Uncategorized

Stoffige gedachten

Met bakken komt het uit de hemel vallen en mijn hart klatert mee. Wat een vreugde om dat heerlijke hemelwater. Moe is weer grondig aan het schrobben op haar wolk. De verstoffing voorbij. Tijd voor een grote schoonmaak. Fijn voor de kleine blauwe prins die nu gratis en voor niets een wasbeurt krijgt en fijn voor de tuin, waar gieters slootwater de planten leerden mondjesmaat tevreden te zijn.

IMG_0084

De vogels zijn van schrik verstomd en houden zich koest onder de dakgoot. Het tere bloemblad van de clematis bezwijkt onder de vracht van de druppels, maar anderen, de geraniums voorop richten zich op, fier en dorstig. Kom maar op. Ineens krijg ik zin in verse koriander, bieslook en peterselie op mijn bord. Altijd een liefhebber gebleven van die verse kruiden.  Dat wordt vanavond een uitheems genoegen met een korianderchutney.

Met die regen is het weer tijd voor wat werken aan het doek en voor illustraties bij het Virusverhaal waar ik misschien toch eens mee aan de slag moet. Het verhaal is te leuk om zomaar op de plank te blijven liggen en, het allervoornaamste, het is helemaal af. Ends well, all well. De gevolgen van het virus woeden nog even door, maar Virus zelf en haar stoker, de sluwe addertje-onder-het-gras. zijn tot inkeer gekomen dankzij de bemoeienissen van Bepperd de bofferd.

IMG_0371  IMG_0381

Gisteren had ik het ineens op de heupen. Dinsdag had ik de drie kleinzonen al geknuffeld op taillehoogte, nu was het de beurt aan de jongste telg en kleinzoon en kleindochter. Iedereen was gelukkig thuis. Heerlijk om ze weer even vast te mogen houden.

sjaalHier deed de sjaal dienst als Turkse hoofddoek

De ontdekking dat kleindochter het liefst met een sjaal loopt te sjouwen bracht een aha-erlebnis teweeg. Haar moeder, dochterlief, was onafscheidelijk van haar witte grote sjaal met vierkanten van gouddraad. Ze sleepte het ding overal mee naar toe en viel er, sabbelend op twee vingers, mee in slaap. Bij andere dochter had ik twee dagen geleden al haar lappen lievelingspop, een tot op de draad versleten Holy Hobby, in de handen gehad. Lijst hem in, was mijn advies. Hoe snel je af kan reizen naar het verleden bij het zien van dergelijke voorwerpen.

Van schoonzoon kreeg ik twee nummers Letter & Geest mee, heerlijk leesvoer voor deze dagen. In een column van Franca Treur lees ik over haar ontmoeting met de ringslang in de tuin bij haar schrijfhuisje. Hij gleed op de vijver aan. Op mijn tuin zitten ringslangen. We hebben al vaker hun ‘jassen’ gevonden. Ze vervellen meerdere keren per seizoen. Door hun lengte zijn ze indrukwekkend, maar mak als een lammetje, verlegen haast. Ze zijn niet giftig en banger voor jou dan jij voor hen. Franca ontdekte dat er maar weinig slangen voorkomen in het bijbelse verhaal en dat dat vermoedelijk te wijten is aan die ene die de hele mensheid naar de verdoemenis heeft geholpen met zijn appel. Addertje onder het gras is, hoe kan het ook anders, net zo sluw als de bijbelse variant. Heerlijk om hem al sissend zijn valse gedachten te laten uitspreken in cryptische schijnvragen en steken onder water.

Als het kan ga ik tussen de buien door een stuk fietsen, even geur snuiven, want stoffige droogte rafelt de geur van natuur uiteen en regen  versterkt het.  Het voelt ook heerlijk fris aan. De enige dreiging is nóg een pittige bui, maar ooit leerden we al dat we niet smelten van een beetje water. Bovendien wast het meer dan alles schoon, ook stoffige gedachten.

 

3 gedachten over “Stoffige gedachten

  1. Wat een heerlijke schrijfstijl. Ik kan de koriander bijna ruiken. En ja, met voorwerpen kun je tijdreizen. Daarom houd ik wel van wat voorwerpen om me heen. Anderen verwarren het nog wel eens met materialisme. Mijn voorwerpen zijn echter veelal al oud, krakkemikkig. Kan ook niet anders in een oud huis 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.