Nomen Nescio

Zo het tropenrooster is van zolder gehaald en we waren betrekkelijk vroeg uit de veren. We ontbijten rond een uur of negen in pyjama, relaxed en gemoedelijk. Beetje kletsen, een beetje bijkomen en plannen voor de dag bespreken. Met deze hitte(het is 29 graden) worden er geen wilde voorstellen gedaan. Vanuit Nederland appt de oudste dochter mij en stuurt een foto. Met een verhit hoofd van het harde werken, onkruid, water geven, drie zakken vol met zevenblad wegknippen, ze doet het toch maar even en weet toch een uurtje te genieten. Dapper dametje. Het is bij jullie zelfs warmer dan hier. Dat komt niet vaak voor, maar de laatste twee jaar wel vaker.

Vriendin wil heel graag eens verven met olieverf op waterbasis. Er staan twee ezels dus als de warmte weer wat gaat luwen is dat een optie. We zijn de hele dag eigenlijk weer druk in de weer met broodbakken en linoleumsnedes maken. Op het programma: Boodschappen in beide supermarkten op zoek naar bioproducten, kokosrasp gevonden en een basis voor een lekkere chutney.

OmaBaard, een blogvriendin die ik altijd lees, omdat er zoveel raakvlakken zijn, gaat tien jaar terug in de tijd. ‘Waar was ik toen’, dacht ik bij mezelf. Gelukkig worden alle schrijfsels bewaard en ik kom uit bij 29 mei 1916 met de inleiding uit het dagboek van mijn moeder:

Op woensdag 4 april 1990 schreef mijn moeder in haar dagboek:'(…)

Onweer, hagelbuien, April doet wat ie wil. Gezellig koffie gedronken. Wij hebben het over de voornamen. Daar werd vroeger bij het aangeven nog wel eens een vergissing mee gemaakt doordat de vaders, eer ze op ‘t gemeentehuis waren met hun getuige, wat kroegjes aandeden en ze dan niet meer wisten wat voor naam hun vrouw gezegd had. We lachen heel wat af onder de koffie.(…)’ 

Het beweegt en springt en speelt en mauwt en piept, ze heeft al een keer de bak gemist, hoop dat de volgende goed gaat. ‘Gemist, ‘Misty’’ denk ik. Het brein draait op hoog niveau in het Engels, Frans, Latijn en Nederlands, alles door elkaar. Pluk, Propje, Pluizebol, weer pluis….Minoes, Cha cha, Freule, Voile, het is het net niet. Wat past bij poes? De laatste is leuk.

Bij de kinderen wist ik de eerste twee nog voordat ze geboren werden, bij de tweeling had ik alleen maar meisjesnamen en het werden twee jongens, snel en ter plekke een naam gegeven. Bij de laatste, wisten we het ook, tien jaar verschil maar zeer gewenst. Dt poesje is ook zeer gewenst. What’s in a name! Heel wat dus, want je doet er je hele leven mee, langer dan de handtas van gisteren, dus voer voor psychologen.

‘Diva’ als ze echte nuffenkuren heeft, dat weet ik nu nog niet. Ik kijk naar het polletje pluis en zie haar prachtige wit omrande oogjes, haar strepen, die grijs en wit door de vacht heen lopen alsof ze een pyjamabroekje aan heeft, de gestreepte staart, de grijze vacht op de rug, ze rolt van de bank, ze vecht met de kussens, ze verovert een kartonnen gatendoos, ze is dapper en strijdbaar als een kleine amazone van binnen, maar geen Kenau Hasselaar van buiten. De vlag dekt nog steeds de lading niet.

Vannacht een nachtje op de bank met de kleine en haar levenslust bekeken in het donker, een nachtkat dus! En net, met ijzeren wilskracht toch een plasje op de bak. The iron lady. Gewoon lady, ook leuk. Of Vrouwke, Frummel past beter. Alles wordt in mijn hoofd omgezet in te gebruiken of niet, woorden struikelen over elkaar, eigenschappen buitelen met de brij mee, eerst maar even tot rust komen en wennen aan een alleen, moederziel alleen. Hoe zou dat voelen als kitten in een grote ontdekwereld en wat betekent het voor haar moeder, die in een keer drie kleintjes kwijt is en alleen een herinnering rijker. Ik benijd haar niet. Ze zal zoeken en klaaglijk mauwen en weten dat het een verloren zaak is, het lege nestsyndroom bij uitstek.

Straks valt vast een naam op de juiste plek. Anders nemen we een dubbele ‘voorname’ voornaam, ‘ Vrouwe Frummel van Pluis tot Pooh’, een vrouw van stand, maar dat moet je verdienen. We zullen zien, het gebeurt eer frummel een frum is geworden, tot die tijd is het Nomen Nescio.