Broodnodig

In plaats van mee te gaan in de hype om naar de lucht te staren tijdens de zonsverduistering, bij gebrek aan brilletje, observeerde ik de verrichtingen van een jonge zwarte roodstaart, die het terras op was gevlogen en aan de rand ervan naar het bordes keek. Alsof hij wist dat ik er zat, schoof hij behoedzaam een stukje op, steeds dichterbij. Bij het trappetje draaide hij zijn hoofdje en keek me aan, vervolgens vloog ie weg. Ik geniet van dergelijke ontmoetingen. Zo bijzonder, zo natuurlijk. Merel doet het ook vaak, maar die laat zich nu niet zien. Sowieso houden alle vogels zich koest, al hoorde ik gisteren, toen ik aan het mijmeren was onder de walnoot met haar prachtige gebladerte, de wielewaal weer even. Op het ogenblik zijn het vooral de schetterende mussen, de bedrijvige zwaluwen en de nieuwsgierige roodstaartjes.

Het brooddeeg vroeg om een punt van aandacht. Het was veel te stevig. Wat bleek. Ik had niet naar de meelsoort in het recept gekeken. Dat recept draaide om bloem en ik had tarwemeel gebruikt. Dat vergt een andere hoeveelheid water. Beginnersfoutje. Goed in mijn oren knopen. Volg het recept zo natuurgetrouw mogelijk. Ik kwam erachter doordat het deeg niet verdubbelde, de structuur van het brood anders was, dus gooide ik er op de bonnefooi wat water bij en bleef stretchen en vouwen, terwijl het ondertussen in de oven op 40 graden rijzen stond. Aan het eind van de avond was het wel gerezen. Daarna heeft het de hele nacht in de koelkast gestaan voor de koude rijs. Ben benieuwd zometeen.

Ik leek wel een duizend-dingen-doekje, want terwijl ik met het brood bezig was, regelde ik de was en het eten. Wekkertjes voor de diverse handelingen. Geïnspireerd door de mooie bak fijngesneden groenten van de piccalily eergisteren, sneed ik nu paprika, komkommer, champignon en ui fijn voor de Chop Suey, een soort Tjap Tjoy.

We hebben het goed samen. Een tikje gezapig en neuzelend, omdat we niet veel kunnen ondernemen met de hitte en het bij alles rondom het huis blijft. Lief maait en snoeit waar het nodig is, plukt nog een portie bramen en ik verzin, dankzij een overdosis jam, een recept voor bramensiroop, die net als de vlierbloesem en de de sering voor de zomerse mocktails kunnen dienen met bevroren fruit en prikwater.

Lief zag een jonge egel op het filosofenpad lopen. Hij scharrelde zijn kostje fruit bij elkaar. Daar hoefde hij niet veel moeite voor te doen want de grond ligt er nog steeds mee bezaaid. Ze zijn toch teruggekomen, ondanks de snode aanvallen van roofdieren op de waggelende scharrelaars, waarbij er twee het niet overleefden. We vermoeden buizerd en/of marter.

Tussen alle bedrijven door probeer ik Céline van Pieter Waterdrinker verder te lezen. Eigenlijk is het een razend spannend boek, maar iedere keer kom ik niet verder dan een paar bladzijden omdat mijn ogen dicht dreigen te vallen, door het lome weer.

Er komen foto’s langs van dochterlief. Snorkelende kleinzonen voor de kust van Kroatie. Het ziet er aanlokkelijk uit. Weliswaar een kiezelstrand maar derhalve is het water een stuk helderder. Als de oogstmaanden voorbij zijn, na de druiven en de vijgen, gaan we een midweekje die kanten op. Slovenië trekt met haar mooie watervallen, lieflijke dorpen en mediterrane kust. De zee, voor de afwisseling met het droge land hier en de stad voor een duik in kunst en cultuur, alle twee af en toe broodnodig.