Uncategorized

In liefde aanvaard

Vandaag is er Urban sketchen. Om er een luxe draai aan te geven leek een kruk me raadzaam. Met wat speurwerk vond ik een winkel in de Wall langs de A2, letterlijk een muur aan winkels en koopjesjagers. Enorme uitgestrekte oppervlakten met voornamelijk sport-en outdoorartikelen van bidon tot tenten, van afritsbroeken en regenjassen tot aan judopakken en stevige wandelschoenen. Op de begane grond eronder een mediamarkt en eettenten. Een meneer schoot me aan. Waar de oogspecialist zat. Hij liet me een brief zien. De oudere vrouw, die in zijn kielzog wandelde, lachte lief. De man, kennelijk al laat, speurde boven mijn hoofd de omgeving af en scande in, maar waar hij ook keek, geen huisnummer en geen verlossend bordje met de naam van de specialist.

Ik was zelf ook op zoek. De kleine blauwe stond op de eerste de beste parkeerplek, die ik tegengekomen was. Mijl op zeven omdat de winkel een kilometer aan uitgestrekte parkeervelden verder lag. De opluchting was groot, maar de deceptie groter toen ik in het grote gat van niets staarde.  Die handige draagbare opvouwkruk bleek uitverkocht. Er stond nog een zielig winkelexemplaar van een ander, minder handig exemplaar, bekogeld met schreeuwerige stickers. In het schap lagen verder slechts zware opvouwstoelen. Slimme gebruiksartikelen, maar niet voor wat ik beoogde. De kleine schreeuwer nam ik mee voor nood. Ik stapte op de desk af bij de balie om te betalen, maar dat bleek een informatiedesk. In dit land van de megastores was de kassa een onbemande bak, waarin het artikel gelegd moest worden en de scanner haar gang ging. Op de display volgden de aanwijzingen. Om mij heen stonden mensen te schipperen en te stuntelen en twee oudjes raakten in een verhitte discussie. Er volgden vertwijfelde blikken naar eventuele verkopers, die allen druk bezig waren om de voorraden aan te vullen.

IMG_1009   IMG_1005

Met buit het hele eind terug, al met al goed voor drie kilometer. Het was een stuk warmer geworden en in mijn verbeelding schoot het gras al door, dus tijd voor de tuin. Langs de sloot stonden de grote schermbloemige van de wilde peen uitbundig te bloeien en ineens zag ik haar prachtige knop, als een ingevouwen paraplu, die zich langzaam opende en uitwaaierde in een woud van witte parapluutjes. De dag stond in de opklapmodus.

Gras was wat hoger, maar de brandnetels tierden weliger. Toch maar eerst verder aan zus, die inderdaad nog teveel voorover helde. Turen naar het kleine scherm en boetseren maar. Het lukte inderdaad om de scherpe trekken milder te krijgen en alles in een betere proportie.

IMG_E1027 In de grondverf…

Ik was er zo in verdiept, dat het maar langzaam doordrong dat er ‘zwaaien naar oma’ geroepen werd. Dochterlief met kleindochter. Heerlijk verrassing. We besloten een wijntje te nemen en wilden samen oeverloos lang bijpraten, maar de oude gooide gedeeltelijk roet in het eten, door uitgebreid en bloedig, verslag te doen van een bedrijfsongeval de dag ervoor. Bij het zagen van de takken uit een, uit de kluiten gewassen, berk, wijselijk door een jeugdige kennis, wilde hij de vallende takken opvangen maar kreeg er één rechtstandig en midvoor op zijn hoofd.  Schrik alom bij de zager en twee haastig opgetrommelde ambulancebroeders in de tuin, maar de schade viel mee. Geen zwaluw maar een kruis van pleisters over de gespleten huid en waarschijnlijk een blijvend litteken voor de sterke verhalen. Na een uur ging hij weer en hadden we nog een uurtje primetime met elkaar.

IMG_1015   IMG_1025

Een hoopje verse appelschilletjes in de vlinderschotel later, waren er weer zwaaiende kushanden met, in een van de knuistjes, het schattige popje, in liefde aanvaard.

 

 

Een gedachte over “In liefde aanvaard

Reacties zijn gesloten.