De krenten uit de pap

Dat was een makke werk, kan ik jullie vertellen. Appelstroop maak je niet zo maar. Het heeft alles te maken met de middelen. Ik heb nu een lam stel handen van het wringen en uitknijpen van de doek met pulp boven een zeef. Een sappan doet er gemiddeld korter over en geeft minder rommel. Maar, met veel geduld hebben we een laagje sap, hoera. Nu ga ik zo verder, na het schrijfwerk, want er wordt geacht om regelmatig te roeren als het sapje aan de kook is gebracht en het moet twee tot vier uur indikken op een zeer lage warmtebron.. Het restant pulp heeft Lief naar de composthoop gebracht, zodat vooral de vlinders ervan kunnen smullen en de zeef, pan en schaal heb ik afgewassen en afgedroogd. Ziezo, opgeruimd staat netjes.

Mijn moeder noemde dingen, die ze niet graag wilde doen, een snertkarweitje. Dit was typisch een voorbeeld van een snertkarweitje omdat met name het uitwringen heel veel kracht en energie kostte. Ooit schreef ik in een mijmering dat er vroeger veel meer snertkarweitjes waren dan nu. Het wonderlijke is, dat het hier in de rust en met de wetenschap dat er geen stok achter de deur staat, niets meer echt een snertkarweitje wordt. De keuze is ruimer. We kunnen dit allemaal doen, maar zouden we het niet willen dan kan je het ook zomaar laten. Niemand zit te wachten op de eindproducten. Het is mooi meegenomen maar daar blijft het dan ook bij. Straks zijn er weer een aantal mensen blij te maken met de potten jam. In die zin geeft het natuurlijk wel veel voldoening. Het hoeft allemaal ook niet snel. We hebben tijd te over. Dat is luxe, hè

Die vrijheid aan tijd had mijn moeder spijtig genoeg niet. Mijn vader was deels door zijn aandoening, maar ook deels door zijn karakter, nogal star in de gebruiken. Alles ging op tijd, op zijn tijd wel te verstaan. Dus als mijn moeder had bedacht om even langs Galerie Modern te gaan in de stad moest ze er altijd voor zorgen binnen een beperkt aantal uur weer thuis te zijn. Hij had meer nukken. Op een gegeven moment ging de geur van het eten hem tegenstaan. Dat had misschien te maken met het feit dat niets hem meer smaakte. Als mijn moeder haar heerlijke geurende zondagssoep kookte, kon hij mopperen over het feit dat ‘het hele huis vergeven was van die rot geur’. Geen sinecure voor mijn moeder, die veel probeerde te negeren, omdat je er doorgaans niet vrolijker werd door op alle slakken zout leggen.

Tijd had ik haar met liefde gegund en eigenlijk de vrijheid nog veel meer. Het mocht helaas niet zo zijn.

Dochterlief belde gisteren met een relaas van haar week. Manlief was met de broers en zussen en de Pipa naar Denemarken, dat betekende voor haar het redderen van alle taken. Haar werkgever, het Rode Kruis, verhuisde ook net in die week van de Koningsweg naar de Vlampijpstraat. Er was dus extra veel te doen. De filosoof en tante Pollewop doen mee aan de grote clubactie en wij zijn goed voor vijf loten per sportclub. Er komen er vast nog meer met de kinderpostzegels in hun kielzog. Met liefde spelen we sponsor.

Zoonlief had van de week ook al gebeld en vroeg zich af of ik , als ik hier was en de kinderen steeds ouder werden, minder moeder was, omdat de zorg wegviel. Maar ik kon hem uit die droom helpen. Moeder blijf je tot in lengte der dagen. Nog steeds kan ik spoken in de geest over de een of de ander. Ik ben weliswaar hier maar mijn lieve schatten zitten met hun gezin altijd op mijn schouder en dat voelt helemaal prima. Ik zou niet anders willen.

In oktober gaan we een weekje naar Novi Sad. Dat is drie uur rijden hier vandaan en een mooi stadje met veel bezienswaardigheden. Het hotel staat weer in het centrum. Dat bevalt ons erg goed. Er valt ook een fietstocht langs de Donau te maken, wie weet, komen we daar nog aan toe. Het lijkt me heerlijk. Het is het cadeau voor Lief zijn verjaardag. Spullen hebben we genoeg, maar dit zijn de krenten uit de pap