Uncategorized

Soms schiet, wat je zeggen wil, tekort

En weer was het woensdag. De dagen regen zich, wonderlijk genoeg, in een hoog tempo aaneen. De mannen van de bestrating hadden waarschijnlijk van hoger hand de opdracht gekregen om de ontsnappingsmogelijkheid van het handjevol auto’s op de kleine parkeerplaats, dwars over gras en fietspad, in te dammen door grote ronde betonblokken te plaatsen.

IMG_8984

Er werd op het raam geklopt. De buurman stond voor de deur. Sinds februari zat hij zo’n beetje binnen. Zijn vaten hadden het begeven en zijn etalagebenen wilden niet meer. Na alle operaties was het gevoel ook nog weg. In de ochtend was een deel doorschijnend wit en gevoelloos, vertelde hij plastisch. ‘Straks moet mijn been’ en hij maakte een horizontaal gebaar met zijn hand op heuphoogte. ‘Dan weeg ik ook gelijk wat minder Haha’, grimast hij. Macabere humor neemt een overhand als er niets anders meer overblijft. Ik bedacht me nu, waar nog meer van die morbide zinnen over waren komen vliegen. Het was vannacht in het boek van Manon Uphoff, dat we voor de leesclub aan het doorstruinen waren. ‘Vallen is als vliegen’. Inderdaad. Ze verhaalde van een heksensabath, waarbij zij en haar zussen het vonnis velden over de veroorzaker van hun jeugdtrauma. Het werd zo plastisch beschreven, dat ik daarna nog lang had liggen woelen. Geen leeskost voor het slapen gaan.

De buurman kon niet meer naar zijn tuintje nu de auto was ingesloten. Hij had in machteloosheid de stratenmakers uitgefoeterd op hun trage voortgang. Ik begreep hem. Hij kon nauwelijks het stukje lopen van de deur van de flat tot aan de auto. De Kleine Blauwe had ook een gedwongen rustpauze, maar voor mij was het gunstig. Nu moest ik wel de fiets gaan proberen, die me een maand geleden in de schoot was geworpen. Broerlief, een van de, had haar helemaal opgeknapt. Ze blonk me tegemoet. Het was even worstelen met de schuurdeur, die door al het gedril en geklotter aan de weg kennelijk verzakt was. Zoonlief liet zijn spierballen rollen en had, onder bezwaard gemoed, ‘Kijk je uit mam, niet hoger dan vijf, anders kan je misschien niet meer remmen’  de omgekeerde rol op zich genomen.

IMG_3416

Ik zoefde in de vaart der volkeren voort en beet een pittig aantal kilometers stuk. Wat kon een mens genieten van de wind door de haren, ook al was het Oostenwind, die zich vermomd had als Mistral. Stella stoof ongehinderd verder. Het park door, het belendende stadje in, de buitenweg op en langs landerijen, schapen met lammetjes, hier en daar een wandelaar. Bij een dode fazant kwam ik tot stilstand. Zijn prachtige kleuren toonden dat hij nog maar net aangereden moest zijn. In de verte rouwde met blikken kreten de wanhoop van, wat ik dacht zijn vrouwtje te zijn, maar het bleek een broer, een buur of goede vriend. Het verdriet was er niet minder om. Ontdaan struinde hij ijsberend rond, heen en weer en heen en weer en zichtbaar van zijn sokken.

IMG_3421 Ontdaan, letterlijk en figuurlijk

Aan de overkant van deze bosrand lag een weiland met schaap en lam, ze graasden vredig voort en wisten niet van het leed dat zich onder hun ogen had voltrokken. Verderop nog jongere lammetjes, die een glimlach ontlokten door het altijd weer ontroerende spel van de jeugd, uitgelaten bokkesprongen vanuit de greppel op de kant en terug. Pas op het allerlaatst, toen ik me, door de zijwind aardig schrap had moeten houden, sloop er wat vermoeidheid en blikgevoel in, gelukkig met de veilige have in zicht.

IMG_3430   IMG_3435

Nu kreeg ik de schuurdeur wel open, maar niet meer dicht. De accu nam ik mee om op te laden. Hij was pas tot op de helft leeg. Deze Stella kon een beduidend aantal kilometers meer dan mijn eerste paarse bolide. Ik stuurde een foto naar opknapbroer voor het genieten en uit dankbaarheid, waar niet genoeg woorden voor waren. Soms schiet, wat je zeggen wil, tekort.

IMG-9381

4 gedachten over “Soms schiet, wat je zeggen wil, tekort

  1. Ik kan jouw puur fietsgenot reeds langer genieten, met accu-steuntje de haren in de wind.

    In deze zonnige tijden is hij mijn daggenootje en verkennen we de buurt, tot vele kms ver.

    Heerlijk ontspannen in groener dan groen, een klein dorpje, langs een water met bootjes, voorbij een bankje waar we nu niet langer mogen uitrusten (maar soms zijn we toch wel stout, verscholen tussen de bomen), en tegenwind belemmert niet.

    Wat een prachtige uitvinding!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.