Het wordt nog wel eens wat

Wat een onrustig nachtje, of eigenlijk was het een deel ervan en de vroege ochtend. Ik wijt of dank het, net hoe je het wilt zien, aan de volle maan die met verve door de bomen scheen gisteren. De oogstmaan met twee planeten in zijn kielzog, Neptunus en Saturnus, dus tijd om je te laten gaan op je dromen. Om vier wakker tot een uur of zes en daarna toch weer even in een energie-vretende droom gevallen. Weliswaar vol theater en decor’s, mooie kostuums, vreemd-geschminkte acteurs. In een bijzonder groot gebouw met ook nog een kinderdagverblijf wat knus was ingericht, was ik op zoek naar een weg naar buiten. Ik kwam vele deuren tegen, maar steeds weer in een ander deel van het gebouw. De mensen waren wel allemaal uiterst behulpzaam. Ik liep te sjouwen met een grote doos vol papieren attributen die bij een decor van het grote toneel hoorde. Rond negen uur werd ik weer wakker na een vermeende klop op de deur. ‘Hier was het niet’, zei Lief, maar welke deur dan wel? Wie het weet mag het zeggen. Zo ben je toch al weer een halve ochtend verder.

De biografie van Elisabeth Leijnse ‘Cécile en Elsa’, wordt steeds boeiender om te lezen. De freules zijn door het leven gepokt en gemazeld en snappen er, weliswaar laat, veel meer van dan tijdens de besloten wereldvreemde opvoeding van hun ouders. Ze hebben de nuffigheid en het veroordelen laten varen. Ze spreken elkaar nauwelijks meer, doordat de jongste zus Elsa eigenlijk achteraf wel erg onder de dwingende aanpak van de oudste geleden heeft, zonder het zich te beseffen. De oudste is na inzet voor de vrouwenbeweging en na het schrijven van een boek over emancipatie, gescheiden. De jongste heeft nog geprobeerd te bemiddelen om het tegen te houden. Dat maakte de afstand groter en de oudste verhuisde naar Parijs. Daar trouwde ze op 39 jarige leeftijd pas weer. Ik vind het vooral bijzonder om te zien hoe de vrouwen door het leven zelf hun gedachten bijschaven en hun wereldvreemdheid erkennen. Zelfinzicht is een belangrijke factor in deze.

Er gebeurt veel om ons heen, maar grenzen verder. Er zijn zaken waarbij je zou willen troosten, moed inspreken, een hart onder de riem steken. Er zijn kleinkinderen die felicitaties en een verrassing verdienen. Per app of kaartje kan dat ook en dat is fijn. Doorgaans gaat dat goed. Maar bij een van onze lieverds is de post in gebreke gebleven. Keurig netjes op woensdag al besteld, zodat het vrijdag aan zou komen, omdat er vandaag verjaard wordt, maar ook naar het ziekenhuis gegaan moet worden voor een ingreep. Ruim van te voren besteld dus, en ergelijk genoeg nog niet bezorgd. Vanmorgen snel een app uitgedaan dat we aan haar denken. Het zijn kleine aderlatingen van het niet zelf in de hand hebben van de troost.

Gisteren bij het koken, Champignons met knoflook en rozemarijn, patatjes en ijsbergsla gebruikte ik de verse takjes en hakte het fijn met het herontdekte hakmes. Wat een uitkomst is dat toch en heerlijk vers, daar kan geen gedroogd kruid tegenop. Het brengt me op het idee om een aantal kruiden in te vriezen. Tijm, Rozemarijn, salie, basilicum, oregano en peterselie groeien hier welig. Droog invriezen kan. Ze zijn niet bespoten, niet vuil, dus hoef ik ze ook niet te wassen en te drogen. Droog behouden ze hun aroma’s het best. Leuk, weer een mooie stap in het gebruik van eigen producten. Het wordt nog wel eens wat.