Om er nog even over te mijmeren

We hadden het rozenpoortje gezien bij de Praktiker en nu liet het ons niet meer los, maar met een lengte van twee meter tien hadden we een klein probleempje. De laadbak van de auto, zelfs met de stoelen plat, kon die lengte niet aan. Zo lang was ongeveer heel ons Agaathje. Toch maar eens het bakbeest daadwerkelijk onder ogen zien en kijken of met een stoel zo plat als mogelijk aan de voorkant het te redden viel. Ze kon namelijk niet helemaal plat. Oké. Ter plaatse gekomen hadden we de rolmaat niet meegenomen. Niet slim. Geen nood, er viel een stuk plastic van een verpakking te scheuren. Knoop aan de ene en aan de andere kant en met die breedte terug naar de auto. Over de stoel heen leek het devies, Lief kon op de achterbank zitten.

Met de stoute schoenen aan, een exemplaar gekocht en even later in de vrijgekomen ruimte gewurmd. Één tegelijk dan maar, vonden we, toen dat was gelukt. Met twee zou ik niet goed meer op het verkeer kunnen letten. De weg 6 vier keer heen en terug rijden is een bezoeking. Agaath beschikt over een goede vering, maar tegen dat onbestendige wegdek met al zijn hobbels en bobbels is geen auto bestand. Het lukte wonderwel en we waren als een kind zo blij. Dat hadden we dan toch maar mooi even gefikst. Morgen het vervolg van dat hoofdstuk.

We hadden wel geconstateerd dat het lawaaibomen hout was en dat het de balans waarschijnlijk voornamelijk van de constructie moest hebben, maar dat was niet zo’n ramp. Het ging erom dat de druif kon steunen. Ze was namelijk topzwaar.

Verder met andere huiselijke beslommeringen. Ik was benieuwd hoe de jam had uitgepakt en ze oogde heel dun. Dan nog maar eens het inkoken dunnetjes over doen met wat meer suiker om zo samen met nog wat citroensap de binding te verhogen. Ook langer pruttelen kan helpen. Ik heb net een theelepel geproefd van het minst volle potje in de koelkast en mijn reddingsactie heeft goed uitgepakt. Nu kunnen de etiketten erop en kan ik de derde mand gaan ontpitten. Dat zijn de kroospruimen. En hele oude soort.

Een en ander leert mij dat voor permacultuur het van belang kan zijn om een aantal van deze oude soorten bij elkaar te hebben staan omdat het voor een belangrijke diversiteit zorgt. De oude boomgaard die hier vroeger was, heeft daar door de jaren heen goed voor gezorgd. We hadden allang een voedselbos, komen we nu achter. Lief had dat veel eerder door dan ik. Maar we gaan nu alle oogst benutten. Haha. Voor de hoeveelheid jam heb ik alleen nog maar grote potten. Straks eens kijken of er een handzaam model bij de supermarkt voorradig is.

Lief heeft de stokroos op de citadel achter de dame met de kruik gezet. Nu hebben we een mooi groot pootgat voor een andere bloemrijke struik. Zo krijgt de stokroos de kans op een betere groei en hebben we tegelijk een mooie nieuwe plek voor iets anders.

Dochterlief herinnert ons eraan dat de oudste dochter vandaag twintig jaar getrouwd is. Een porseleinen huwelijk. Ik denk terug aan hun fantastische bruiloft op het stadhuis van Mont Morency, een voorstad van Parijs, waarna het feest gevierd werd in de eeuwenoude Molen La Galette in Sannois met een spectaculair uitzicht op heel Parijs. Deze locatie inspireerde veel kunstenaars. Renoir schilderde er zijn Bal du Moulin de la Galette, maar ook van Gogh en Toulouse de Lautrec hebben de windmolen afgebeeld. Het was een weergaloos mooie bruiloft waarbij een groot deel van mijn broers en zussen ook aanwezig was en ook de inmiddels overleden oma van mijn schone zoon. Er was een uitgebreid diner geregeld met bal na in al die oude voetsporen. Een prachtig moment om er nog even over te mijmeren.