Uncategorized

Die zalige stilte van niets

Ik daal de trappen af en wandel terug de tijd in tot aan het grote terras. Nog drie treden en ik stap met mijn slaapwarrige haren en de blote voeten op de warme tegels. Bruin en geel in een rustgevend patroon, een mediterrane koestering. De lome zomerwarmte belooft er aan te komen, maar nu is het nog behaaglijk. Met een café au lait ga ik op het trappetje zitten voor de keuken en luister naar de geluiden die van ver komen over het glooiende landschap. De rivier die naast de diepe tuin ruist, zingt zich grillig en bochtig een weg. Verderop zal ze onder de brug door zwelgen langs het stadje. Ze wordt aangemoedigd door de koekoek, wiens roep echoot over het land. Het huis, met haar nu al warme muren, ontwaakt kalmpjes. Boven gaan twee van de vele ramen open. Op het bordes klinkt servies dat elkaar in zoete omhelzing ontmoet. Het is bladstil in de grote tuin met haar walnotenbomen en de moestuin, het grasveld en de eiken, waar een cirkel van gevlochten hout een meditatiesessie verraadt. Bijen zoemen hier harder, vlinders groeien er groter. De vijg strekt haar brede kruin en de takken hangen zwaar over de rand van het terras. Straks zal ze welkome schaduw geven. Het koeren van de duiven op het dak omlijst het vredig tafereel. Een plek om te mijmeren.

Frankrijk stond er onder mijn wijsvinger op de wereldkaart. Dat was bijna een koekje van eigen deeg, met een Fransman als schoonzoon en dochterlief die jaren met hem onder Parijs had gewoond. Door al die verschillende landen had zich een grote verscheidenheid aan groenten verzameld in de groentenla van de koelkast. Dat was mijn kans. Een Ratatouille dwars door de koelkast, om dan de volgende dag met een schone lei te kunnen beginnen. En de aardappelen in de soep van gisteren werden omgetoverd tot een aardappelgratin. Mijn Franse bubbel van hierboven, heel even terug naar ooit, naar toen, naar de vele vakanties op een zijdefabriek, kwam spontaan. Als ik Frankrijk denk, denk ik de prille ochtenden, alleen, op dat hartverwarmende terras, denk ik daar.

Het is de hoogste tijd om de lege plantenpotjes op te halen bij de tuin want ik wil zaaien. Zaad genoeg van vriendinlief van tweejarigen, waarbij ik het bloemige geduld zal bewaren tot volgend jaar en verder nog van wat ander schattig enkeljarig spul. Eigenlijk zou ik op afspraak naar een tuincentrum willen gaan, maar dat is altijd net even een brug te ver. Bellen, tijd afspreken, het lijkt een wissewasje maar die spontane intervallen om je neus achterna te gaan zonder vooropgesteld plan zijn me zo lief. Mijn hele leven lang is meebewegen op het gemoed een deel van mezelf. Luchtig en losjes, het leven nemen zoals het komt.

Dit afgelopen jaar zijn de muren hoger, de deuren dichter, de mogelijkheden kleiner dan ooit. Als het in mijn hoofd zingt om een teug kunst deed ik een willekeurig museum aan, bij een snuffelmanie de kringloop, voor een vleug exotisch, de hortus. Nu is er een berg aan stille tijd om evenzoveel na te denken, haar af te romen en haar te zien aanwassen. Bergen van stilte, wat helaas in de natuur nauwelijks meer voorkomt. Rissen mensen die er de enige uitweg in zien om te ontsnappen aan het nietsdoen. Geef ze eens ongelijk. Natuurstilte is anders dan huiselijke stilte. Het verlangen ernaar, spontaan en ongedwongen de bossen in, langs het strand, door de wei, een klompenpad aan het oog ontrokken, het opzoeken van die zalige rust als een jas om je heen. Die zalige stilte van niets.

Vrij naar Camille Pisarro

Recept van de aardappelgratin

– aardappelen 4 à 5 stuks (700 gram)– 100 ml kookroom– 2 eetlepels crème fraiche– 1 teen knoflook
– 1 theelepel zout– 1/2 theelepel peper– 1/4 theelepel versgeraspte nootmuskaat– 150 gram geraspte belegen kaas– 10 gram boter

– Verwarm de oven voor op 180 graden.
– Schil de aardappelen en kook deze beetgaar. Giet af en laat afkoelen.
– Meng in een grote mengkom 75 ml kookroom met de crème fraiche. Pers de knoflook uit boven de kom. Voeg zout, peper, nootmuskaat en 50 gram geraspte kaas toe en hussel goed door elkaar.
– Snijd de afgekoelde aardappelen in dunne plakjes.
– Doe de plakjes aardappel in de mengkom en hussel met je handen alles goed door elkaar. Zo worden op alle plakjes aardappel bedekt met een mooi roomlaagje.
– Stort de inhoud in een ovenschaal en leg de schijfjes een beetje dakpansgewijs over elkaar, zodat het er mooi uitziet.
– Giet de resterende 25 ml kookroom over de geordende aardappelen, dek het geheel af met de resterende 100 gram geraspte kaas.
– Maak kleine klontjes van de boter en leg die hier en daar op de kaas.
– Dek de schaal af met aluminiumfolie en zeg een half uur in de oven.
– Verwijder dan de aluminiumfolie. Zet de grillstand aan van je oven en zet de gratin nog even terug om zo een mooi goudgele toplaagje te krijgen. Hou je gratin goed in de gaten, want dit gaat vrij vlug (minutenwerk).  Bon appetit!

2 gedachten over “Die zalige stilte van niets

Reacties zijn gesloten.