Vanmorgen vroeg uit de veren, want de kapper roept. Tien uur is heel vroeg voor mij, waar eerst het vege lijf in elkaar geknutseld moet worden. Wat moet, dat moet. Zeker omdat dit een spoedgaatje in hun overvolle agenda was. Vorige keer stond het verkeer rond Utrecht vast en was ik 15 minuten te laat. Om dat nu te voorkomen, was ik er al rond kwart over negen. Rondje door de wijk op zoek naar een goedkopere parkeerplaats, want in Utrecht ben je vlakbij de kapper rond de zes euro per uur kwijt. Er is een parkeergarage bij de singel, maar dat red ik in de herfst niet, dan is de atmosfeer te vochtig. Dus ietsje verder, een straat, scheelt alweer anderhalve euro per uur.
Het was druk op het vertrouwde stekkie. Ginger zelf was er en twee kapsters, die ik goed ken en een nieuw persoon voor mij, die het knippen vakkundig voor haar rekening neemt.
De verfbestanddelen zijn allemaal op 100 % natuurlijke basis, voor iedere klant een zorgvuldig samengesteld palet, Het is kunst op hoog niveau. Je weet immers nooit hoe het uitpakt. Ik leg uit dat ik, hoe dan ook, niet een Fabertjes-kapsel wil. Daar moest een grondige uitleg bij. De oudste vertelde dat ze van de week ook nog een andere klant had met precies datzelfde idee. Geen Faber-look-a-like alsjeblieft. Vakkundig ingekwast, heerlijk uitgespoeld en fantastisch geknipt. Helemaal blij met mijn nieuwe hoofd, verloste ik Agaath.
Het plan lag al klaar. Een kringloop in Utrecht, een kringloop in Nieuwegein, en goed gesnuffeld maar met lege tas weer huiswaarts. Met dit opgebroken binnenhuis is er geen ruimte voor nieuwe ‘sier’zaken. Ik zie hele mooie dingen, maar joh, hoe wil je iets aanschaffen als je straks tweederde weg moet doen door een eventuele verhuizing naar veel kleiner. Ook de trui waar ik naar op zoek was, vond ik niet. Volgende keer beter. Dan een bos bloemen, want nu lieve schoondochter die allergisch er voor was, niet meer hier woont, kon het. Even bij de bloemenwinkel om de hoek, daarna zoek ik weer naar ‘niet giftige’ bloemen. Maar even die vrolijkheid in Neerlands grauwe dagen. Alhoewel, vandaag scheen de zon en met verve.
De kapper riep de nodige herinneringen wakker, want er schuin tegenover, aan het plein heb ik als vijftienjarige, in de aldaar gevestigde automatiek, gewerkt na schooltijd en in de weekenden. Ze hoorde bij de slager en de drogist van dezelfde eigenaar ernaast. In die winkels verleenden we ook wel hand-en spandiensten. Sowieso moesten we rond vieren schoonmaken in de slagerij. Er waren typisch ondernemersregeltjes, want ik mocht maar een schep in de patatzak doen en slechts een keer de mayonaise indrukken. In onze puber-balorigheid weerstonden we die regels en gaven er een eigen draai aan. Het was altijd druk en met regelmaat kwamen de vrienden van school, die een kroketje kwamen halen. Ondanks dat ik rebels was, heb ik wel veel geleerd en het allermooiste van het hele verhaal was, dat ik met kroketjes naar mijn oma en vader kon gaan om ze om de beurt te verwennen. Zestig jaar geleden alweer en toch zo helder voor de geest. Het lijkt mijlen ver in de tijd.
