Een prachtig cadeau

We hebben heerlijk geslapen. Als een Hobbit mag ik wel zeggen. Zuslief vroeg zich af of we Gollem nog gezien hadden. Dat niet, maar je weet maar nooit. Misschien zit hij in een van die robuuste keukenkastjes verstopt. Dat doen dit soort elfen.

Lief hoorde hem het eerst, maar warempel, Gandalf, vermomd als wijze bosuil, liet zich horen in het woud. Mooi en intrigerend geluid als alles aardedonker is. Er is geen internet, maar niet getreurd. Ik had voor we hier naar toe gingen het Luisterboek van de Hobbit gekocht. Daar konden we gisterenavond aan beginnen. Heel grappig omdat voor een Hobbithuis te doen. Onze garderobekast was vast te klein voor al die dwergen-puntmutsen. Na hoofdstuk negen werd ik overmand door slaap en zijn we gestopt. Lief genoot nog even verder van de serene stilte, de sterrennacht en de nachtelijke geluiden, maar ik was al in dromenland.

Het ontbijt bestond uit eigen zuurdesembrood (zonder kneden, maar toch heel luchtig) en worst uit de kleine coöp in het dorp hier vlakbij. Piepklein, maar groter dan die uit ons eigen dorp en alles ging op maat en zuinig afgesneden. Vleeswaar tot je zegt dat het genoeg is en als je de juiste dikte hebt aangegeven, stukjes kaas op aanwijsbasis en ineens realiseerde ik me dat al die voorverpakkingen ervoor zorgden dat er ook veel meer verspilling van voedsel in het algemeen was. Vroeger werd alles afgewogen en op maat meegegeven tot en met de koffie toe. Ik zal eens vragen aan Lief of het winkeltje net zo rook als de Gruyter, daar ging je met liefde langs, alleen al om de geur op te snuiven.

Vogels horen we ook weer. Vanmorgen de koolmees, de merel, de boomklever, de staartmees, de Raaf, de glanskop, de vink, de Huismus en de middelste bonte specht en die bosuil natuurlijk, meerdere trouwens in een vraag en antwoordspelletje. Vanmorgen bij het aparte gebouw en de stallen van een complex waar ze aan boogschieten te paard deden, een Ijsvogel zelfs. Het was alleen op zaterdag open voor bezoek, dus helaas pindakaas, maar we konden wel het aparte gebouw zien en de ruimte er omheen met een groot koppel ganzen, die hun ongenoegen boven de twee blaffende waakhonden probeerden uit te snateren. Gak, gak, gak. Wel stonden er aan de overkant de paarden, tussen en rondom de bomen.

Ziezo, toen we na de wandeling in de verzengende hitte weer op ons schommelbankje bij de vijver zaten, bleek dat we alles bij elkaar toch twee en een halve kilometer gelopen hadden. Dat was al heel wat, zonder stoeltjes om te rusten tussendoor. Iedere keer zeggen we tegen elkaar dat we toch echt een draag-exemplaar mee moeten nemen, maar helaas, we vergeten het ook net zo makkelijk weer. Het liefst was ik trouwens de berg op gelopen, dan was het een fluitje van een cent geweest, maar dat zou helemaal mijl op zeven hebben betekend.

We hebben nog overwogen om uit eten te gaan, maar we doen het lekker niet. Het is heel fijn om hier op te gaan in de natuur. Te observeren hoe het groepje loslopende dieren, de geitjes, de bok, twee schapen en een ezel, zich kostelijk vermaken in de grote vrijheid rondom het huis en te luisteren naar de geluiden van het tweeduuster en de nacht, te genieten van de hoeveelheid Schrijverkes op het water ( En Guido Gezelle in mijn hoofd: ‘O Krinklend winklend waterding’). Gisteren dacht Lief dat er een grote vogel op het dak van het huisje zat, was het een geit. Haha. Dat kan als een huis is ingegraven in de heuvel. Dit soort kleine dingen, geloof het of niet, zijn de pareltjes. Bewust beleven, een prachtig cadeau.