Uncategorized

Van wie dan

Gisteren kwam voor het eerst  in lange tijd de literaire club weer bij elkaar. Dat betekende naar het prachtige oord van vriendin waar we elkaar onwennig en lacherig namasté-delijk begroetten. De gastvrouw mocht weer gastvrouw zijn. Ook iets wat je kan missen als het er niet is, maar dat je pas echt gemist hebt, als het weer kan. Dat is bijzonder hè. Er zijn dus dingen die je pas mist, als het er weer is. ‘Dan heb je ze niet echt nodig’ hoor ik mijn moeder zeggen. Misschien niet, maar ze vervullen wel een bepaalde behoefte.

Vandaag schreef penvriendin over de heerlijke stilte, waarvan ze het jammer zou vinden als het voorbij zou zijn en aan de andere kant de behoefte aan contact met de buitenwereld. Ik voel precies hetzelfde en schreef als reactie: Het is verbazingwekkend hoe gauw het leven weer terugkeert naar haar roots of hoe het voorheen was. Ik merk het iedere dag een beetje meer. Voor je het weet is er toch weer hectiek en ruis en reuring. Aan de andere kant had ik bijna de neiging om weg te zinken in de stilte, helemaal niets meer te doen. Ik heb wel die wolligheid van het gewone nodig om geïnspireerd te blijven. Dus o, graag de stilte en de rust, maar ook de reuring. Ik zoek naar een nieuwe balans, zodat het een het andere niet uitsluit…(…)

Paulien Cornelissen schrijft in ‘150’ woorden in de volkskrant, dat het haar duidelijk is, dat net als tijdens het leven na de geboorte van haar kind en de betrekkelijke rust van de zwangerschap daarvoor, de wereld er weer was. De wereld is er weer en zal zich alleen maar meer uitbreiden. Nu komt het er op aan de stilte te koesteren en alles in de juiste balans te brengen.

179 Berlinde de Bruyckere

Eigenlijk hoopte ik, o utopie, dat het oprechtheid en eerlijkheid teweeg zou brengen. Om, door het geleden leed en de hang naar gezamenlijkheid, geen belangen mee te laten wegen als financiën, macht, de strijd om meer. Het is een brug te ver. Er zijn zoveel  tegenstrijdige berichten in de media. De Coronawet die ons straks op de vingers mag slaan lijkt een steekspel waarbij vooral kapitaalkracht een belangrijk woord meespreekt. De toezeggingen en opheffingen zijn, op de keper beschouwd en teleurstellend genoeg, niet alleen om de mens en haar veiligheid te dienen.

stenen hart

Gisterenavond hebben we het leven ook op die manier onder de loep genomen en eigenlijk dachten we min of meer gelijk wat betreft de ‘willekeur’ aan maatregelen, waarvan die van het volgepakte vliegtuig het meest ridicule voorstel is. Na zo’n maatregel kan je geen samenscholing meer verbieden. Na alle stilte neemt het leven haar loop, maar brengt die willekeur bij mij de onrust binnen en de deceptie, omdat het kennelijk niet lukt om zuiver op de graad uit te gaan van de belangen en de noden. We zijn het kind weer en worden om de tuin geleid door zand dat in de ogen wordt gestrooid en het knevelen van de vrijheid in toezeggingen mondjesmaat met een wonderlijke ‘bemoeizucht voor eigen bestwil’.

Het roept de vraag op van wie dan.

 

7 gedachten over “Van wie dan

  1. De economie moet groeien.

    Ik denk dat evenwicht vinden héél moeilijk is, ergens willen we onze standaard levenswijze behouden, maar tevens genoten we ook allen van de rust, van niets moet, en hoe leven ook anders kan zijn.

    Maar iedereen werd toen betaald, er waren veel steunmaatregelen van de regering, nu het terug op eigen kracht moet gebeuren, is er natuurlijk paniek.

    Die bomvolle vliegtuigen begrijp ik echt niet, mij krijgen ze er niet in (zelden of nooit trouwens), maar blijkbaar willen mensen er toch wel écht weer instappen, ondanks het risico…. Want plots zouden mondmaskers wonderen doen? Waarom moest dan de economie op slot??
    De drang naar reizen, na die lange stilte, is verrassend groot.

    Like

    1. Ja, dat is gek hè. Ik heb juist de ruimte om ons heen gekoesterd en blijf dat doen. Er ligt zoveel aan ten grondslag dat mondkapjes nu ineens zaligmakend zijn, ook al helpen ze niet. Ik zit met dezelfde vragen Lieve. 😉

      Geliked door 1 persoon

  2. Ik vraag mij ook zoveel af, wat gebeurt er nu, bomvolle vliegtuigen? Worden we voor de gek gehouden? Vragen en allerlei gevoelens, gedachten. Mooi dat je herhaalt wat je ook mij liet weten, mooi geschreven stukje, Berna ❤️

    Afgelopen weekend voor het eerst na 4 maanden met vrienden buiten in ‘onze’ tuin, vond het leuk en het was goed even uit mijn veilige cocon te komen, maar ben nog niet toe aan ‘veel’. De rust bevalt mij zo goed!

    Geliked door 1 persoon

  3. Hier ook Berna. We horen het verkeer over de A2, zoveel geluid weer dat we ‘s ochtends rond vijf wakker worden en het raam dicht doen. Erg dat het weer ‘gewoon’ wordt en al met zoveel dingen is.

    Like

Reacties zijn gesloten.