbeltje. Hetzelfde idee had ik ook bij de vraag of ik de museumjaarkaart wilde verlengen. Ook al is er te weinig bezoek van mijn kant geweest en misschien nog, dan staat het aanschaffen van de kaart buiten kijf. Voor volk en vaderland. Zonder is het leven niet te doen.

Vannacht in mijn droom kon ik vliegen. Eerst horizontaal met een borstcrawl vaart maken en dan gaan. Halverwege kreeg ik het een beetje koud en wilde, net als mijn duo die ook meevloog, mijn jas aantrekken. We landden aan de zoom van de woestijn. Langs de zo typerende zandheuvels liepen mannen in Berberachtige kleren in kamelenpas achter elkaar. Wij verstopten ons bij een schuurtje er tegenover. Ze namen ons toch mee. Later was ik alleen terug en dook weg in een tussenruimte van het hutje voor een motorrijder, die door het kleine raam het pikkedonker in keek. Ik wist dat hij me zag, maar hij sloot het schuifluik met een klap en liet me staan. Of het vliegen daarna nog lukte, weet ik niet, want ik werd wakker met voldoende tijd om de droom te repeteren. Dat zorgde voor dit relaas. Anders waren de beelden net als mijn alter ego allang vervlogen geweest.

Het dromenboek verklaarde met het kunnen vliegen, dat je letterlijk boven iets bent uitgestegen, of misschien in een zaak een nieuw perspectief hebt gevonden. Het gevoel was bijzonder prettig. Dat is me eveneens helder voor de geest gebleven. Vrij als een vogel.

Uncategorized

Zien en beleven

lem21 reactie

Groep drie van donderdag  spookt door mijn hoofd en heeft me door een onrustige droom wakker gemaakt. Hoe is het de schatjes deze week vergaan met al die verschillende invalkrachten. Vorige week was het voor mij behoorlijk wennen. Het luisteren naar mij en naar elkaar ging moeizaam. Er waren meerdere storende factoren. Daarnaast is het zo stimulerend om de ochtend gezellig in een kring te beginnen en daarna uiteen te gaan. De klassieke tafelopstelling in rijen schiep letterlijk en figuurlijk afstand tussen mij en de kinderen.

Nu ik ze wat beter ken, kan ik daar iets mee doen. Ik had al bedacht, dat ze geen flauw idee hebben, wat het doel is van de dag. O ja, het staat keurig op het bord. De oe-ui-eu woorden. We hebben alle opdrachten gemaakt, maar om nou te zeggen dat het l-eu-k was, is weer een ander verhaal. De stof is nog niet eigen genoeg om naar mijn hand te zetten. Ik ga het toch vrijer, maar wel met structuur, inzetten. Ze moeten veel meer bewegingsvrijheid krijgen.

9789001304522 Rekenrijk 3e editie 3 a-1 antwoorden

Morgen wil ik in de kring beginnen en de doelen van die dag helder maken met de kinderen. Er is een leerdoel, een leefdoel en een streefdoel verzin ik, al piekerend, ter plekke. Een leerdoel is de stof uit de methodes. De andere twee zijn persoonlijke of groepsdoelen. Omdat de groep zo uit het lood is, lijkt het me belangrijk om de laatste helder te krijgen. Wat wil deze groep op korte termijn met elkaar bereiken. Als er een goede sfeer heerst, komt het leren vanzelf. Wat opviel bij het nakijken vorige week was de manier waarop er gewerkt werd. Schriften waren bekrast, er was op getekend, kaften waren eraf. Het hele stapeltje rekenrijk zag er alles behalve verrijkend en uitnodigend uit. Zelfs het rekenen met pepernoten had niet het stimulerende effect gehad.

23032878_10210991311278872_961243809391179749_nwerken aan wat werkt!

Als onder de loep genomen wordt, wat wel werkte, dan was dat schrijven, waar ze allen , zonder uitzondering, hun uiterste best op gedaan hadden, nadat ik het bloemetje en de gelpen had beloofd. Belonen en straffen behoren niet tot mijn persoonlijke aanpak. In dit geval had het een enorm effect. Om ergens te kunnen komen met elkaar moeten we dat eens aan de kaak stellen. Hoe werkt het nou. Hoe kom je tot een goed resultaat. Werken aan wat werkt. Hoe buig je de attitude om. Wat is de kracht van de gelpen. Is het de uitzondering, de beloning op zich, werkt het ook met een stempel of een bemoedigend woord? En het allerbelangrijkste, voor wie werk je eigenlijk?

Het zingen en het voorlezen vonden ze fijn, even als het oefenen van de dans voor Sinterklaas. Het werken in de hoeken ging ongestructureerd. Ook hier viel op hoe slordig er met het materiaal werd omgegaan. Als je lekker wil werken, zorg je goed voor de ‘bouwstenen’, anders kan je niet uit de voeten. Er waren geen duidelijk afgebakende hoeken gemaakt. De klassikale opstelling stond dat in de weg. Kortom, er is een weg met ze te gaan. Een uitdaging ligt er zeker. Mijn eigen doel is om deze kinderen, ook al is het maar voor een dag in de week voorlopig, een inzicht te geven in hun eigen leerproces, zodat alle veranderingen die ze steeds moeten ondergaan, daar in ieder geval geen afbreuk aan hoeft te doen.

23032356_10210991310718858_6956069117186514769_nWakker kriebelen

Het allerbelangrijkste is het ontwaken van het besef dat we samen een wereld van verschil kunnen maken voor ieders persoonlijke ontwikkeling en dat een veilige en vertrouwde sfeer een van de pijlers is, om tot je recht te komen en ieders kwaliteit te kunnen inzetten op een volgend plan. Dat wordt mijn persoonlijke doel. Ze wakker kriebelen. We gaan het zien en beleven.

Uncategorized

Wonderland

lem23 reacties

Er is een meisje bij mij in de groep, die het liefst je niet in de ogen kijkt. Haar blik lijkt altijd gericht op een wereld, die wij niet aanschouwen. Ze is haar eigen ‘Alice in Wonderland’. Soms voelt ze zich angstig of ontheemd als ze met een ruk terug gehaald wordt in het nu, door een aanvaring met haar groepsgenoten of doordat er een beroep wordt gedaan op haar aanpassingsvermogen en ze zich conformeren moet aan een spel, dat anderen hebben opgezet. Daar heeft ze grote moeite mee.

024Happertje, oma en muis

Vanaf het eerste moment dat ik hier in moest vallen, had ik Happertje bij me. De kleine ecolinegroene handpop, die alleen maar van groen houdt en alles eet wat groen is. Het bleek een toverformule voor de kleine Alice. Misschien had hij een hoog veiligheidsgehalte door zijn afgebakende eigenschap. Wie zal het zeggen. Vanaf het allereerste begin zijn ze onafscheidelijk. Happertje had oorspronkelijk hele andere kleuren, maar omdat op de vorige school het land van groen spontaan ontstond bij een groenteproject en we daar uitsluitend groene groenten behandelden werd Happertje geboren. Gek op spruiten, sla, spinazie, Andijvie en broccoli. Omdat het zo’m eigenzinnig geval is, kon ik er geen afstand van doen en moest hij mee in de leren-is-leuk-koffer en krijgt hij nu de opwaardering die bij hem past.

Er zit een jongen in deze groep, die niet stil kan blijven zitten. Hij wiebelt en staat, gaat zitten en springt op, gaat zitten en loopt naar de tafel, gaat zitten en springt op. Zo gaat het de hele dag door. Zijn handen zijn voortdurend in beweging, hij trekt aan zijn kleren, hij zit in zijn neus, in zijn mond, hij krabt aan zijn arm, hij strijkt door zijn haar. Deze hollewaai kiest ook een knuffel. Elke dag weer en dan wordt het een ander jongetje. Weliswaar worden Oma of Flip de beer wel draaierig door zijn geduizel, maar zijn lijf kan zich beter beheersen. De onrust strekt zich uit tot de handen en de poppen en zijn hoofd wordt kalm en bereikbaar.

Als we aan het flitsen slaan met de middenbouw dan zien de kinderen groen van verveling. Ze hangen over hun tafels en zijn melig, weinig alert en enthousiast. Zodra muis zich ermee bemoeit en mee gaat flitsen verdwijnt de lamlendigheid als sneeuw voor de zon. De kracht van de pop zit diep ingebakken. Kinderen vergeten de voerder van de pop en gaan alleen met muis in gesprek. Ze zien me niet meer, horen alleen de opmerkingen van muis en wat belangrijker is, ze zijn weer betrokken. Natuurlijk heeft hij af en toe wat ondeugende malle grappen, maar zijn serieuze kanten accepteren ze ook met liefde.

052Greetje in gesprek met Kleinzoon

Gisteren zat Greetje op de bank in de huiskamer. Ik had haar gebruikt op school en had haar nog niet opgeborgen. Kleinzoon kwam op bezoek. Na de maaltijd speelde hij met zijn auto’s op de bank tot Greetje tot leven kwam. Vol aandacht keek hij naar de pop, naar haar bewegende hand, naar haar sprekende mond en op slag vergat hij mij. De hele conversatie werd met Greetje gevoerd, ook toen zijn moeder de pop over nam en met haar eigen stem kleine Greet inzette. Toen ze daarna net zo oud bleek te zijn als hij en ook nog op dezelfde dag jarig was, was het pact gesmeed. Een band tot in lengte der dagen. Greet kan niet meer stuk.

049Oma en muis

De kracht van het onderwijs ligt besloten in het prikkelen en voeden van de oneindige fantasie, die kinderen eigen zijn. Moeiteloos verplaatsen ze zich in andere werelden en zijn een en al betrokkenheid. Dat het zoden aan de dijk zet en veel winst oplevert is vooral te merken aan die kinderen, die de uitzondering zijn op de gevestigde regel. Dankzij de vertaalslag, door in een ander te mogen kruipen, wordt de reële wereld ontsloten en vinden ze een veilige weg om mee te wandelen zonder verlies van eigenwaarde.

De pretogen van de kleine ‘Alice’, half verscholen achter haar Happertje en de verstilde houding van de jongen, met zijn doorgaans zo onrustige motoriek, alleen maar omdat  hij Oma of Flip vasthoudt, zijn de kroon op het werk. Hun ‘wonderland’ is ineens een begrijpelijk plaatje, waar iedereen in past, ook zij.