Feest der herkenning

Letterlijk en figuurlijk

Er werd aangebeld en de camera bij de deur liet zien dat beneden mijn vier oude vrienden stonden. Ze kwamen allemaal mee om mijn gast af te zetten. Het feest der herkenning. Sommige had ik al veertig jaar niet gezien. Door alle grijze haren en groeven en rimpels heen kwamen de beelden weer terug van toen en ooit. Dezelfde snedige kwinkslagen, de snelle gedachtenwisseling, de vragen over ieders belevenissen, de bezigheden, de schilderijen in de kamer. Vriendlief zat er wat stilletjes bij, nog beduusd van de overgang in steeds weer een nieuwe onbekende wereld. Na een kop koffie en een ontspannen en warm verpozen en met de belofte elkaar absoluut gauw weer te zien, zwaaiden we ze uit.

Met een glas wijn, de kaarsjes aan, de rust en stilte concentreerden we ons op de dagen in de Ardennen, die net achter hem lagen. De zwabberbenen hadden zich goed gehouden, terwijl er toch drie wandelingen van rond de zestien kilometer bij hadden gezeten en steil de berg op. Waar anderen op adem moesten komen, stapte hij met gemak voort. Op de laatste avond hadden ze hun pact van vijf gevierd. Een van hen vanaf een wolk en de anderen met een straf Belgisch biertje in de hand. Dat er nog maar veel dagen van samen zijn mochten volgen. ‘Santé’.

Er waren veel vraagtekens te slechten en dat lukte niet helemaal, maar Aken en Keulen waren ook niet op een dag gebouwd. Pen voor pen blijven breien, dat zou de weg zijn. Snel flanste ik rijst en gevulde aubergine uit de oven in elkaar om de inwendige mens te versterken om vervolgens verder te mijmeren over alles. Er waren een aantal ambtelijke hoofdbrekens bij de komst naar hier, die goed uitgezocht moesten worden en ook een stappenplan leek wijsheid. Zo puzzelden we de stukjes in elkaar tot een plaatje met nog een aantal onbeantwoorde vragen.

Omdat hij bij hem thuis in die eenzame uren van ‘s morgens vroeg tot ‘ avonds laat de ambulances door de stilte had horen scheuren, vertelde ik dat er hier slechts af en toe een langs kwam. Prompt hoorden we achter elkaar vier gillende sirenes. Ineens stonden er twee mannen voor het raam aan de bloembakken op de galerij te morrelen. Al gauw bleek dat er beneden groot materieel was ingezet. Een blusauto en een hoogwerker van de brandweer, een ambulance, een politiebusje. Buurman vertelde dat de buurman van drie huizen verderop niet goed was geworden en naar het ziekenhuis moest. De trappen in het flatportiek waren niet geschikt om een draai te maken met de brancard. Nu vloog buurman door de lucht, terwijl zijn vrouw hem allerlei bemoedigingen toeriep. Ze vertelde ons wat er aan de hand was en vervolgde toen haar weg naar de eerste hulppost van het ziekenhuis met de belofte ons op de hoogte te houden. Duimen voor de buurman. Spektakel ten top.

We luisterden naar de nieuwste nummers van Stromae en zoals altijd versnelde zich de tijd en vlogen de uren voorbij. Later dan ooit mocht hij bijkomen in het grote prinses-op-de-erwtbed en woelde ik nog lang na met alle aanstormende gedachten in het hoofd.

De volgende ochtend waren zoonlief en schoondochter al bezig om zich op te maken voor een vroeg bezoek. Boven hoorde ik gestommel, tijd voor ontbijt. De ochtend is altijd te nuchter na de sfeervolle avond en er was ruimte voor hersenspinsels in het hoofd en beren op de weg met de geplande activiteiten in het weekend. Onderweg naar dat uiterste puntje van de provincie, zag ik, onder het praten door, de eindeloze industrie van Hoek zonder mist aan me voorbij trekken.

De kamer leek leger dan ooit. Ik beloofde tot snel en zag hoe het zwaaiende figuurtje in de achterruit steeds kleiner werd. Letterlijk en figuurlijk.

3 gedachten over “Letterlijk en figuurlijk

Reacties zijn gesloten.