Voordat je het deksel op de neus kreeg

Kleine inschattingsfout. De Pinksteren wordt hier toch gevierd met winkelvrije dagen. In ieder geval zijn alle supermarkten dicht vandaag. Het geeft niets, want er is nog genoeg in huis, alleen kunnen we geen cake bakken, want de boter is bijna op. Het zuurdesembrood van vriendinlief was perfect vanmorgen. Ontbijten met vers brood blijft een luxe hoor en het bakken van zo’n heerlijkheid een kwestie van geduld. Het belooft heel warm te worden vandaag, dus we houden ons gemak. Lief beloofde nog één klusje te doen en daarna ook te gaan lezen in de schaduw onder de bomen of in het bos, op de veranda van de Datsja of het terras.

Gisteren hadden we een pas-op-de-plaats-dag thuis, maar dat betekende niet, dat er niets gebeurde. We hadden het plan opgevat om Linosnede te gaan oefenen. Ik had hier gelukkig rubberen matjes liggen en twee setjes met mesjes. Uitstekend geschikt om van start te gaan. We besloten wel dat niet in de warme Datsja te gaan doen maar op het terras met de grote ventilatoren boven ons hoofd. Heerlijk koel en helemaal als het windje erbij kwam.

Het was erg leuk. Sparren over de ideeën, plannen hoe het aan te pakken en welke hulpmiddelen we nog meer nodig hadden en aan de slag. Ze had het nog nooit gedaan en dan is het resultaat altijd verrassend en extra leuk, bovendien loop je tegen dingen aan die je bij een volgende ronde kan verbeteren, dieper insnijden bijvoorbeeld of meer of minder inkt, ander papier, van die dingen.

Toen we aardige resultaten hadden, wilde haar eega het ook wel eens proberen, die zelden iets creatiefs uit de kast trekt. Hij gutste er lustig op los en maakte in betrekkelijk korte tijd een Anarchistenkaart met bewegende zon in de ene-en een man in de andere hoek, die beiden het vuur aanwakkerden. Zijn eigen symboliek verwerkt. Spontaan ontstaan want het vuur waren eerst bloemetjes en de man was oorspronkelijk een boom. Zo zie je maar als je je mee laat voeren op de golven kom je een heel eind. De zon straalde inderdaad veel beweging uit. Beginnersgeluk, zeggen wij dan.

De vlierbloesemsiroop gaat hard met die hitte, dus vanmorgen besloot vriendin nog wat vlier en munt te plukken voor een nieuwe lichting, met lekker veel citroen.

Dochterlief belde met een verkwikkend praatje. Altijd fijn bij die warmte. Ze is al het hele weekend onbestorven weduwe, omdat haar manlief naar Belgrado moest. Gelukkig valt er volop te zwemmen in het kanaal bij de Munt. Lekker afkoelen. Het doet me denken aan die keer dat ik me daaraan gewaagd had en mijn vader er op de een of andere manier achter kwam. Hij was woedend. ‘Of ik wel wist hoe gevaarlijk het daar was en hoe haal je het in je hoofd’. Bovendien waren er jongens bij en daar kon hij helemaal niet over uit. ‘Hel en verdoemenis, zedeloos gedoe’. Daar foeterde het politiewezen, dat altijd bij hem aan de oppervlakte zwom, de hele santenkraam aan zedenloosheid bij elkaar. De kunst was het van e af te laten glijden want een ‘Ja, maar…’werkte als een rode lap op een briesende stier. En daarna zorgde je ervoor, je zo snel mogelijk uit de voeten te maken, voordat je het deksel op de neus kreeg.