Uncategorized

In verstilde schoonheid

Morgenstond heeft goud in de mond, ik heb het even gezien in een waas van oranje, maar droomde daarna over de zolder opruimen, omdat dat speelt en morgen het grof vuil komt. Zoonlief had het over de naaitafel gehad en of die moest blijven, dacht ik. Hij had alleen maar tafel gezegd en in mijn hoofd had ik er de Singernaaitafel van gemaakt. In de droom wist ik ineens weer dat die in de schuur stond en al geborgen was bij de vorige opruimwoede. Door de droom heen snapte ik ineens welk tafeltje hij had bedoeld. een ouderwetse krantenhouder met kleine tafel en een gedraaide poot naar boven waaraan een oriëntaalse lampenkap zat geschroefd. Een echte ouderwetse leeslamp dus, met een vleugje hippiewise. Dat het zo doorwerkt in de droom.

De dag verloopt traag en waarschijnlijk is het aan de fietsstocht van gisteren te danken. 20 kilometer is niets op een elektrische fiets. Nou, alhoewel, er is een minimaal protest van zadelpijn zeurderig als een ondertoon, maar voortvarend genegeerd. Ik fietste me een weg tot vlak naast snelwegen waar ik alweer nooit was geweest. Als zelfs de stad waar je woont al zoveel ongekende plekken waarborgt, wat zal er dan in de rest van Nederland nog veel te ontdekken vallen en te verkennen zijn. De actieradius van de fiets, ongeveer 40 km, zou dan voeren langs kleine bed-and breakfasts, om de accu weer op te laden, letterlijk en figuurlijk, en zo een vakantie ‘klein geluk, eigen style’ te vieren.

IMG-0516

In dat afgelegen gebied in een hoek van het klaverblad zat Haas. Hij was net zo geschrokken van mijn aanwezigheid als ik van de plotselinge ontmoeting en we peilden elkaar diep. Hij vanuit de ooghoek de blik schuin op mij gericht, de lepels verkennend omhoog, de achterpoten in de springmodus om weg te sprinten als ik te dichtbij zou komen.

IMG-0521   IMG-0522

Achter de voetbalvelden langs ontdekte ik een  grote hertachtige blikken sculptuur achter de wuivende grashalmen, even later een donkerbruine havik  hoog op de totempaal in de aanval-modus en verderop een visachtige kameleon of een kameleonachtige vis, om het even. Maar het nodigde uit om een foto te maken van die wereld van reusachtige dieren, die op hun sokkels onder de rook van de snelweg zwijgend hun bestaan vierden.

IMG-0519

Het bleek het atelier te zijn van Scrap Design, de werkplaats van de kunstenaar Nils van Went. De moeite waard om later eens een kijkje dichterbij te nemen. Terwijl ik de beelden aan het vastleggen was met de telefoon, werd ik ineens staande gehouden door mijn lieve ex-collega en haar dochter, die ooit als klein meisje van vier bij mij de groep was binnen gestapt. Ze kwamen van hun pottenbakkersdag af. Heerlijk blozend, met spetters op de kleding, dook het verleden en tegelijkertijd het weemoedige gevoel van gemis op. Een praatje, een vluchtige aanraking van de hand, spontaan en nodig op dat moment. Dochter was langer nog dan moeder met nog altijd diezelfde lieve verwonderde blik van toen. Gezichten zijn altijd herkenbaar en ouder worden valt weg bij het eerste woord.

IMG-0523 Scrap Design

Daarna een klein fietspad waardoor ik onverwacht en regelrecht Utrecht in reed, onder de snelweg door het donkere gapende gat in, de hitte smorend in de duistere en vochtige tunnel. Langs het kanaal wist ik via een hobbelpad weer op het rechte pad te komen. Aan alle kanten van de stad zijn er per fiets veel meer uitwijkmogelijkheden dan met de auto. Ik leer ze allemaal stuk voor stuk kennen. Een goede training voor het oefenen op langere afstanden. Leve de techniek, die het fietsen weer mogelijk maakt en de weg opent naar ongebaande wegen, waar de kleinoden verborgen liggen in verstilde schoonheid.

 

6 gedachten over “In verstilde schoonheid

  1. Met de fiets ontdek je inderdaad veel verdoken plekjes. Zelf blijf ik het dé mooiste uitvinding van deze tijd, met een steuntje de wereld rond fietsen, daar waar ik vroeger altijd op zag tegen elk zuchtje tegenwind.
    Om een haas op de foto te krijgen, had je echt wel chance!

    Geliked door 1 persoon

  2. Hij was net zo verbaasd als ik en we hebben zeker twee minuten naar elkaar gekeken. Op onze tuinen zit ook haas. Soms zelfs de kleintjes. Altijd leuk om te zien. De moestuinen zijn er minder blij mee. Heerlijke uitvinding ddie e-bike. ❤ (ik had al jaren niet meer gefietst)

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik fietste weer met je mee, zo heerlijk verborgen stukjes te ontdekken, ook hier. En mijn beste aankoop ooit was de e-bike, nu 5 jaar in mijn bezit en nog regelmatig roep ik ‘wat ben ik toch blij met mijn fiets’ want zo kan ik ook mijn tochtje van ca. 10 km maken en vooral dan genieten ❣️

    Like

Reacties zijn gesloten.