Wakker worden in een eigen bedje, is er iets wat zaliger is dan dat. Je gaat het pas waarderen als je er vaker vrijwillig afstand van neemt, zoals de laatste twee maanden met drie verschillende slaapplekken.
Dromen waren er volop. Een soort verwerking misschien wel van alles wat als gloedje-nieuw op het palet is bijgeschreven. Ik loste tussen neus en lippen even een probleem op met een te kort schietende waterafvoer onder de aanrecht van meerdere mensen. Er gaapte een gat van zo’n twintig centimeter, die nog overbrugd diende te worden. ‘Het komt omdat jullie studenten dat werkblad allemaal hoger willen hebben dan wij vroeger en dan krijg je dat. Logisch toch?’ ‘Volkomen’, beaamde ik al knikkend in mijn droom.
In de rubriek Dichters en Denkers staat een artikel van Basje Boer over ‘Laat me ijdel en oppervlakkig zijn’. Na het lezen van die titel schoot me de meesterlijke reclame van onze kruidige drogist te binnen, waarbij moeder zich opmaakt met behulp van een influencer. Het jongetje kijkt toe. Als hij uit school komt en zijn moeder zoekt, ziet hij een aantal exact hetzelfde opgemaakte en aangeklede dames met zelfs allen dezelfde haarkleur en-stijl, en pas als hij vertwijfeld roept: ‘Mama?’, maakt zij zich los uit de poppenbrij en rennen ze naar de drogisterij om weer haar eigen haarkleur aan te schaffen. Als toetje trekt hij eerst nog aan de regenjas van een ‘gekloonde’ moeder, die niet de zijne is. Voor mij is het het voorbeeld van de gekte om allemaal identieke kenmerken aan te meten. Mijn grote verbazing staat nog duidelijk op mijn netvlies toen ik ontdekte dat er iets was met wenkbrauwen. Ze waren niet langer au naturel, maar ’gemaakt’ en naar mijn perceptie, zo onecht, vaak boven of onder de arcadeboog aangebracht.
Dat had je vroeger al wel met te sterk ge-epileerde exemplaren die er dan als een dun lijntje boven werden getekend. Maar ja, misschien ben ik wel ouderwets. Ik koester mijn eigen vormen in het gezicht. Geen aangepaste lippen, geen nieuwe bogen, geen bolle wangetjes. Ik kan ze wel maken als ik een snoetje trek. Haha. Gratis en voor niets, net als de kuiltjes die er wel zijn, maar een tikkie overrimpeld worden.
Er worden een aantal boeken aangehaald. Er valt kritiek te beluisteren, alsook eigen meningen. Ik lees ze, vind hier en daar herkenning, maar ook weerstand om bepaalde ideeën.
Toen Lief voor het eerst sinds lang weer naar een kapper ging, had het jonge meisje gelijk maar even zijn lange karakteristieke wenkbrauwen enorm gekortwiekt en deels weggeschoren. Hij had het goedaardig ondergaan. Waarom doet iemand dat, vroeg ik me af. Het hoort bij je persoonlijkheid. Of hang ik nu teveel op aan de wenkbrauw? Die van mij zijn weerbarstig, soms pluk ik er een haartje uit, maar doorgaans mogen ze blijven. Mijn haren laat ik nog steeds in een kruidenbad bijkleuren, omdat ik me daar prettig bij voel. Het zal de norm niet zijn, of niet tot een schoonheidsideaal behoren, maar het voelt goed als ik mezelf in de spiegel zie. Per slot van rekening heb ik uit onwetendheid altijd alle weerbarstige krullen er jarenlang uitgeborsteld zonder het te weten.
Dat mag eens een keer afgelopen zijn. Voordeel van de liefde en iemand die je bezweert de mooiste (versie van jezelf) te zijn of van niet meer in de tredmolen te willen lopen achter ideale denkbeelden aan.
