Uncategorized

Een ‘Zon’dag ten voeten uit

De dagen rijgen zich aaneen. Even was ik kwijt dat het gisteren zondag was. Hoe anders is de invulling heden ten dage vergeleken met de Heilige zondagen van vroeger, in het ouderlijk huis. Er heerste altijd een wat nerveuze sfeer. Zondag betekende dat iedereen thuis was, dertien mensen in een kleine eensgezinswoning. Er moest aangekleed worden, alles in nette kleren gehesen, de prikjurk, het stijve mantelpakje, de schurende nylonkousen. Honderd drogredenen om het niet te vieren. Er waren misdienaren bij, koorzangers en alles moest ergens op tijd de Heer loven of de kapelaan dienen. De kamer moest gestofzuigd, de glazen tafel afgenomen. De ontbijtboel moest op tijd weer weg. Om elf uur kwam tante Lena uit de Hoogmis en was alles spic en span, maar hoeveel voeten het in de aarde had gehad, verzweeg men heimelijk.

Dat waren de jaren vijftig en zestig. Langzaam veranderde de kerkgang. Opstandigheid, ondeugendheid(de leeggehaalde offerblokjes) en desinteresse in waar dwang achter zat. Flaneren op de Amsterdamse Straatweg was spannender. Daar brachten eenzame blikken de zonnige warmte met zich mee vanuit de Middellandse zee, klonken denkbeeldige mandolines en verdwenen gebruinde koppen achter een filmisch rookgordijn.

Er was een periode van weekendbezoek eerst zonder kinderen in lange brieven en af en toe een bezoek en later met de kinderen de gebruikelijke zondagsgang. Pa in de stoel, ma in voor een uitje en altijd de strijd. Vooral toen mijn vader zelf niet meer uit de voeten kon. Op bezoek gaan bij je ouders was elke zondag een begrip en de verjaardagen dienden voor een tegenbezoek.

Toen mijn moeder onverwachts er tussen uit gepiept was, vielen er gaten in het stramien. Het werd een plicht om de oude man, die Alzheimerend door het laatste deel van zijn leven trok en narrig zijn decorumverlies steeds weer oppoetste, te bezoeken. De rode draad was duidelijk uit het geheel verdwenen. Trouw bleven we komen tot de laatste strohalm was geknakt.

IMG_2596

Nu de kinderen groot zijn is de zondag verdwenen. dat wil zeggen, bezoekzondag. Net als wasmaandag, strijkdinsdag, gehaktballenwoensdag, visvrijdag. Zekerheden die lang het beeld hebben bepaald, maar nu minstens twee keer zo lang volkomen zijn achterhaald. We gaan op bezoek als de behoefte daar is, of we ontmoeten elkaar gezamenlijk, iets waar ik een grote waarde aan hecht. Het leven vieren met elkaar.

IMG_3459

Gisteren was het Coronazondag, de zoveelste. Mijn stemming was er een die paste bij het uitje wat ik op het oog had. Het verdronken bos. De vlag dekte de lading slechts gedeeltelijk. De afgeknapte bomen dreven in het water, de stompen van stammetjes staken er nog net boven uit. Maar dan. Het houten bruggetje over, de lieflijke stilte, een oude keuterboer voor me uit, met de handen in zondagse rust op zijn rug gevouwen, twee futen, man en vrouw, die inspecteerden waar het nest gebouwd kon worden, een pad midden tussen de weilanden en twee sloten, begroeid met koolzaad, fluitekruid, paardeblommen, boterbloemen, madelieven . Een waterval aan lente.

Dan het paard dat aankwam sjokken, haar lange sokken in goedmoedige tred en de berijdster, die zichtbaar, net als ik, genoot van wat daar aan ons gegeven werd. Het lieflijke plaatje verdween tussen de bomen aan het eind van het weggetje.

IMG_3492

De ongedurige bui was verdwenen, even als het schrijnend gemis. Wat er voor terugkwam was die innerlijke ruimte, de weidse natuur, het leven, dat letterlijk opbloeide in het bescheiden land, de roerloze reiger, de gakkende eenden, de kwetterende vogels in het bos ernaast omdat ze zich ongestoord wisten.

Het was een ‘Zon’dag ten voeten uit. De dankbaarheid was groter dan me ooit, vroeger op gewijde grond, overkomen was.

8 gedachten over “Een ‘Zon’dag ten voeten uit

  1. Je verleden als kind is herkenbaar. Ook die zondagse pikkende kleedjes en nylonkousen, die voortdurend jeukten of plakten.
    De bezoekzondagen toen we uithuizig woonden, waren gelukkig bij ons geen verplichting. iedereen kwam en ging wanneer hij in had. De pikkende kleedjes en kousen werden definitief verbannen, oef!
    En nu…. hoe de natuur onverwacht je dag kan maken, heerlijk toch!

    Geliked door 1 persoon

    1. Precies, zo is dat. Die zondagsjurken voorgoed verbannen, het was een onverwacht mooie dag en er was stilte, schoonheid en lucht, letterlijk en figuurlijk ❤

      Geliked door 1 persoon

  2. Het begin van je verhaal herken ik. Maar mijn ouders gingen onze ongehoorzaamheid achterna met hun ge- en verboden. Van alleen maar mogen wandelen tot uiteindelijk op een terrasje zitten op zondag. Dat veranderde de verhoudingen en vooral de zondagen

    Geliked door 1 persoon

    1. Ze werden inderdaad zelf ook wel losser. Op het laatst ging ik wandelen met de kinderen en mijn moeder, en mijn vader bleef in zijn stoel zitten. Eigenlijk was dat heel fijn. We hebben zoveel gepraat!

      Like

  3. Wat heb je dat onbestemde gevoel positief weten te draaien. Je bent er op uitgegaan, wellicht de beste remedie. En je hebt genoten!!
    Bij mij begint het ook te kriebelen, al sinds 19 februari toen ik ziek werd nergens meer geweest behoudens een fietstochtje op het park, maar ik durf er niet uit met copd en wekelijks een biological spuiten. Hoe pak jij het aan? Alleen en afstand houden en misschien een mondkapje, maar belangrijker de moed hebben en niet bang zijn? ❤️

    Like

    1. Ha Ellie, ik probeer zelf zo wijs mogelijk te zijn, ben erg van de afstand, maar ga de laatste week toch de winkel in, met handschoenen aan en als jij je onzeker voelt, zou ik een mondkapje gebruiken, maar ik hou steeds flink afstand, liever 2 mtr dan anderhalf. Ik ben een risico met hart en longen, maar wil ook kwaliteit van leven en doorgaans doe ik de dingen alleen, alleen soms, balkonbezoek, weer afstand en tuinbezoek, ook afstand. Het is wel spannend. Vaak handschoenen. ❤

      Like

Reacties zijn gesloten.