Uncategorized

Zo is het maar net

Wat kan een mens druk zijn. Tussen dood en rouw, wie er was overleden was vaag, maar ik hoop vurig het RS-virus, heb ik alle kasten hier in huis aangepakt. Ik ben zelfs op zolder bezig geweest en in de schuur. Alle lappen en lapjes, op de twee laatste locaties, verdwenen naar de kringloop. De antieke puddingvormen stonden uitgestald op tafel en daar mochten de kinderen doorheen struinen. Als het niets was zou het bij de leukste kringloop die ik ken, met het minste winstbejag, ingeleverd worden. Alle zeventiger jaren lappen, oud hippiespul, mocht erbij. De babykleertjes waren weer voor het uitzoeken. Hé, wat was dat. De oude kneedmachine van de ECI uit 79 kwam uit de kast, met deeghaken en gardes. Dat ik ‘m nog had. Een visschotel, gietijzeren pannen met steetjes en theepotten, te kust en te keur.

img_7476.jpg

De sieraden op rij. Mijn oude hippiespul en laden vol met nooit gedragen kettingen. Ik laat me niet graag ringeloren. Cassettebandjes, LP’s, een platenspeler die het niet meer doet, een antieke klok, waarvan ik dacht dat ik ‘m teruggegeven had. Overtollig en nooit meer aangekeken goed. In de schuur gaat het moeizamer. Ergens zijn beer en pop. Die wil ik voor geen goud kwijt en mijn oude gedichtenbundel. Geschreven gedichten in de roerige eerste jaren van mijn zelfstandig bestaan. Ik ben er al mijn hele leven naar op zoek en kon het niet meer vinden. De tekeningen, de schilderijen, de boeken de beeldjes, het glijdt stuk voor stuk door mijn handen. Daarom werd ik zo laat wakker. Een intens lange droom. Met het lijk ging eindelijk iets gebeuren, dat haalden ze weg. We fietsten erachter aan en pikten gelukkig een van de kinderen uit de paralelgroep op. Stel je voor, dat we die vergeten waren.

Wat confuus wordt ik wakker. Het werk rust zwaar op mijn netvlies. Niets uitgevoerd. Alles is zo vol, als ik wist in mijn droom. De volgende gaat over lege kasten en zeeën van ruimte. Dat weet ik bijna zeker.

Bij het wakker zijn, herinner ik me zelfs dat de knotwilgen op de tuin ongeknot voorbij kwamen en dat alle mankracht uit de familie een tandje bijzette. Ik zou zo graag in die kaboutertjes geloven, die vroeger langs kwamen. Dat zei  mijn moeder altijd, als ze verbaasd was over een of andere handeling, die onverwachts toch was uitgevoerd. ‘Dat hebben de kaboutertjes gedaan’. Het werd ook gezegd, als er iets spoorloos verdwenen was en niet meer terug te vinden. Dat gebeurde vaker in een huishouden met elf kinderen.

ro;trap stedelijk museumSchema opbouwen.

Maandag ga ik beginnen met trainen. Naar de fysio en een schema opbouwen. Longen zijn luie wezens hoor. Ze nestelen zich graag in een ledig nietsdoen. Ze verdienen een schop onder hun spreekwoordelijke derrière. Het lieve toespreken is voorbij. Kom op, aan het werk.

Zal ik voorzichtig beginnen met het bed verschonen. Dat is een goed begin. Na het routine-ritueel van douchen en aankleden kan er een was in.  Ik droom weer een opbouwschema bij elkaar. Bij dit virus krijg je slaap en dromen er gratis bij. De meest uitzinnige, heldere dromen. Marco waarschuwt. De meeste dromen zijn bedrog” , maar toch. Al die kasten zitten echt vol met, precies datgene wat ik noem. een leven aan nostalgie. Er zit weer brandstof in de motor, de zussen hebben wat in gang gezet, gisteren. ‘That’s What friends are for’. Zo is het maar net.

 

 

5 gedachten over “Zo is het maar net

  1. Dacht ook dat het echt was, maar het is wel een droom met betekenis, denk ik. Hoop zo dat je snel weer meer pep hebt, niet per se om op te ruimen danwel om leuke dingen te kunnen doen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s