Kinderstemmen, die opgetogen babbelen, of tegenstribbelen, of moeten huilen. Als altijd wandelen ze richting de drie scholen aan de overkant. Daarvoor moeten ze de hele straat uit en bij deze flat de hoek om. Het is rond kwart over acht. De kinderen in Nagypeterd moeten al om half acht naar school. Tenminste, dan komt de buurvrouw van twee huizen verder met drie kinderen langs. De twee oudsten met de tassen op de rug, druk kwebbelend voorop.
Ik mijmer over het binnendruppelen van iedereen in mijn groep en hoe gezellig de inloop altijd was, met alle ouders en kinderen om me heen. Ik zat vaak aan de grote tafel in het midden. De een wilde even op schoot, de ander dook onmiddellijk de knutselhoek in, een derde las een boekje met paps, mams, oma of opa. Om kwart voor negen moesten ‘alle dikke billen’ de groep uit. Voor sommige kinderen was dat moeilijk, maar we hadden een zwaaikist voor de groep staan. Daar ging ik met het verdrietige hoopje zitten en zwaaiden we de gang rondom lang. Bij ieder doorkijkje op de gemeenschapsruimte konden ze terug zwaaien. Leed is snel geleden. We konden beginnen.
Het laatste groepje bestond nog maar uit 15 kinderen en wat hebben we dat laatste jaar genoten van elkaar. We konden ‘lezen en schrijven’ met elkaar. Met zo weinig is alles mogelijk, wandelen, rekenlessen in de zandbak, zonnetijd berekenen op de tegels, schaduw springen als spel erna, succes verzekerd. Het lijkt al lang geleden, maar sommige beelden staan nog zo helder voor ogen. Nog zie ik een van de oudste jongens met een boek onder zijn arm komen. Sinterklaas had hem ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer gegeven. Ik mocht hem voorlezen. Wow, wat een eer. Het was dagenlang het hoogtepunt van de dag. Even lekker Gorgelen, wegdromen met Melle en Bobba, -of niet of wel-, spannende momenten delen als er een Brutelaar zijn naargeestige hoofd liet zien, en altijd eindigden we met nieuwe speculaties voor het volgende hoofdstuk.
Ach ja, de tijd is omgevlogen. Dertig jaar school stopte abrupt met het weggeven van de stoeltjes uit de groep voor ieder kind die dat wilde met mijn zwierige handtekening aan de onderkant van de zitting. Zoete herinneringen aan de laatste dagen van de Overkant, daarna was de Jenaplan er niet meer in die hoedanigheid.
Daar heb ik het met zoonlief over gehad, toen hij vroeg of ik niet weer eens een dagje wilde werken. Dat zou ik niet echt meer kunnen. Maar als die malle longen niet zo tegenstribbelden, had ik het graag gedaan. Het is namelijk een bron van inspiratie. Dan moet je wel gezond zijn en mee kunnen in de dynamiek. Springen, zingen, vertellen, dansen, door de knieën, op de kleine stoeltjes zitten, wandelen, de trap op lopen naar het speelhuis en kinderen kunnen dragen. En dat is, helaas pindakaas, voorgoed verleden tijd. Ik mis dat al bij de kleinkinderen. Sta daar meer in de observatie-en knuffelmodus. Knutselen aan een tafel of voorlezen kan altijd.
Maar die ellendige trappen er in sommige huizen te komen, breken me af en toe op. De jongste heeft eergisteren de sleutel gekregen van een heerlijk appartement. Er zat een klein staartje voor mij aan, Vier hoog en geen lift, maar wel een stoel op elke overloop. Ze zijn er dolgelukkig mee. Van het lege nest syndroom heb ik geen last, integendeel. Sterker nog, het mag nog veel leger, want alles is nog lang niet over. Kalmpjes afwachten maar.
