Een eigen tapijt

Lang geleden werd ik moeder op deze dag. Of eigenlijk vroeg in de ochtend, al om kwart over een ‘s nachts, als ik me het goed herinner. Een pittig klusje geklaard, waarna een nog niet eerder meegemaakte spierenbibberende nacht begon. Deze mooie oudste dochter kwam in een weeënstorm en op haar stuitje de wereld in. Het is een wonder dat ze de kalmte en de rust zelve is geworden. Zo ver weg en zo dichtbij op dit moment.

Ziezo de vlierbloesemsiroop zit in de flessen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik denk dat ze met munt en bruiswater heerlijk zal smaken. Een nieuw brood is in de maak. Huisvlijt in dit soort dagen is een mooie ontsnappingsroute. De dagelijkse klussen schuiven op, al wil Lief vandaag het oude bed uit elkaar schroeven en zal ik een wasje draaien. Daarna kan er een grote schoonmaak in de slaapkamer plaatsvinden. We slapen zolang in de bibliotheek. Want het nieuwe bed wordt pas woensdag bezorgd en in elkaar gezet.

Een van de schrijfingangen had als thema;

De handen van je vader.

De handen van mijn vader begonnen de dag met het rollen van zijn zware shaggie en na het roken ervan het uitdrukken in de staande grote zilverkleurige asbak, een druk op de knop en weg was het peukkie. Iedere ochtend hetzelfde ritueel.

Het kleine meisje op de bank was ziek. Ze moest overgeven en haar voorhoofd barstte uit elkaar van de hitte. Daar was een zorgzame koele hand op het voorhoofd, even later in de nek. De zeldzame handen van mijn vader. 

De lichten zouden bijna uitgaan. Mijn vader pakte met zijn grote handen de filmrol uit de grote blikken doos en zette het zacht en behoedzaam op het toestel. Het was zondagmiddag. Het kleine zaaltje zat vol met de kinderen uit de buurt. Straks zou ‘Marcellino, Pan y vino’ gaan draaien. Elke zondagmiddag weer namen zijn grote handen de films uit de filmblikken en zette ze op de spoel. Daarna ging het licht uit, het apparaat zoemratelde zacht en ik hing bijna tegen het doek aan. 

De oude glimmend zwarte citroen met treeplank stond voor de deur. Het leek een beetje op de Ford van nu. Mijn vader had de motorkap opengedaan en keek speurend naar de inhoud. Trok aan een draadje hier, draaide een schroefje aan daar, controleerde of alles zat zo het moest. Als het nodig was kroop hij in zijn overal onder de auto. Ondenkbaar tegenwoordig dat je je auto aan het maken bent in de straat en voor je huis. Maar in de jaren vijftig en zestig kon het. 

Mijn vader zwaaide een been over zijn dienstfiets met dubbele stang en het Fongerszadel. Het was koud buiten. Aan het stuur zaten twee grote leren kappen, daar gingen zijn handen in. Nooit koude handen op een dienstfiets.

Het was vrijdag. Mijn vader haalde de hendel over zodat het mechanisme in werking trad waarmee de aardappel door de ruitjes werd geduwd. Op deze dag bakte hij patat en hielp ons met het maken van de eigen patatten. Zijn hand op de onze. Kijk, zo doe je dat. 

Het kon ook een harde hand zijn, vaders hand. Die gaf je dan een klap er vlak voor, zoals dat heette. Nijdig, driftig. 

Zijn handen aan het stuur zijn het meest vertrouwd. Rijden, dat deed hij het allerliefst en ook hele enden. De wereld verkennen, voor zover het in de mogelijkheden lag. Met het hele gezin. Als we dan aan waren gekomen, in Spanje of waar dan ook, zat hij in zijn stoel onder een boompje en kwam er alleen uit om met zijn handen en een mes het ijs te hakken. 

De sportmasseur in hem zalfde en wreef de spieren soepel. Behendig en helend. Zijn massagekamer was zijn domein.

Later waren zijn handen beverig en dun, de coördinatie was weg en langzaamaan werd ook de levenslust uit zijn handen gezogen. Zijn handen zijn doorgegeven aan ieder van ons. Flarden en fracties waarmee we konden voortborduren aan een eigen tapijt