Uncategorized

Deze verstilde tijd

De eerste actie van de dag was het annuleren van mijn bezoek aan de handenkliniek. Toch een beetje wijsheid betrachten. Het was per slot van rekening slechts een controlebezoek. Wat niet noodzakelijk is kan uitgesteld worden. De oproep om al bestelde kaarten, voor welke voorstelling dan ook, te schenken aan de gedupeerden spreekt voor zich. Daar zou ik geen seconde over hoeven na te denken

De berichten over annuleringen en sluitingen sijpelen binnen. Dochterlief belt en deelt grote en kleine zorgen.  Schoolgaande kinderen, verhalen over hoestende broertjes of zussen van kinderen in de groep, ouders op het schoolplein en het hoofd koel houden. Berichtgevingen deleten en het houden bij de bepalingen van de RIVM en duimen voor het gezonde verstand van de medemens. Prietpraat, lekker lang aan de telefoon en de tijd staat stil.

We praten over dappere medewerkers, die zorgen dat het hoog noodzakelijke blijft draaien. Waar we op mogen leunen in deze vervreemdende tijdsspanne, waarbij we de ongerustheid bedden in het zoeken naar een balans in deze nieuwe situatie.

IMG_4670 lente tegemoet

De tuin is voor mij een uitvalsbasis en de natuur. Wandelen kun je altijd. In de frisse buitenlucht. Wij zijn gezegend met die Utrechtse heuvelrug en haar zandafgravingen en duinen, de bossen en de weidsheid van de polders.

Gisteren reed ik terug van dat kleine dorp in midden Nederland over een kruip-door-sluip-door-landweggetje. Een auto breed, ongerepte velden achter de boerderijen, stevige wind, die de witte veren van de zwanen omkrulden. Vanuit een ooghoek zag ik een jonge buizerd of havik. Ik stopte bij een grote rietgedekte boerderij, die te koop stond, om terug te lopen naar de verwaaide gast daar in het gras. Zou hij hulpeloos zijn of had hij net een prooi te pakken. Fototoestel in de aanslag. Twee veraf foto’s, van dichterbij vloog hij haastig op. Nog een op de paal voor hij achter de hooiberg uit het zicht dook. Terug naar de kleine blauwe mijmerde ik over de droomwens ooit zo’n bezit te hebben, met buizerds, zwanen en ooievaars in je achtertuin, de kieviten boven het land. Wind nam de gedachte mee, een ongestild verlangen.

Vannacht op FB kwam een berichtje voorbij van het overlijden van een dierbare van een lieve vriendin. Naast diens foto, een van een puttertje. De putter is meer dan een vogel. Het is een troostrijke gedachte.  De putter is een symbool voor de ziel. Die vliegt, na het overlijden, als Putter op. Het is mooi als de dood zich in symboliek hult. Net als de roofvogel voor de vader van de kinderen, de gierzwaluw voor vriendin, de vlinder voor een jong verlies. De putter is er een om te schilderen, niet omdat Carel Fabritius dat ook had bedacht en ik dat kleinood met eigen ogen heb mogen aanschouwen in het Mauritshuis, niet vanwege het boek van Donna Tart: Het Puttertje, waar ik zo van heb genoten, ook niet de zieltogende putter van Helmantel, die ik spotte bij More.

putterFoto: @Mirk

Nee, meer om deze drager van de ziel te vereeuwigen, te bevrijden van de ketting om zijn pootje bij Fabricius, de teloorgang bij Helmantel. Vrij tussen de berkekatjes, zoals zus hem wist vast te leggen. Een zinvolle uitdaging voor deze verstilde tijd.

 

 

7 gedachten over “Deze verstilde tijd

  1. De verstilde tijd…. mooie woorden.

    Zo is het, ik beleef het als in een film, heel onwezenlijk, ik moet laten bezinken, en daar heb ik nu stilte en tijd voor, vrij als een vogel in de lucht of mijmerend op een tak.

    Like

  2. Verstild…in mezelf..Maar soms ook wel ongerust en druk in het hoofd. Gelukkig zijn er de boeken of de tv of mogen we schilderen. Je verwoordt het zo mooi, Berna.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.