Uncategorized

Opgaan in verwondering

Het hoofd zit nu al een paar dagen ’s ochtend in de bankschroef. Lastig want het belemmert het vrije denken. Wist niet dat die bijholtes zo aanwezig konden zijn. Het maakt op het ogenblik zelfs het schrijven lastig. Buiten schijnt de zon uitbundig en heeft voor mijn gevoel eindelijk een winterse tint gekregen. Straks, als de pijn afzwakt, meestal rond een uur of twee, een wandeling langs de Lek proberen te maken, misschien brengt nieuw zuurstof nieuw elan, of waait het de verstopte grijze cellen open.

IMG_7492

Om de weerstand op te bouwen eet ik Ijslandse Skyr met wonderfruit als mango, papaya en granaatappel.  Een beetje zonneschijn en warmte in mijn schaaltje. Vriendinlief en ik waren gisteren aan het sparren over overwinteren.  Via Ibiza naar Portugal, een maand of drie. Voor het eerst begrijp ik waarom je tot een dergelijke keuze komt. Mijn verplichte winterslaap is er debet aan. Suffig immobiel apparaat, dat lijf van mij en al ondersteboven door een klein tegendraads virus.

IMG_5515

Vandaag had ik eigenlijk kinderen bij het project Jan en Jet moeten begeleiden. Het was er prachtig weer voor. Het door de groene zeep, bleke warme water in de teil. De kreten van afkeer bij de speculaas poepluier. Ik kan het zo voor me halen. Hoge schelle stemmetjes. ‘Eek, dat ga ik niet doen hoor’. En dan toch de lol laten zien van het schrobben, het klappen van de schone luier en het ophangen zonder knijpers. Het wonder van de dubbele touwen. We hebben helemaal niet zo veel nodig, als we denken. Weg met die knijpers.

ik op school

Ondertussen draait er een was en komt er op facebook een herinnering langs van school. Toveren met pandakrijt. De kinderen stonden allemaal op de bank. Dat was al feest als dat mocht. Iedereen kon het dan zien. Kleuren aanbrengen over elkaar heen en dan het ultieme zwart. Met de prikpen de tekening krassen. Kleine prachtige miniaturen van schilderijen. Ineens weet ik, wat ik moet gaan doen. Alle technieken die we ooit bedacht of bij elkaar verzameld hebben, uitvoeren, op beeld zetten en op die manier bewaren voor het kroost, dat straks uit de onuitputtelijke wonderwereld van oma mag putten.

Dat zijn er in die dertig jaar heel wat geworden. Gisteren heb ik de uitzending van DWDD teruggekeken en me kostelijk vermaakt met het enthousiasme waarmee Ramsey Nasr een piepklein deel van de collectie uit zijn wunderkammer toont. Wat een heerlijke man. Ik ben verkocht. Hij houdt van de meest wonderlijke rariteiten. Een ander woord voor wonderkamer is rariteitenkabinet.

Vroeger, toen ik klein was, liepen we regelmatig naar de Amsterdamse Straatweg en kwamen dan langs een hoekhuis tegenover een plein. Met bonzend hart en klamme handen schoof ik langs het venster en tenenspitzend hield ik me vast aan de vensterbank. Daar stonden de meest wonderlijke opgezette dieren in alle soorten en maten. Glazige ogen keken op me neer en de spanning om die griezelige dode dieren schroefde mijn keel dicht. Nu nog denk ik te weten, hoe het daarbinnen rook tussen het pluche en de mottige stoffige gevederden en herten, marters en wezels. Ik ben er echter nooit binnen geweest. De herinnering is een combinatie van iets met oma en de salamander op het worteldoek, boenwas, dood en de grijze ouderdom. De ooievaar met haar lange snavel toornde erbovenuit, maar klepperde nooit meer. Zo klein als ik was, wist ik dat. Twee kamers vol, om te griezelen, in het doodnormale hoekpand van het rijtje.

Nasr vertelt aanstekelijk en nu wordt zijn eigen wonderkamer samen met de verzamelingen van Willem Jan Hoogsteder en Jan Bleuland tentoongesteld in Museum Gouda. Een bezoek waard, als de tijd daar is. Om de fascinatie een beetje te doorgronden die erachter steekt. Het leven ervaren tot in het kleinste detail. Opgaan in verwondering.

6 gedachten over “Opgaan in verwondering

  1. Ik wens je energie om je eigen wonderkamer(s) aan je kleinkids na te laten.. en een frisse toet die de holtes doet reinigen.. Hele rare tip misschien, maar een voetzoolreflexoloog kan je helpen. Wij in the 80s hadden vaak last en zelfs een diagnose Pan-sinusitis staat in mijn anamnese.
    Na die sessie ( vpk. collega ging naast werk zichzelf anders bekwamen) is het goed gekomen en zelden nog een AB-tje nodig gehad.
    Tip voor niks en je leest meteen wat er in mijn bovenkamer aan schatten zijn bewaard.
    Jaaa. dwdd was weer leuk en ik riep uit van pret! ‘In zo een huis wil ik wonen”. Dat is wat ik bedoel.”
    Er werd na veertig jaar verkering meewarig naar me gekeken.. maar ik bewaar! ❤ Beterschap!

    Liked by 1 persoon

    1. Ahhh, dank je. Het overwegen meer dan waard. Wat een hoop schatten herberg je ook! Altijd leuk om te ontdekken en te koesteren. Ik ben gek op die enthousiaste verwonderman. Heb de óude’ die ook een rariteitenkabinet bezit. Het mijne raakt leger enerzijds en toch ook hier en daar wat nieuws.
      Leuk hè, een appartement met de grandeur van een rariteitenkabinet. ❤

      Liked by 1 persoon

  2. Mooi verhaal en door jou Berna word ik er weer eens aan herinnerd naar dwdd of enig ander programma te kijken waar we iets moois uit kunnen halen. Ik vergeet altijd dat er nog een televisie staat…nieuws haal ik via internet binnen, maar ga nu een briefje klaarleggen en elke dag even het programma bekijken om te zien wat de moeite waard is.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.