Een mens kan geen ijzer met handen breken

De gierzwaluwen gieren hun weg door de lucht. Vriendinlief is dichtbij. Het brengt me naar zondag, waar dochterlief een klein cadeautje voor me neerlegde in bubbeltjesplastic. Voorzichtig pak ik het uit. Het is een kleine keramieken zwaluw in de vlucht, prachtig blauw/zwart. ‘ Dan is A. ook bij je’, zegt ze. Zo’n klein, lief en betekenisvol, attent gebaar. Ze denkt net als ik in allegorieën.

Gisteren moest ik in het nieuwbouw gedeelte van Vleuten op zoek naar het huis van oudste broer en schoonzus. Ze zijn druk aan het verhuizen van een heerlijke wooncaravan aan de plas naar een appartement bij het grote nieuwe stadscentrum daar. Agaath en haar Tommetje kwamen er niet uit. Ik heb twintig keer de Zandweg, de Europaweg en de huppeldepupburg gezien, terwijl Paul van Vliet en zijn lied over Nieuwegein door mijn hoofd spookte, en ben over oneindige boerenweggetjes en industriewegen gereden. Iedere keer kwam ik weer op hetzelfde punt uit, waar auto’s niet verder konden. Ze belde me twee keer op, stond buiten, en ineens zag ik haar, aan de overkant van de busbaan, terwijl ze de andere kant op tuurde. ‘Draai je om’, meldde ik en daarna kon ze bij me in de auto stappen om te gidsen. Zelfs dan was het niet makkelijk, maar de volhouder wint.

Het werd een genoeglijk samenzijn, waarbij broer ook op de praatstoel zat en automatisch veel verhalen over de oorlog en onze ouders los kwamen. Zij hebben net een reeks van begrafenissen achter de rug, want mijn schoonzusje was de jongste van hun ouderlijk gezin. Broer is de oudste, een broer van ons is al gegaan. We geloven in ons sterke gesternte, maar toch. Eens zal de dominosteen de andere stenen in beweging brengen. Zo werkt het nou eenmaal. Wel was er nog een aardig filosofische gedachte over de snelheid, waarmee de tijd beidt. Steeds sneller naarmate je ouder wordt, dat is in ieder geval de beleving. Hun oudste zoon belde op uit Ierland. Altijd grappig als verschillende landen elkaar digitaal ontmoetten. Ook zijn oudste dochter was er bij.

Daarna spoorslags naar C&A, waar ik doorgaans goed slaag voor T-shirts voor Lief, zes stuks en twee korte broeken in heerlijke lichte zomerkleuren. Dan kunnen de oude als werkshirt verhuizen naar de werkkast, want als hij ze een week aan heeft, zijn ze volledig verschoten door de tropenzon.

Na een genoeglijke middag ging ik het doolhof weer uit en kon via het industrieterrein van Strijkviertel alle vastgelopen snelwegen rondom Utrecht glansrijk ontlopen. Dat deed Tommetje dan toch voortreffelijk. Vandaag maak ik sajoer boontjes, ajam en witte rijst voor zoonlief en de kleine Njong.

Als ik straks naar de Hoff ga heb ik de wagen volgeladen, niet ‘met jonge meisjes en oude kerels’ zoals dat aloude kinderliedje vermeldt, maar met broodnodige spulletjes. De waterkoker, de rijststomer, de wadjan en de stoofpan, de broodpan van vriendinlief, PFas vrije zeepjes en deo en moet ik niet vergeten om een trekker te kopen. Je zal er maar om verlegen zitten. In heel Hongarije hebben we het ding niet kunnen vinden en er een provisorisch gemaakt van een steel en een raamwisser. Je wordt vanzelf creatief als er gebruiksvoorwerpen ontbreken die je nodig denkt te hebben.

De laatste afspraken staan op de rol, alles is geregeld, voor zover ik kan overzien. Af en toe denk ik dat er te weinig van mij is om iedereen tegemoet te komen. Het zij zo. Een mens kan geen ijzer met handen breken.