Niet te stuiten met de energie

We zijn aan het strand van Kistó Orfü, een prachtig klein meer achter het grote meer van Orfü. Er is een groot recreatieterrein omheen met mooie oude bomen, wilg, beuk, platanen en enorme treurwilgen langs het water die statig hun manen boven het even groene meer uitwaaieren.

Het is ruim 37 graden, morgen en overmorgen belooft het nog een graadje of twee warmer, dan is deze plek een uitverkoren paradijs, een enorme plas, mensen verdeeld in plukjes over het terrein verdeeld en zwemmende, dobberende, suppende mensen op meegebrachte opblaasbaar spul in allerlei vormen, maten en kleuren.

Er staan omkleedhokjes in zonnig okergeel waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt. In het begin is een snackkar met hot dogs en helemaal vooraan is het Kisto Etterem waar we gaan eten om Zoonlief zijn laatste dag hier te vieren. Morgen vertrekt hij weer met trein, bus, metro en vliegtuig naar zijn rakkertjes. Maar het rijke Hongaarse leven willen we hem even meegeven. Zo te zien kan je de boel laten liggen en dan naar het restaurant lopen. Dus dat deden we ook.

Gisteren hadden we een rustdag ingebouwd. Voor mooi is het hier net iets te warm, maar het is aan de andere kant toch ook heerlijk. Kennelijk is de winter niet koud genoeg geweest, want muggen zijn er genoeg. Het enige wat helpt is in de avond, sokken aan en lange broek en een sweater, gevolg, smoor. Maar we spelen ‘Weerwolven’ en het blijft een lekker gek en mal spel. Ik ben twee keer de weerwolf, speel de vermoorde onschuld en een keer overwinnen schone zoon en ik alles als weerwolf.

Stemmetjes en gelach klateren over het water en klotsen tegen de kanten op, verwaaien over de heuvels. Ik denk aan het Noorderbad waar we vroeger als kind altijd gingen zwemmen. Was het er ook zo uitgelaten? Het valt hier natuurlijk niet te vergelijken met een zwembad. De vrijheid is enorm omdat het water tot hooguit 1.20 meter komt. Kinderen voor de boei, volwassenen erachter. Het Hongarije en Holland-gehalte is hoog. Vlamingen naast ons en een stelletje marcheert met een kruidvat-tas naar een rustig plekje verderop.

We hebben net heerlijk gegeten. De bediening bestond uit een goedlachse Hongaarse jonge vrouw die vloeiend Engels sprak, maar ik leg iedereen toch het gemak van de vertaal-app uit met haar rechtstreekse vertalingen in het Nederlands. Je hebt ze bij het Hongaars hard nodig.

Lief lijkt te lezen in het boek ‘De Bekeerde’ van Lianne Damen, een Historische roman over Suriname, een boeiend verschil tussen ‘tot slaafgemaakten’ en ‘de meesters’ maar zijn hoofd ligt in een kleine knik voorover en zijn ogen zijn gesloten, een hazenslaapje waar al dat lekkere eten aan ten grondslag ligt.

We zijn verhuisd voor de draaiende zon naar een grote treurwilg die ons met gemak beschutten kan en af en toe steekt er een heerlijk lauw windje op. Broer en zus staan al keuvelend af te koelen met hun voeten in het water, Doerak draait en keert en duikt en zwemt rondom hen en speelt op zijn beurt met de middelste, die niet aflatend een heel sportief programma afdraait in het water, niet te stuiten met de energie.