Uncategorized

Proost

Mijn moeder is jarig. Nee, zingen van lang zal ze leven zal niet gebeuren. Onze moeder is namelijk al 30 jaar niet meer onder ons. Vandaag was ze 101 jaar geworden. Het is altijd een mooie datum om extra aan haar te denken, al komt ze veel vaker te voorschijn. Door een opmerking, een blik van iemand, een eigenschap van mij of de zussen, een foto, een gedichtje, een boek, de herinnereing als de familie samenkomt.

011

Met mijn moeder verdween de samenhang een beetje. De saamhorigheid werd alleen maar groter, maar het bij elkaar komen op een verjaardag daar was de rol van mijn moeder belangrijk in. Ze was gek op verjaardagen. Ze sleepte aan haar fiets al een week van tevoren veel te zware booschappen naar het huis in de Amandelstraat, zorgde uiterst nauwgezet dat de bestelling van de sneeuwballen bij Boonzaaijer was gedaan. Er kwamen feestelijkheden als advocaat en slagroom in huis. Verjaardagen moesten gevierd worden met alle toeters en bellen die daar bij hoorden.

verjaardagverjaardag met toeters en bellen

Ineens moet ik aan een aandoenlijk project denken. Op het Robbeneiland, een ruimte tussen de groepen van de onderbouw in, hadden we een gedekte feesttafel met ballonnen en slingers, vlaggetjes en confettie gemaakt. Klein varkentje  zat midden op de tafel en zong luid: Lang zal ik leven, lang zal ik leven. Ze zong het steeds hartverscheurender. De kinderen waren aan het werk, maar ik had de deur naar het robbeneiland opengezet. Verbaasd gingen ze kijken wat daar toch voor herrie vandaan kwam. Nadat iedereen er bijgehaald was kon varkentje haar verhaal doen. Ze had geen vriendjes en er was niemand die het feest met haar wilde vieren. Dus zong ze verder: Lang zal ik , snik, leheven, snik, in duhhhhuh, snik, gloriboehoehoehoe”. We waren zwaar onder de indruk allemaal. Arm varkentje. Zonder dat ik erop aan moest sturen, boden de kinderen spontaan aan om te helpen en vroegen naar varkentjes grootste wens. Die wilde het liefst in een luchtballon naar de jungle om vriendjes te zoeken. Zo begon een groot avontuur. Een heerlijk project. Eerst vierden we varkentjes verjaardag mee met versierde cake en aanmaak limonade. Daarna moest er een luchtballon komen en het robbeneiland werd omgebouwd in een jungle om het avontuur compleet te maken. Bij elkaar waren we er allemaal zes weken zoet mee. Dat was al een feest op zich.

051verrast worden

Eigenlijk vierde ik nooit mijn verjaardag tot de kinderen zo groot werden dat ze mijn stokje over namen en mijn feest met elkaar op touw zetten. Niet zelden met een enrom cadeau owaarmee ik compleet van mijn sokken wordt gblazen. Geen feestje compleet zonder huilbui, hoor ik  ze denken. Ik hou het niet droog, sentimentele oude dwaas als ik ben. Elke begeleidende brief, of met Sinterklaas een gedicht staat garant voor een dichtgeknepen keel en gepiep, waarna zoon-of dochterlief het over moet nemen. Zo kreeg ik al eens een opoefiets, gloedje nieuw, een familievakantie voor een week in la douce France in een echt kasteel  met de belofte van de herhaling elke twee jaar. Een lichttentoonstelling van Van Gogh in Parijs, met zuslief en twee zonen, door de kinderen bijeen gespaard.

coen en jose 2018

Als ik aan die liefdevolle en prachtige gestes terugdenk, dan denk ik dat we moe wel eens te weinig in het zonnetje hebben gezet. Aan de andere kant weet ik zeker dat haar grootste wens was, dat we allemaal bij elkaar zouden zijn om haar verjaardag te vieren met de kleine cadeautjes als de zoveelste cyclaam, bonbons, kippetjes voor haar verzameling en alle liefde. Dat cadeau geven we haar eigenlijk tot op de dag van vandaag. In gedachte vieren we alle elf haar verjaardag met toeters en bellen, waar we ook zijn. Lang zal ze voortleven in kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Proost.

4 gedachten over “Proost

Reacties zijn gesloten.