Uncategorized

Genoeg te mijmeren

De post bracht van de week een lieve verrassing. Een geheimzinnige envelop met hartjes en een dikke bult in een hoek. Daar kwam een prachtige tekening van kleinzoon uit tot in het vierkant opgevouwen. Liefde op bestelling. Leed brengt oprechte gevoelens, dat is bewezen.

EVQZ4121

Vriendinlief stuurt een heerlijk nieuw ontwerp voor een nieuw doek van haar. Een  klein meisje op een schommel, dat straks in het groen zal zwieren. Het onderschrift erbij luidde: De wereld staat op zijn kop en ik wil eigenlijk vrij zijn…De wens is de moeder van de gedachte in dit geval. Zo herkenbaar en zo’n prachtig plaatje in mijn hoofd. Een jong onschuldig kind zwierend op de schommel het vrije zwerk in

Er schieten liedjes door mijn hoofd van dezelfde onschuld. ‘Hè Kleine Meid op je Kinderfiets’ van Herman van Veen, het lied ‘Af en toe gaan Pa en Moe’, en ‘Love is all’ van Roger Clover and guest.

Heerlijke zorgeloosheid, toen de wereld ‘dreiging’ alleen nog bij het woord kende. Ik kan niet wachten tot het schilderij klaar is.

In een scène van Falling dreams, een voorstelling van het Filiaal komt ook een scene voor van een meisje op een schommel, razend knap verfilmd en suggestief, want ze schommelt niet echt. Wind wappert haar haren vrij. Niet de vallende dromen zoeken we, maar de vrije dromen.

Ik pluk uit de krant de virusvrije stukken over kunst en literatuur, lees hoe schrijvers vooral binnenzitters bij uitstek zijn en weet dat dat niet zozeer voor mij geldt. Ik moet juist naar buiten, indrukken opdoen, associaties krijgen, iets wat wakker kriebelt. Broodschrijvers gingen soms over op het beschrijven van hun kamer, lees ik in een artikel van Wilma de Rek in de Volkskrant. Xavier de Maistre schreef  in 1794 het boek: ‘Reis door mijn kamer'(in 42 dagen) als parodie op de vele reisboeken uit die tijd. In die kamer zijn we vrijer dan je denkt. We reizen wat af. In gedachten, in de fantasie, in de verbeeldingskracht, in verhalen, in dromen.

IMG_8500

Ze schrijft dat King Lear is ontstaan ten tijde van een quarantaine van Shakespeare gedurende de Pest. Camus had het onderwerp nodig om een boek te kunnen schrijven. Zo zijn er meer inspiratiebronnen aanwezig dan je denkt. Bij een opsomming van de dingen in mijn kamer kom ik als eerste uit bij de oude rotanstoel van mijn oma. Als die stoel eens kon praten. Een vredig tafereel, want Greetje zit erin, Schaap en Muis en wat kleding achteloos over de rugleuning. De stoel is al vijftig jaar in mijn bezit en het allereerste meubelstuk voor onze eerste kamer op de Hoge Rijndijk in Leiden.

IMG_8501  IMG_8502 IMG_8504

De stoel reisde mee door het hele leven, verhuisde van Leiden naar Voorschoten en van Voorschoten weer terug naar Utrecht. Kleine kamers, grotere kamers, dure kamers, een huis zelfs. Alle vrienden hebben er wel een keer in gezeten. Nu staat ze boven, op de slaapkamer. Haar vriendin, de tweede stoel van het setje, erfde ik van neef, toen hij veel te vroeg overleed. Die staat nu op het atelier en ze zijn niet van elkaar te onderscheiden. Beide zijn in de witte lappen gestoken. De kleine bijpassende tafel heb ik bij de kringloop gevonden.

020

Alleen al de stoel is goed voor nostalgisch terugreizen in mijn herinneringen. Er gaan heel wat deuren open, daar op die stoffige plekken en de verhalen breken los, ze buitelen over elkaar. Er valt genoeg te mijmeren vandaag.

4 gedachten over “Genoeg te mijmeren

  1. Ideale tijd om echt rond te kijken en te dromen bij alles wat je ziet en herkent. Waar verhalen aan zitten vast gekleefd. Wat herinneringen oproept.
    Zelf heb ik vooral nood aan buiten komen, ik voel me snel claustrofobisch binnen.
    Schilderen lijkt me een perfecte hobby voor deze tijd.

    Liked by 1 persoon

    1. Zoals je weet ben ik ook erg van buiten. Maar ik heb altijd het balkon nog als ontsnappingsmogelijkheid. Schilderen is fijn, Daar verdrijf je een hoop saaiheid mee. ❤ Sterkte Lieve. Zoek stille landweggetjes op om te wandelen. Iedere dag een uur. 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Wat leuk,je brengt mijn stoelherinneringen terug. Mijn favoriete plekje is de “opa-stoel”in de jaren ’70 van mijn schoon-grootouders gekregen. Vele kussens later zit hij nog steeds heerlijk.En met de hond kan ik nog steeds rustige wandelingen maken.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.