Dat dan weer wel

Dochterlief doet balansoefeningen op het groene kleedje en Lief en schone zoon hadden binnen no time de derde rozenboog in elkaar gezet en samen met zoon en dochter onder de druiven geschoven. We kunnen nu gerust zijn, het prieel zal niet zomaar meer instorten. Niet alle druiven zullen even blij zijn en moeten wennen aan de nieuwe situatie maar wij zijn zeer tevreden.

Gisteren was het een dag van spelletjes, lummelen, afkoelen in het Lamabadje, ontzomeren in de koele keuken met airco en bedenken wat de inwendige mens nodig heeft. Vooral een minimum aan activiteiten in de hitte en ‘s avonds kwam er pas leven in de brouwerij.

Dribbel danst door het leven op de toppen van zijn energie. Hij is dol op spelletjes en wat doe je als een mens dat daar niet zo gek op is? Dan strijk je over je oma-hart en zijgt toch aan de andere kant van het mastermind bordje neer. We spelen quitte, we raden namelijk allebei het goede antwoord niet en dat is een grote teleurstelling die hij verwerkt door gauw achter een ander spel te kruipen. Maar mijn hoofd vraagt minimaal een korte pauze. Hij krijgt de rest zo ver dat ze het bordspel Catan gaan spelen. Daar haakt de middelste bij af, omdat het eindeloze sessies kunnen worden. Haha, ik heb een ingenieus idee. Hij mag me helpen bij het maken van de enchilada’s. Dat hoor ik bij Masterchef Australia vaak, hoe de nonna’s van diverse deelnemers hen enthousiast hebben weten te maken voor het koken in alle toonaarden.

De schone zoon heeft gistermorgen met Dribbel boodschappen gehaald voor een heel weeshuis of misschien wel voor het hele dorp. Een hele tray nul-punt-nulletjes, liters houdbare melk, kaas voor een maand, paprika’s, tomaten en uien en een hele streng knoflook, fruit waar ik normaal gesproken niet eens aan zou denken, perziken bijvoorbeeld, veel mango’s, kippepoten, kippedijtjes en gehakt. Dat laatste was uitstekend te gebruiken in het prutje voor de enchilada’s.

Dribbel heeft de meest grappige uitspraken en denkbeelden. Ik zong op een vvan zijn opmerkingen: ‘In de kelder is het donker/waarom zou het donker zijn/ in de heldere maneschijn/Annemarietje koekoek’. Waarop hij zei; ’Weet je wat ik de kelder noem?’ ‘Nou” Hij wees op zijn billen. ‘Hoezo noem jij dat de kelder’, vroeg ik terwijl ik in mijn hoofd naar een verklaring zocht. ‘Omdat het het einde is’, antwoordde hij. ‘Je eten gaat toch door je mond en dan is het daar het eindstation’. Daarmee was kennelijk de kous af. Dochterlief en ik keken elkaar aan en moesten inwendig gniffelen. Doerak zelf, hè…Dat wordt de vervanging voor Dribbel…Zou nooit begrijpen waarom we deze wijze uitspraak zo treffend en grappig tegelijk vonden.

De enchilada’s slokten de helft van de gehaalde groenten en kaas op. Kleinzoon vond het erg leuk om mee te helpen en sneed alle paprika’s met een gemak op de voornamelijk Zuid-Amerikaanse en Franse klanken van Stromae, waarbij ondergetekende toch steeds een paar danspasjes moest maken. Als kroon op het werk mocht hij de enchilada’s vouwen en in de ovenschaal leggen. Heerlijke plakken kaas erover en nog wat oude kaas raspen en klaar was het.

De kuikentjes van de buurvrouw zijn ontsnapt en lopen nu bij de varkensstalletjes te scharrelen. Een extra cadeautje, dat dan weer wel.