In een notendop

Al het kroost veilig thuis, dat geeft de burger moed. Heerlijk geslapen vannacht. Je blijft moeder tot in lengte der dagen.

Gisteren was er iets opmerkelijks. Ik hoorde het krassende geluid van vogels. Niet een maar een aantal. ‘Bijeneter’, zei mijn vogelapp. Instinctief keek ik omhoog en tot mijn verbazing zag ik een grote zwerm overtrekken. Dat had ik nog nooit gezien. Vanaf mijn plek kon ik zien dat ze een totaal andere vorm hadden dan bijvoorbeeld spreeuwen, die vaker in een zwerm vliegen. Hun vleugels zijn veel breder.

Vanuit dezelfde hoek zag ik ook ineens één bruine vijg en daarna meerdere. Ahhh. Vijgentijd. Aan de slag. Vijgenjam is niet te versmaden, heerlijk bij een goed stuk kaas. De daarop volgende plukactie was goed voor een schaal vol en zo zal het iedere dag vanaf nu gaan, de hele maand september lang. Uitgestald op de houten terrastafel maakten de vliegjes, de mieren en kleine spinnen zich uit de voeten. Daarna gingen de vruchten met een cellofaan erover de koelkast in. Vandaag zijn er huishoudelijke taken te doen. Zover is duidelijk.

Lief had de stofzuiger naar de Datsja gesleept en beloofde rond een uur of drie met bramensiroop terug te komen. Ik kon aan de slag. De mieren hadden hun gebruikelijke rommel gemaakt. Hoopjes zaagselachtig spinnenrag met ondefinieerbare prut ertussen. Met de stofzuiger was de ruimte er zo van gevrijwaard. Het ligt altijd alleen in de linkerhoek achter, gelukkig, en is goed te verhelpen.

Zwager stond te wachten op nieuwe verfstreken, maar eerst moest ruimte gemaakt worden op mijn glazen palet, waar de verdroogde klodders verf nog lagen van de laatste sessie in juni. Zo lang was het alweer geleden. Heerlijk om bezig te kunnen gaan.

Toen ik bij de Datsja de trap op liep, renden beneden alle kuikens van de buurvrouw op een holletje door de heg heen naar hun eigen land en moeder kloek, die kennelijk was meegegaan om een oogje in het zeil te houden, zette het luid kakelend op een lopen naar achteren. Later bedacht ik me dat ze natuurlijk niet door de kleine opening in de heg kon en derhalve helemaal om moest lopen om weer bij haar kroost te komen. Ze liep daarbij wel het risico op een vos of een ander roofdiertje te stuitten. Maar een half uurtje later zag ik haar versneld half wapperend met de vleugeltjes richting kuikens lopen. Gelukt dus, alles was weer pais en vrêe.

Met duwen en trekken kwam er een beetje schot in mijn project, maar het wordt nog heel wat keren zwoegen. Lief kwam op de afgesproken tijd met de lavenis en verwisselde daarna de zak van de stofzuiger, zodat ik ook de buitenkant van de Datsja kon ontdoen van al het spinnengebroed, tenminste, van hun webben, ze mochten van mij snel de benen nemen en zich laten zakken door de reten van de houten vloer heen, de Spin Sebastiaan (Annie M.G. Schmidt) indachtig.

Dochterlief belde en vertelde over het vermoeiende laatste stuk van de reis terug, maar ze was, net als ik altijd doe, vroeg op pad gegaan zodat ze de ergste drukte voor was. Er was in het begin spraken van aquaplaning, dus het was uitkijken geblazen. Ze heeft het allemaal toch maar voor elkaar gekregen en de jongens nog een leuke week bezorgd ondanks de onfortuinlijke situatie van hun vader. Respect voor mijn kanjer. Zorg en ontspanning in een notendop.