Uncategorized

Wie weet

Alle zegen komt van boven. Er is ruimte voor thuiswerk. Het hoofdje van de engel houdt. Ze neigt met een kleine knik haar goedkeuring over het gewenste resultaat. Nu nog schuren, kleuren en aflakken. Het oude verweerde staat haar goed, alsof wijsheid in haar plooien is gekropen, maar eerst mag ze stralend wit, om daarna de jaren weer toe te laten op haar ultramarijnen sokkel.

IMG_0861

Vannacht belandde ik in een dorp in de voormalige DDR, nadat ik enkele hoofdstukken in het boek van Juli Zeh had gelezen. ‘Ons soort mensen’ geeft het dorpse karakter weer en dat is ook precies wat het verhaal behelst. Een inkijk in de levens en de intriges van een kleine dorpsgemeenschap waar verschillende belangen botsen met elkaar.De sfeer is er een van de ingehouden adem.

IMG_0860   IMG_0859 Lovende woorden

Ze bouwt met haar zinnen de karakters op. Ze staan levensecht voor de geest als je het boek verlaat. De droom was een logisch gevolg. Vannacht wandelde ik door Unterleuten alsof ik de bewoners allemaal persoonlijk kende en wilde waarschuwen voor de starheid waarmee ze hun verlangens naar voren schoven in de orde van het belang. Geen ruimte voor andersdenkenden. De milieuactivist, de paardenfluisteraar, de boze buurman, de grootgrondbezitter, de communist, ze waren allen overtuigd van hun persoonlijk gelijk. Vanmorgen werd ik wakker, terwijl ik al een uitstapje had gemaakt en nog net niet meegezogen werd in het geven van mijn voorkeur.

IMG_4490

De gierzwakluwen gieren er vrolijk op los onder mijn dakgoot, waar de kauwen eindelijk vertrokken zijn en hun luidruchtige gedrag geen wekker meer speelt in de vroege ochtend. Nu is het het gieren van die sierlijke vogels, waarmee ik wakker word en dat is geen straf. Vandaag vliegen ze laag. Het wordt een regenachtige dag, beloven ze. De insecten zitten laag, dus houden ze op ooghoogte boven het slaapkamerraam hun nijvere scheervluchten. Ze zijn me te snel af. Gisteren had ik er hoog in het blauw een voor de lens.

IMG_4526   IMG_4520

Door de hitte gisteren kwam ik slechts aan drie bedden wieden toe. De grond laat makkelijk los, ondanks de regen van vorige week. Voor me uit schieten de winterkoning, de merels en zelfs een puttertje steeds weer de pruimenboom in, die haar takken vol zoet fruit weet. Ze azen op de rijpe exemplaren, maar het is nog te vroeg om te plukken. Ook bij de bramen schiet het op. De houttuynia’s in de pot wurmen een bloem uit hun droge bestaan. Het zijn moerasandoorns, dus smeken ze met elke vezel water, maar het zijn pittige woekeraars. Ik hou ze voorlopig nog op hun plek. De oude maait, de achterbuurman maait en daar tussenin is er lome stilte.

Wat is de plastic soep?

In het gesprek met kleinzoon gisteren kwam hij aan het eind van de ochtend met wat ideeën aan, waarbij de plastic soep toch wel op nummer een stond. Na de droom vannacht speurde ik internet af naar feiten. Op de site van de Universiteit Utrecht is een hele heldere uiteenzetting te vinden over deze plastic soep. Zo leer ik wat een gyre is en hoe het komt dat er op vijf plekken meer plastic drijft dan elders. Ze schrijven over plastic eilanden en de fantasie spitst haar kleine tentakels. Kom maar binnen en gooi het maar in het brein. Dan brouwen we een eigen soep. Of die soep lekker zal smaken? Wie weet.

 

 

Een gedachte over “Wie weet

Reacties zijn gesloten.