Uncategorized

Pure winst op alle fronten

Hoe werkt de maalstroom van mijn denken. Ik ben aan het stoeien met het boek dat geschreven is door Pascal Mercier. Hij strooit hier en daar wat met losse flarden in het begin, waar ik nog niet mee weven kan, maar die interessant genoeg zijn om door te lezen. Een paspoort dat definitief op een stapel wordt gelegd, een diagnose die gesteld is, een grote voorliefde voor de Londense Metro. Hij erft het huis van een oom en vindt in diens slaapkamer een boek van Courtenay, waar zijn vrouw gek op was. Hij roemt het ritme in de woordenkeus van Courtenay. Door het woord ‘ritme’ ben ik plotsklaps een ontluikende puber en zit op mijn kamertje. Het ritme tikt op de zolderramen verpakt in de zoetgevooisde stem van Rob de Nijs. Nooit anders is het woord ritme geassocieerd dan met dat lied. Beelden vervagen als er niet in de publiciteit wordt getreden, maar het woord blijft voor eeuwig verbonden. Rob de Nijs is van het netvlies af, maar hij bezingt eeuwigdurend ‘Ritme’ in mijn hoofd.

Komt het door de associaties met het eerste uur, die ontluikende eerste schreden op het pad van de realiteit, die maken dat het zo’n impact heeft en dat ik erover kan malen. Het is gek om in het huis van die oom ineens het hoofd van Rob de Nijs te zien. Deze film moet ik terugdraaien om weer in het verhaal te duiken. De wonderlijke wereld van het denken. Het boek is een uitdaging want het is een dichtbeschreven pil van 447 bladzijden. De titel ‘Het gewicht van de woorden’ geeft al aan, dat er meer is dan de betekenis.

Pluis komt boven op het toetsenbord liggen en eist aaiende handen op. Het ballonnetje spat uiteen en ik ben weer terug op aarde. Zo werkt het dus in die grijze cellen. Een ingewikkelde kluwen aan gedachten, herinneringen en associaties die soms de overhand hebben of leidend zijn, zodat het blijft malen.

Gisteren op de tuin had iets met een scherper instinct, de wezel of misschien wel een rat, het merellijkje naar voren getrokken, maar door het arme waterlijfje te onappetijtelijk gevonden en weer laten vallen. Het lag nu weer op het pad naast de sloot. Maar een foto nemen of schetsen was geen optie meer. Ik heb hem nogmaals tussen de wirwar van groot hoefblad en kleefkruid gelegd met een ‘1-2-3- in Godsnaam’, zoals het een snel graf betaamt.

grasmaaier

Gras maaien is even aanpakken, maar de kleine machine doet luid ronkend haar best er snel doorheen te ploegen. Het nog immer droge gras helpt mee. Ik besluit om de Kringloop-ikeatafel uitgeklapt te laten staan. Iedere keer als ik kom sleep ik me een hoedje om de zitplek op te bouwen, niets is fijner dan het klaar te weten en enkel nog met de kussens in de weer te moeten. Met de nieuwe stoelen er omheen is het een ideale werktafel. Precies de goede hoogte.

Ik was even bij de kringloop. Een meneer vroeg of het verplicht was om de mandjes schoon te maken voor het gebruik. Ik wees hem op de zelfverantwoordelijkheid. Hij greep het mandje en verdween de winkel in. ‘Ach ja’, denk ik dan. Vervolgens liep ik vast door de eenrichtingsroute. Voor ik het wist stond ik weer buiten.  Bij een volgend bezoek zal ik bij deze winkel alle gangen, waar ik door heen loop, zorgvuldig bekijken, want even heen en weer is er niet bij. Het haalt iets van de gemoedelijkheid af, maar het is geen halszaak. Je moet het alleen even weten, anders wordt het een bliksembezoek. Daardoor hield ik wel zeeën van tijd over en derhalve tijd om te maaien. Pure winst op alle fronten.

 

7 gedachten over “Pure winst op alle fronten

  1. Ik vind jouw manier van de dag met ons lezers doornemen vermakelijk en tegelijkertijd ontroerend. Je hebt een fijne schrijfstijl.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.