Vroeger of later

Een wervelwind, wat zeg ik…Een witte tornado. Twee zussen op bezoek. Eerst het gebruikelijke kopje koffie, prietpraat de uitwisseling. We hebben bloemen. Vaas zoeken. Overmacht aan bloemen, dus vaas is verder te zoeken dan voor de hand liggend. Help. Zuslief kijkt naar boven in mijn keukentje. Nooit doen als je bij iemand op bezoek bent die het huishouden niet als prioriteit bovenaan heeft staan. Ik hou, aan de bank gekluisterd, mijn hart vast. Ze ziet een van de reuze weckpotten met kaarsen erin. ‘ Heb je geen trapje’. ‘Nee lieverd, wel een keukenstoel’. ‘Malle, ik ben bejaard hoor’. Twee turende blauwe glimmers stropen de bovenkant van de koelkast af.

Zwak laat ik een protest horen. ‘Daar ben ik al heel lang niet geweest’. Te laat. Resoluut greep ze een keukenstoel en hees zich er met gevaar voor eigen leven bovenop. Andere zus hield de stoel vast en pakte aan. De bevestiging dat het er tijd voor was, dwarrelde in alle vettigheid naar beneden. Ik gaf me over. Aan hoest en zussenliefde.

De vaas was het eerst aan de beurt. Prachtige Lysianthus afgewisseld met bloesemtakken in een mooie ouderwetse weckpot, schoongemaakt en gevuld met lauw water. De vaas gaf zichzelf een voornaam uiterlijk door zich matglas aan te meten boven de watergrens. Een genot om naar te kijken. Daarna kwam er een heel verleden aan theepotten voorbij die allemaal, want uit het oog, een plekje boven op de vermaledijde hoge koelkast hadden gekregen. Mijn lieve Miep Kraak sopte er lustig op los. Niet gebruiksvriendelijk tot op het porselein ontsmet, maar huis-tuin-en keukenschoon. Ik hield van mijn zussen.

Stofzuigen, het vloertje nog even dweilen, het redderde maar door en al die tijd wist ik dat het zo goed was. Betekenisvol, zowel voor zus als voor mij. ‘Als we nou de volgende keer een boek meenemen’, dacht andere zus. ‘Of, laat maar zitten, dan gaat ze de boekenkast onder handen nemen’. Dat was naar alle waarschijnlijkheid realiteit.

De volgende keren, als ik beter bij been en long ben, ga ik ruimen. Alles aan overtollig mag weg. Toevallig had ik vlak daarvoor een artikel gelezen, waarbij iemand de stap had durven zetten om naar een Tiny House te verhuizen. 80 % aan bezit hadden ze moeten opdoeken, waaronder haar lievelingsstoel, die alle verhuizingen en kamers nog had overleefd. Ze zaten nu een half jaar in de kleine woning en het was de beste stap ooit. De stoel had ze nog geen dag gemist. Zo werkt dat. Je denkt dat je er niet buiten kan, maar in principe kan je buiten alle materie, als er geen duidelijke nuttige functie aan zit. Een senioren-appartement is ook een Tiny House. Alleen voelt het anders. Meer bejaard dan ooit. Dus schuif en duw ik het verwoed voor me uit. ‘De vier trappen zijn goed voor je beweeglijkheid’, zegt het angstmonster in mij. ‘Zo hou je je conditie op peil,’ lispelt een tweede in mijn oor, als ik uit sta te hijgen boven aan de trappenreeks. ‘Je blijft er ook gezond mager bij’, murmelt een derde.

Vandaag neemt realiteitszin het over en wint. Er zijn vast en zeker hele leuke appartementen, die niets met alleen maar senioren van doen hebben, maar prima in staat zijn om een rond schuifelende ‘Eigenwijs’ onderdak te bieden. Acceptatie is een dingetje. Geloof me, het dient zich vanzelf aan. Nog een paar van deze schoonmaak-acties en ik ben om.  Eerst nog even pas op de plaats, de bank, de schildersezel en de rijen boeken langs de muren. Verstand volgt heus wel. Vroeger of later.