Wel zo makkelijk

Of ik een tatoeage wil, vraagt WordPress. Zeker niet. Waarom is me eigenlijk niet duidelijk. Ik vind ze vaak mooi, al hou ik vooral van de eenvoudige bescheiden tekeningen, die een bepaalde boodschap uitdragen. Maar op mijn eigen velletje, nou nee, daar heb ik niet zo’n behoefte aan. Mijn ideeën verpak ik wel met grote regelmaat in allegorieën. De gierzwaluw voor mijn lieve vriendin, de natuur voor mijn moeder, de adelaar voor de vader van de kinderen, een merel die altijd bij je is, kan er zomaar een worden.

Als je gewend ben om te verzinnebeelden, gaat het op een gegeven moment vanzelf. Op de een of andere manier geeft het troost bij de verwerking van de rouw. Een vlinder die om je heen blijft fladderen bijvoorbeeld. Een kennis die in de jaarlijkse etsgroep zat, had net gehoord dat ze niet meer beter zou worden. Dat weekend zou haar laatste etsweekend zijn. Volgend jaar was ze er niet meer. We zaten te lunchen bij de grote vijver. Vlinders vlogen om ons heen op deze lome warme dag. Een kwam op haar knie zitten. Dan is voor mij de associatie al gemaakt, helemaal omdat haar achternaam met vlinders te maken had.

Vriendinlief en ik stonden voor het raam van haar huiskamer in de statige herenwoning en keken de tuin in. Ze was ongeneeslijk ziek. Beneden was het souterrain. Aan de zijkant een grote haag. Boven ons hoofd vlogen de gierzwaluwen met hun gierend geluid. ‘Daar hou ik zo van’, vertelde ze. Tegelijkertijd bewonderde ik een van de drie bronzen musjes die daar op de vensterbank stonden. Een van die bronzen musjes is nu in mijn bezit en ik koester het na haar dood als een van de kostbaarste bezittingen in mijn leven. Een kleinigheid. Te nietig misschien voor woorden, maar de gedachtenwereld daarachter is zo groot. Al die herinneringen die naar boven komen als ik aan haar denk, ze zijn onbetaalbaar.

Voor het tuinbeeld van keramiek, dat vriendin voor ons maakt, hadden we eerst zelf allerlei ideeën verzonnen. Vorige maand was ze met de eetgroep hier aan het logeren. En met dat ze alles aan het bewonderen was, bedachten wij ons. Natuurlijk moest ze de Hoff zelf invoelen, sfeer proeven, op zich in laten werken, dan kwam de inspiratie vanzelf wel. En inderdaad. Ze is een prachtig beeld aan het ontwerpen, waar twee lievelingsvogels van ons ook in verwerkt zijn. De nachtegaal, mijn grote liefde, en de altijd volgende merel voor Lief, omdat die elke morgen met hem mee hipt, waar hij ook is. Zo werkt het het allerbest. Het wordt verschrikkelijk mooi. We kunnen niet wachten.

Als er al kinderen op school waren en ik was er nog niet, wisten ze bij mijn aankomst al in de groep dat ik het was. Ze konden me ruiken. Ik draag Patchouli, al heel lang. Een heerlijke aardegeur waar je van houdt of niet. Ik ben aarde, al van jongs af aan. Mijn kinderen vinden het nu heel fijn. Een duidelijk herkenbaar element, een waar je eigenlijk niet om heen kan. In de Molukse cultuur is geur een element van rouwverwerking. Bij mij hoeven ze er niet meer naar te zoeken en dat is, als je hoofd nergens naar staat, wel zo makkelijk. .