Uncategorized

Om je nooit meer te vervelen

De digitale wereld is een waar woud van ontdekkingen, waar niet op de laatste plaats de krant een idee voor opwerpt. Ik val met mijn neus in de boter bij de NPO-docu ‘Op de tast’. Een kijkje in het leven van een blind tot zeer slechtziend echtpaar, die eerst tweehoog woonden in Amsterdam en toen toch kozen voor een speciale aangepaste woonplek op de Veluwe. Het verplaatsen in hun donkere wereld, door met ze mee te wandelen door de roerige stad, met wegwerkzaamheden, een kast voor het regelen van het stoplicht die openstaat, fietsen en karren op de stoep, was intrigerend en nauwelijks te doen. De stok tikte het ritme van hun levenswandel. De laatste tijd ging het vaker mis, door de drukte en de onvoorziene omstandigheden, die obstakels vormden op hun weg.

Ze verhuisden met tientallen zelf ingepakte dozen mee , een opschrift in braille erop geplakt en kwamen in een zorgflat met overal leuningen, die vastigheid gaven aan het bestaan, letterlijk en figuurlijk, en hen naar het winkeltje of de receptie leidden, zonder al te grote problemen. Het bos bood het soelaas van frisse natuur. Beelden had de echtgenoot te over in zijn hoofd en kleuren. Hij las over iemand die die beelden achter zijn ogen kwijt raakte. Het ergste wat je kon overkomen, vond hij. Blind zijn was hun leven geworden. Nee, ze zouden allebei niet meer verlangen naar ‘te kunnen zien’. Over een eventuele kinderwens, die in de dreigende erfelijkheid gesmoord werd, hoorde ik berusting tussen de woorden door en een lichte weemoed.

Zo dook ik van de ene in de andere wereld en kwam terecht bij Elizabeth King. Vol verbazing keek ik naar de frêle vrouw die haar beelden tot leven brengt. Minutieuze evenbeelden van haarzelf, haar moeder en haar oma. Verbazingwekkend om de ogen te zien rollen. Ze laat handen bewegen alsof het die van haar zelf zijn. Ze blaast leven in de tere modellen die ze nauwkeurig, schraapje voor schraapje, tot wasdom laat komen. Emotie kwam los bij het zien van het bijna breekbare omahoofd op een skelet van koper, waarbij elke wervel een ingenieuze scharnierfunctie heeft gekregen, die met volharding en wilskracht in elkaar is gesleuteld.

Ik was onder de indruk van haar ontwikkelingen, haar karakter, die tegen de stroming van de tijd in, wars van alle trends en macho mega-sculpturen, trouw aan zichzelf bleef. Vanuit haar marionetten ontstond deze schijnbaar breekbare wereld, die zo krachtig en standvastig bleek te zijn.

IMG-8368

Een andere leuk tijdverdrijf is de actie van fotografe Else Kramer op FB  en Twitter. Ze heeft een versie ‘#Binnenkijken’ gestart, waarbij we iedere dag in huis op zoek gaan naar bepaalde elementen voor een foto. Drie dagen geleden was dat bloemen, gisteren was het smaakmakers en vandaag is het kruisingen. Dankbaar om Pluis die, boven op haar kruisingen, de dromen van de dag verwerkt, hoog en droog. Door de reacties op de foto weet ik nu dat de gekozen mand, waar ze op ligt, ooit een KPN-en een NOS-geschenk was in de jaren ’80. Het is een kringloopje geweest. Het zal haar de bout hachelen. Ze spint rustig verder in totale onwetendheid.

Alle afspraken zijn afgezegd. Ik blijf binnen. Met een verkoudheid en extra vitamine C van zoonlief. Op het balkon heb ik gisteren de blauwe druiven en de vergeet-me-nieten lenteklaar in het zonnetje gezet. Zelfs de stoep is geveegd. Er wordt op alle fronten druk geappt, over goede raad en nieuwe invullingen voor een goede dagbesteding. Geen nood. De krant is nog lang niet uit en film en docu is er in overvloed, muziek te over. ‘La Solitude’ van Georges Moustaki bijvoorbeeld. Om je nooit meer te vervelen.

 

Een gedachte over “Om je nooit meer te vervelen

Reacties zijn gesloten.