Niet zomaar weg te poetsen

‘Eigen haard is goud waard’ en in een variatie op een thema: ‘Niets droomt zo lekker als je eigen bed’. Vergeten op te schrijven, maar de sfeer was heerlijk en alle kinderen waren erbij. Om acht uur wilde ik de vijgen 12 uur te drogen hebben in de hete luchtoven op 55 graden, omdat er anders eenvoudigweg een hoorn des overvloeds aan jams en siropen wordt geschapen. En in het kader van ‘Wie wat bewaard die heeft wat’ leek het me een uitstekende gelegenheid om de vijgen te drogen, die daarna bewaard kunnen worden in een luchtdichte afgesloten pot. Heerlijk om te gebruiken in winterse stoofpotten.

Straks zijn de druiven aan de beurt om druivensap te maken. Veel trosjes hebben de make-over van het prieel niet overleefd, maar er zitten er nog altijd volgroeide trosjes tussen. De kruiwagen voor het snoeiafval en de verdroogde trossen, de mand voor de goede druiven, hoedje, handschoenen en bril voor de bescherming, snoeischaar in de aanslag.

Nog vier dagen hitte met een piek van 34 graden op zondag en daarna treedt eindelijk het leefbare klimaat aan. Dan kan er weer naar hartelust gepenseeld worden. Nu is het veel te warm in de Datsja.

Het boek van Maggie O’Farrel is erg boeiend en heeft me praktisch vanaf de eerste bladzijde gepakt. We hebben volop tijd om te lezen. Ergens in het ons gegeven tijdsbestek zullen we het luisterboek van De Hobbit een plek geven. Het wordt spannend nu Bilbo Balings met de eigengereide dwergen op pad is. Natuurlijk kennen we het verhaal uit de jaren zeventig van haver tot gort. In die dagen luisterden we naar de muziek van Bo Hanson daarbij. Dromerige sfeervolle muziek, die de sfeer van het onmetelijke woud, de tocht, de dreigingen, prima wist weer te geven. De oude originele LP heb ik in Nieuwegein, maar ik vind de muziek terug op Spotify, samen met de foto van de o,zo bekende hoes. Lief en ik hebben die plaat grijs gedraaid, over en over, tijdens het lezen van het kleine pocketboek en de drie dikke exemplaren lang. Wat gaaf om de muziek nu weer te horen. Lang leve het geheugen en daardoor de herinnering aan die dagen van weleer.

In de Groene Amsterdammer van deze week een artikel over de kapper. Vaak zijn zij, behalve haarspecialisten, ook uitstekend geschikt om je ei bij kwijt te kunnen en krijgen zij tijdens een behandeling hele of halve doopcelen gelicht. Tegenwoordig liggen er kleine doosjes met kaartjes naast de spiegel, die de kapper houvast kunnen bieden tijdens moeilijke gesprekken. Hun positie van ‘Dichtbij maar toch op afstand’ maakt hen makkelijker tot een vertrouwenspersoon. Als goede kapper weet je wie een hart wil luchten en op welke manier of wie alleen maar komt voor de knipbeurt. Dat roze doosje heet ‘de toolkit’ en geeft houvast zoals gezegd. Niet iedere kapper heeft iets dergelijks nodig.

Heel herkenbaar is de thuiskomst van een van hen, die minstens een uur de stilte wil die nodig is om bij te komen van een hele dag in contact zijn. Bij het werk op school en het vrijwilligerswerk was dat vaste prik. Een moment voor jezelf op de bank of in de volkstuin, niet hoeven praten, malen doe je waarschijnlijk toch nog genoeg. Gesprekken zijn niet zomaar weg te poetsen.