Beetgaar of doorgebakken

Lang verwacht en dan toch gekomen. Door het Zselic Natuurgebied, waar het Tomtommetje van Agaath de draad uit het oog verloor, maar wij de weg al wisten. We hadden wijselijk de boodschappen al op voorhand gehaald, zodat we nu alleen nog maar recht op het doel af konden gaan. Om twee uur precies waren we er en appte ik onze komst door aan de beheerder, die onmiddellijk de sleutel kwam brengen. Alles wees zich vanzelf in het kleine huis. Ze hadden niets teveel beloofd. Het zag er prachtig uit en het is nu al een belevenis om er te mogen zijn. Het is vooral knap hoe de eigenaar dit alles eigenhandig bij elkaar heeft verzonnen. Van de lemen muren met de houten stammetjes er horizontaal in tot alle ophangsystemen, de piepkleine maar volmaakte keuken, de ronde ramen, de badkamer met kiezels betegeld.

Jarig had ik me de hele dag al gevoeld, door alle lieve vrienden en vriendinnen die appten, mailden, en talloze facebookberichtjes stuurden. Mijn eigen kroost, de kinderen op school, vrienden en vriendinnen, al mijn broers en zussen en aangetrouwd, ouders van school, die allang bevriend waren geworden, en niet te vergeten, mijn allerliefste tweelingnicht, die net als ik de vlag uit mocht hangen. Hoera. De 74 was aangetikt. Op naar het volgende ronde getal. Er is niet veel nodig om je de koningin te rijk te voelen.

Wat er aan schort in Öze Hobbithaz is het buitenmeubilair voor oude van dagen. Maar, niet getreurd, er ligt binnen een knalgeel zitkussen. ‘Van de nood een deugd maken’ leerde mijn moeder me al, ‘dankjewel moe‘, en daar ging het zitkussen mee naar buiten op de ruim betegelde rand van het huis. Ziezo, als een prinses zonder erwt zat ik daar te prijken. Wie doet me wat vandaag. Glaasje wijn erbij. Vandaag mag het, doe eens gek en de meegebrachte eenvoudige snacks, geroosterde noten, kaasstengels en zoetigheid. Een kinderhand is gauw gevuld.

De omgeving is van een kalme serene stilte, die het hele gebied omsluit. Het andere huisje aan het meer is ook verhuurd en af en toe hoor je de verdragende stemmen over het water. Dat klinkt alleen maar prettig. Er zijn hier zelfs weer vogels te horen, de specht en nog een paar tot nu toe ondefinieerbare vogels, omdat de app de locatie nog niet heeft achterhaald. Vlinders zijn er genoeg. Gelukkig hangt er ook een verrekijker in het huisje, dan kunnen we eventueel vogels spotten bij het meer. Wat zal het hier in het voorjaar smullen zijn.

Lief ziet eruit als een echte Bilbo Balings met een touwtje aan zijn bril, anders glijdt ie van zijn neus, zijn enigszins ruime korte broek en een T-Shirt erover heen met, ,in het handige heuptasje, daar weer overheen, zijn telefoon. Haha. Naadloos past ie in het geheel.

O ja, ook even wennen. Er is geen internet en geen tv. Heerlijk. We hebben allebei een goed boek onder handen, dus dat wordt een kalm avondje. De ezel en de geiten zijn nog niet in hun weide, maar de tekenspullen staan in de aanslag. Er valt hier vast wel wat te verhapstukken aan het vastleggen in schetsen en schetsjes.

In ieder geval is er inspiratie genoeg om in de Hoff met houten stammen aan de haal te gaan. Alles is hier van eerlijk hout gemaakt. Alle meubels op de zitzak na, de kasten, het huis zelf, het ingenieuze bubbelbad met ouderwetse stook eronder, als een. Kookpot uit lang vervlogen tijden. Zou dat als je uitgebubbeld bent, ten leste betekenen: ‘Beetgaar of Doorgebakken’.