Geen straf om hier te zijn

Gisteren viel de verjaardag uit, dus haalde ik dochterlief op om naar de Natuurbegraafplaats in Rhenen te gaan. Natuurlijk was ik te vroeg en hengelde naar een kop thee. Altijd een goede basis voor een wandeling. Met de auto was het zo’n drie kwartier rijden en dat was toch weer dichterbij dan de afstand die natuurbegraafplaatsen doorgaans behelzen vanuit het midden des lands. Al jaren was ik aan het duimen geweest of de vergunning van de gemeente er eindelijk door zou komen en vorig jaar was het eindelijk zover. Voor het stuk natuur wat in Rhenen lag, werd groen licht gegeven. Het stuk on Veenendaal was nog niet rond.

We hadden al een boswandelingetje erop zitten, waarbij.we rijpe bosbessen hadden gespot en toen we eindelijk bij het hek met het bord aankwamen. Er stond een blankhouten huis aan de ingang, waarachter iets aan de gang was. Een vrouw en een man stonden aan de zijkant. Het bleek dat er zojuist een rondleiding was gestart en diegene die het leidde had al een lang inleidend praatje gehouden. Dochterlief en ik werden van harte uitgenodigd. Er werd rondgevraagd wie er in de karretjes wilde zitten omdat ze slecht ter been waren of het tempo niet konden bijhouden. Dochterlief duwde me er naar toe. We hadden er namelijk al ruim een kilometer opzitten en ik denk dat ik al aardig aan het hijgen was door heuveltjes op, etcetera.

Dus liet ik me pamperen en het was heerlijk, moet ik zeggen. Het was zo’n Caddy, waar we op de achterbank konden zitten. De bestuurster was eveneens een van de coördinatoren en kon een flinke aanvulling geven op het geheel. We reden langs het grote veld, dat ingezaaid was met rogge en wilde bloemen (in de lente had het volgestaan met korenbloemen en klaprozen) langs een vennetje, dat erg populair was. Door de grote hitte van de afgelopen maand was het nu even drooggevallen en er was nog een klein veld aan de rand van het bos, met daarachter de enorme dassenburchten waar niet begraven mocht worden en daar waren ook de enorme beuken, wat dieper in het bos, waar het weer wel mocht. Er waren mogelijkheden tot dubbele natuurgraven en enkele natuurgraven, een urngraf en een dubbel urnengraf, alsook een urninlage in graf.

Er is gelegenheid om een boomschijf te laten plaatsen die in de loop der jaren op zal gaan in de natuur. De begroeiing van hondsdraf, wilde peen, kaasjeskruid, wilde cichorei, de roggearen en het goudgele gras, de aanwezigheid van de vele vogels en de vos, het zwijn, de wolf, het hert en de dassen, de vlucht der libellen boven het gele goud en het ven zijn aanlokkelijk.

Ik dacht dat ik me al opgegeven had, maar schreef me toch nog een keer in. Nu konden de kinderen bij een van de andere bezichtigingen gaan kijken en kon ik met Lief een goed gesprek voeren, omdat er meer bekend was. Dochterlief had nog een heleboel vragen, die veel verduidelijkten. Wat is begraven in kleine kring, met kist, zonder kist, plek aan de rand met uitzicht op veld of ven, altijd ruimte en het liefst onder een berk. Haha. Je kan het maar beter vermeld hebben. Het was erg fijn om daar te zijn en een en ander te horen. Nu valt er ook wat te overwegen per slot van rekening.

We wandelden weer terug naar Agaath. Een roodborst kwam ons even begroeten, een dikke zwarte bosmestkever moesten we tot snelheid manen, nu hij midden op de weg liep. Dochterlief vond een veertje van een specht, zwart met witte stippen en in de berm lag een roze roos, niet mogelijk, het bleek ook geen echte. Om te laten zien hoe het eruit zag bij zonnig weer, piepte de zon door het wolkendek en zette alles in een prachtig gefilterd licht. Geen straf om hier te zijn.