Schrale troost

We hadden de plannen wat gewijzigd, vanmorgen. Niet alle twee de dingen op een dag, maar een ding per dag. Vandaag het al eerder voorgenomen museumbezoek en morgen de markt. Wat vroeger gaan ontbijten, even bijkomen op onze kamer en pas om 12 uur op pad. De vorige twee dagen waren we een tikkie te moe geworden. De eerste dag 12 kilometer, de tweede dag iets van 7.5 en vandaag duidelijk wat kalmer dus vijf kilometer, goed voor 7.325 stappen.

We begonnen met een afwijkende route, waarbij we duidelijk nog niet helemaal de geografische richting van het hotel in het hoofd hadden, we dachten paralel te lopen aan de hoofdstraat, maar dat was mis gegokt. Met een omweggetje kwamen we weer bij het Donaupark aan. Even uitpuffen op een bankje en van hier vandaan kenden we de weg.

Het museum bleek voornamelijk uit een tentoonstelling van architecten en hun ontwerpen in tekening en soms in foto, een andere over de eerste wereldoorlog en een tentoonstelling van het rode kruis, Dubieuze gevoelens hadden we daarbij. Vlakbij dat museum was er nog een nationaal museum van Novi Sad over belangrijke personen. We kwamen er niet achter waar het over ging. Het cyrillisch schrift is lastig om te ontcijferen als er geen Engels voorhanden is en een foto-tentoonstelling die wel de moeite waard was. Deze twee in een mooi en statig gebouw. De tentoonstelling waar we voor kwamen, nl. die van moderne jonge kunstenaars van Novi Sad was dicht in verband met een restauratie van het pand. Spijtig, maar enfin, niets aan te doen.

In de eerste was er trouwens een school met pak ‘m beet ongeveer drie of vier groepen jonge middenbouwertjes uitgelopen om de Rode Kruisactiviteiten te zien, daarna konden ze een kleurplaat kleuren over deze geschiedenis, bij het tweede museum een groep of drie zesdejaars scholieren, die er niet in mochten vanwege de verbouwing en richting het stadje de complete bovenbouw die de straten onveilig maakten. Nou dat viel wel mee hoor. Keurig twee aan twee en met overduidelijke dreigende stemmen gedrild, aan de toon van de leiding te horen.

We maakten een tochtje stad door de tussenliggende doorgangen die ons aan een kashba deden denken met hun rommelige kleurrijke en alternatieve accenten en kwamen bij een café met een terras aan de overkant en twee poezen die de boel bewaakten, zij het met een lodderoog, soezelend op een van de vele stoelen. We bestelden servische wijn en bier, dat wateriger is dan de onze en ondervonden voor het eerst dat we ten leste niet konden betalen met de kaart. Dan maar een automaat opgezocht, ik dan, maar die vrat mijn telefoonkaart niet, naar een andere in een volgende straat gelopen, ook nul op request. Een meneer na mij aangesproken die meteen in actie kwam en me, marsbereid na de dichte bank, voortstuwde naar twee banken in de eerste straat. Nog steeds niets. Ik bedankte hem hartelijk voor zijn inspanningen en hij zei met een guitige glimlach: ‘Welkom in Servië’. Enigszins uitgeput kwam ik bij Lief met kaart terug, die binnen vijf tellen terug was met dinar-flappen.

We besloten bij het restaurant aan de overkant van ons hotel te eten. Een culinaire heerlijkheid, bleek al ras, met een uiterst vriendelijke en ontvankelijke bediening. Nieuwe gerechten om van te smullen. Voor mij nog altijd te veel. Gelukkig kon Lief er nog wel een restantje bij hebben.

Nu ik dit schrijf, ben ik eigenlijk ook heel bedroefd, omdat iemand op Blue Sky, daarvoor op X en ook via FB en instagram, overleden blijkt te zijn, terwijl we al best lang over en weer wat boodschappen naar elkaar schoven. Ik ben haar overduidelijk uit beeld verloren het laatste half jaar. Wat jammer, dat dat zo zomaar kan lopen en dat je het dan niet in de gaten hebt, door alles wat er om je heen gebeurt. Niet vaak genoeg meer gekeken, ben ik bang. Ik kan het niet meer goedmaken of inhalen, maar wel met liefde aan haar terug denken. Als ze op een wolkje zit, dan weet ze het. Schrale troost.