Waar hart en hoofd om de eer strijken

Het was gisteren de dag van het experiment. Ik wilde alle nieuwe apparaten minimaal een keer gebruikt hebben voordat de gasten er zouden zijn en daarnaast moest ik voort met de kerspruim, want helaas laat dat niet op zich wachten. De laatste mand was ruim twee kilo. Ontpitten is een Zen-werkje, dus tussen de bedrijven door de rust zoeken in zo’n ouderwetse handeling om alle drukte in balans te laten komen.

Die handelingen bestonden uit het testen van de nieuwe rijstkoker. Ze is heerlijk groot en ik vind het een bijzonder mooi apparaat. Er kan van alles mee, van stomen tot sudderen, maar ik heb het alleen maar aangeschaft voor de rijst. Alle apparaten in de nieuwe keuken zijn te gebruiken voor meerdere dingen. De Basmati rijst erin, in de verhouding één op twee. Een kop rijst en twee koppen water, en je hebt een fantastische droge korrel.

Ondertussen moest ook de nieuwe wadjan er aan geloven. Op hoge stand wokken van ui/knoflook/courgette/paprika/en vega balletjes. De pan is goed ingebrand en werkte als een tierelier. Het zijn twee pannen met een grote inhoud en straks met acht volwassenen komen ze goed van pas. Ondertussen ging het vullen van de potjes met jam gewoon door. Wat hebben ze een mooie kleur.

Vriendinlief vroeg of ze wat voor ons mee kon nemen van thuis en na even te hebben nagedacht heb ik om twee kilo boontjes gevraagd. Die kan je hier niet vers krijgen. Als ik die heb, kan ik op een van de dagen Sajoer boontjes voor ze maken.

Lief heeft de stokroos uitgegraven en op een beter plekje neer gezet. Er kwam nog heel veel puin uit de grond. De Hoff is voornamelijk op het puin van het oude huis gebouwd. Dat verklaart soms ook, waarom een gewas maar niet van de grond wil komen. Het is daardoor ook een paradijs voor de mooie groen/blauwe hagedissen, die er een veilige schuilplek door hebben, evenals tussen de oude dakpannenstapel, die voornamelijk voor dat doel ook is blijven liggen.

Bij de Hongaarse supermarkt had ik lege potten aangeschaft om de jam in te doen. Schattige potjes met ronde buikjes en vrolijk gekleurde deksels. Ze doen het goed samen en het lijkt zo dan ook een flinke oogst.

We gingen eveneens kijken voor een mooie plant om op de vrijgekomen plek te zetten, maar bij het tuincentrum in Szigetvár stonden er slechts een paar te zieltogen. Dat ging het niet worden. Vandaag of morgen verder zoeken richting Pécs.

Na gedane arbeid is het zoet rusten. We keken de film ‘23.000 Leben’ van de regisseur Markus Goller. Een aangrijpende documentaire over het schip de Iuventa : Van de redding van de vluchtelingen tot aan de in beslagname van het schip door de autoriteiten. Het draait om bevlogen jonge mensen die niet langer willen toekijken, hoe al die vluchtelingen in hun rubber bootjes aan het lot worden overgelaten en hoe de jongeren met hun idealistische bevlogenheid ook de haat over zich heen gespoeld krijgen van mensen, die vinden dat hun land al te vol is. Het maken van keuzes is onder dergelijke omstandigheden een voortdurende strijd tussen rechtvaardigheid en haalbaarheid. Hun worsteling is aangrijpend. Een vraagstuk dat ons blijft bezighouden en waar hart en hoofd om de eer strijken.