Uncategorized

Lichtpuntjes

Het was er nog allemaal. De dwergkonijntjes op het veld bij de parkeerhaven, de lange gang, wat weinig post, de vrijwilligerscentrale met taart van de afdelingen, de opgewekte begroetingen, omdat ze me vorige week gemist hadden. Overal klonk het goedemorgen door de gangen. Boven op de afdeling druppelden de eerste mensen alweer binnen. De dag die altijd spannend was, omdat niemand wist of de bloedwaarden goed zouden zijn, waar de dagbehandeling van afhing.

IMG_3113

De man met zijn peinzende ogen en de dochter die alleen maar voorover gebogen op het mobieltje keek, de vrouw met haar lectuur in de aanslag, namen plaats. Hij mocht op de ligstoel en moest eerst met de armen in een kan warm water om de vaten open te zetten. Ze kwamen uit een klein dorp in Brabant vlak onder Helmond. Of ik wist waar Helmond lag. Ja hoor, dat nog wel, maar van het dorp had ik nog nooit gehoord. Ik vroeg wat de samengestelde naam betekende. Geen idee. Dochter keek het snel na op wiki en jawel, een samenvoeging van twee plaatsen. waarvan de eerste al in 1249 opdook in de geschiedenis.

Voor hij het wist kon het vat aangeprikt en was het tijd om zijn ochtend uit te zitten. Bij het volgende gesprek, man zwijgend, dochter nog steeds op de telefoon, vrouw in haar blad verdiept, vertelde hij dat ze een bed and breakfast hadden aan de Vecht en een dag van te voren er naar toe reden. Geen stress over file en drukte. Dat deden ze al een jaar lang. Zijn schouders en zijn hoofd beniger en smaller, elke keer een klein beetje meer. Ik kon nooit iets aan ze kwijt. ‘Maar de aanhouder wint, wie weet’, zei de man. ‘Misschien wil ik wel wat verdunde bouillon straks’.

Ze kwam even stilletjes de wachtkamer binnen als altijd. Haar schimmige figuurtje en de blik schichtig. De telefoon als beschermend schild in de hand. Daar kwamen de belangrijke boodschappen van het thuisfront vandaan.Ze wilde altijd een lekkere rooibos of een groene met citroen. Maar nu kwam het verhaal erbij. Manlief was in het land. Ze gingen nu aan het werk voor de papieren en het gezin was weer herenigd, zij het in een vakantiehuisje, maar samen. Ze zag er gelukkiger uit dan ooit.

In de kamer van vier lag een vrouw die niet te veel wilde drinken, want ze was misselijk. We raakten aan de praat. Haar dochter zat aan het voeteneind. Wij hadden ook een tweeling, net als de vrouw tegenover haar, waar ik eerder mee in gesprek was. Veertien kinderen in het gezin vroeger en een moeder met losse handjes. Er waren er eenvoudigweg teveel en dan nog wat miskramen er tussen door. We wisselden uit. Ik vertelde het verhaal van het natte laken en de bloedneus, rode spetters op het blanke wit. Ze gniffelde mee. ‘Doe mij toch maar een glaasje water’ zei ze. En: ‘Weet je, ik zou wel een boek kunnen schrijven over wat ik heb meegemaakt’.

De vrouw met de tweeling had haar pruik thuis gelaten. Ze had een hele mooie. ‘Dit haar is zo dun geworden. Je kijkt zo op het kale vel’. Ik vond het meevallen maar van bovenaf zag je het wel. Ze liet me foto’s zien met haar mooie pruik op, tussen haar twee voetballende zonen in. Zo kwamen we op de tweeling. Omdat ik vertelde van mijn voetballende tweeling. Opgetogen. ‘Die van mij ook’. Ha, dag van de tweelingen.

De oude vrouw tegenover hen in een kamer lag moederziel alleen in bed. Ze had het benauwd. Elke ademstoot ging met veel geruis en gezwoeg gepaard. Praten ging bijna niet. Het bord met de boterham in kleine stukjes gesneden stond onaangeroerd, de tuitbeker met water ver weg. Af en toe een flauwe glimlach rond de gebarsten uitgedroogde lippen. Met water moest ze hoesten. Er kwam wel wat informatie, maar ze wist niet hoe lang ze hier was en ook niet of ze bezoek kreeg. Het praten kostte teveel inspanning.. Onmachtig liet ik haar achter.

Ik kende het echtpaar al van het eerste uur. Als ze me gemist hadden, de week ervoor, vroegen ze altijd of ik ziek was geweest. Doorgaans hadden ze een kamer alleen of de ‘VIP-room’,  de enige kamer op de dagbehandeling. Het was onze kleine inside-joke. Onderwerp van gesprek was de vrouw van 101 bij De Wereld Draait Door, die haar wereld bon-ton met aardig wat aangename drankjes leefde. Wijntje hier, borreltje daar enzovoort. Daarna over het gebruik in het oude ziekenhuis in Leiden en de keuze tussen het slaaptabletje of het geklutste ei met cognac. De lachsalvo’s schoten de ruimte in en vaagden de teleurstelling over de ongewenste bloedwaarden uit. Gesterkt gingen ze samen weer. Duimen voor de volgende week.

IMG_6298

Mijn lieve collega stond me al op te wachten voor de lunch en aan het eind kreeg ik mijn kerstpakket mee. Verrassingen om uit te pakken in overpeinzingen en in het echt. Lichtpuntjes.

 

7 gedachten over “Lichtpuntjes

Reacties zijn gesloten.