Schrijftijd te kort klinkt hier eigenlijk heel wonderlijk. Maar ik schreef al wel twee recensies voor de boeken van Pieter Waterdrinker en Maggie O’Farrell. Dinsdagavond komt de Boekenbabbel bij elkaar en gaan ze het bespreken. Omdat ik de helft van het gesprek mis via de IPad doen we het op deze manier en krijg ik weer een verslag over de avond. In november kan ik ze weer allemaal Life ontmoeten. Ben wel benieuwd naar het nieuwe boek dat gekozen word.
We gingen eerst boodschappen doen, hier ongeveer tien minuten rijden met de auto vandaan in het volgende dorp en daarna beeldbelde oudste dochterlief . Ze heeft het op haar werk bij een basisschool druk gehad deze week, want er waren twee studiedagen ingepland, dus alle dagen feest. Omdat schone zoon nog steeds aan het revalideren is met zijn geopereerde ruggenwervels, kwamen de Franse opa en oma om de jongens met hun Paps overal naar toe te rijden of te begeleiden. Fijn dat dat mogelijk is. Dochterlief vertelde enthousiast het thema van het nieuwe Project. Dat wordt ‘Tijd’. Ik zat er gelijk weer helemaal in, want voor een van onze meesterlijke projecten hadden we het boekje ‘De tijd keert om’ gebruikt. Heerlijk fantasieverhaal waarbij een tante een jongetje te logeren krijgt en op zolder een kistje heeft staan waar ie niet aan mag komen. Doorgaans hoef je dat maar een keer aan jongetjes te zeggen. In ieder geval had hij brieven, die met dat kistje te maken hadden, op de kast zien liggen. Dan wordt je niet zo maar nieuwsgierig maar stik je er haast van. ‘Lees dit niet’, las het jongetje. Te Laat! Op elke brief stonden handelingen die al verricht waren op het moment dat je ze las en ze hadden alles met Tijd te maken. Het werd heel spannend en we speelden het uit in een toneelstuk voor de hele school. De kinderen zaten ademloos te luisteren. Wat was dat toch altijd een cadeau voor ons als leerkrachten. Het is zo makkelijk om kinderen in de verwondering te krijgen. Van jong tot oud, het lukte altijd.
Ze is ook cultuur-coördinator en nu werd ze gevraagd om taal-coördinator van de onderbouw te worden. Het betekent wel dat ze dan de eerste taak tijdelijk doorgeeft aan een ander, want twee van die coördinerende taken is al gauw teveel als je officieel maar drie dagen per week werkt. Het is trouwens heerlijk om zo te kunnen sparren met je dochter. Een druppel school.
Terwijl we aan het bellen waren zat ik heerlijk op het terras en zij in een grote speeltuin aan het begin van Leidsche Rijn waar Dribbel naar hartelust met zand en water kon spelen en daarna bijvoorbeeld zich vermaakte op de trampolines.
Tussendoor belde zoonlief, die moest even wachten. Vanaf mijn plek vond ik dat er toch wel erg veel wespen rond het kleine antieke tafeltje vlogen. Elke ochtend zijn er al veel, ze zijn best laat dit jaar. Die ochtend toen ik het zoemende leven bij de asters wilde vangen, had ik een foto genomen van de onderkant van dat tafeltje. Nu keek ik na deze laatste observatie nog eens goed naar de foto. Toen zag ik dat het niet de sluipwespen waren, want dat wisten we al en daar heb je geen last van. Dit waren gewone wespen en ze waren al best een eindje gevorderd. Toen ik het Lief vertelde trad hij rigoureus op. Tafeltje van het terras af en het wespennest er uitgeworpen met de punt van zijn schoen. Dat was vermoedelijk net op tijd. De grootte viel mee en het aantal wespen vloog gedesoriënteerd in het rond boven de oude plek van het verdwenen tafeltje en dus ook het verdwenen nest. ‘Sorry jongens,’ bromde Lief. Maar dit was zelfs hem iets te dol.
Al met al, eind goed, al goed. We konden rustig doorgaan met ademhalen.
